IV SA/Po 483/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a oddalić wniosek Pismem z dnia [...] maja 2012 r. W. W. (dalej: "Skarżący"), reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję wskazaną w rubrum niniejszego postanowienia. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadniając napisał, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie pawilonów do chowu i hodowli norek. Ocenił, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zauważył, że realizacja pozwolenia przez inwestora może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw. Ewentualne uwzględnienie skargi przez sąd pozbawi inwestora możliwości dalszego prowadzenia inwestycji, co wymagać będzie wszczęcia odrębnego postępowania zmierzającego do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Ocenił, że wziąwszy pod uwagę zarówno nakład środków, jak również czas trwania ewentualnych postępowań w tym zakresie, zasadnym jest uniemożliwienie realizacji spornej inwestycji do czasu wydania wyroku przez sąd administracyjny, Zaznaczył, że realizacja inwestycji stoi w sprzeczności z interesami okolicznych mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W związku z powyższym wskazać należy, że to na skarżącym spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności, które uzasadniają twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 207). Skarżący powinien zatem dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie NSA z 07.04.2005 r., II OZ 201/05; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA"). Rozpoznając w niniejszej sprawie wniosek Skarżącego w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Argumenty wniosku – ewentualne wyeliminowanie zaskarżonej decyzji, koszty jakie potencjalnie poniósłby wówczas inwestor oraz sprzeczność planowanej inwestycji z interesami okolicznych mieszkańców – nie mieszczą się w pojęciu "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak przyjmuje się w utrwalonym orzecznictwie sądowym, przywołany przepis dotyczy takiej szkody (majątkowej lub niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe (bądź będzie istotnie utrudnione) przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy – przy czym ciężar uprawdopodobnienia wspomnianych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy (zob. np. postanowienie NSA z 20.05.2011 r., I FSK 1693/10, CBOSA). W niniejszej sprawie Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia takich przesłanek. Sąd zaznacza przy tym, że decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania nie jest decyzją udzielającą pozwolenia na budowę, zatem całkowicie chybiony jest argument o konieczności wszczęcia – w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd – odrębnego postępowania zmierzającego do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.