IV SA/Po 484/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego "N" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia (...) r. Stowarzyszenie Zwykłe "N" (dalej Stowarzyszenie) reprezentowane przez pełnomocnika adwokata J. R. wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wraz ze skargą wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazano, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie pawilonów do chowu i hodowli norek; decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Realizacja pozwolenia przez inwestora może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw. Ewentualne uwzględnienie skargi przez sąd pozbawi inwestora możliwości dalszego prowadzenia inwestycji, co wymagać będzie wszczęcia odrębnego postępowania zmierzającego do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Wziąwszy pod uwagę zarówno nakład środków, jak również czas trwania ewentualnych postępowań w tym zakresie, zasadnym jest uniemożliwienie realizacji spornej inwestycji do czasu wydania wyroku przez sąd administracyjny. Realizacja inwestycji stoi w sprzeczności z interesami okolicznych mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą prawną rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej ppsa) stanowiący, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Adresatem wskazanej normy prawnej jest sąd, który rozważa kwestię wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji po złożeniu wniosku przez stronę. Rozstrzygając więc w oparciu o art. 61 § 3 ppsa sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że to na skarżącym spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności, które uzasadniają twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 207). Skarżący powinien zatem dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie NSA z 07.04.2005 r., II OZ 201/05; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA"). Rozpoznając w niniejszej sprawie wniosek Stowarzyszenia w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Argumenty wniosku – ewentualne wyeliminowanie zaskarżonej decyzji, koszty jakie potencjalnie poniósłby wówczas inwestor oraz sprzeczność planowanej inwestycji z interesami okolicznych mieszkańców – nie mieszczą się w pojęciu "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" w rozumieniu art. 61 § 3 ppsa. Jak przyjmuje się w utrwalonym orzecznictwie sądowym, przywołany przepis dotyczy takiej szkody (majątkowej lub niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe (bądź będzie istotnie utrudnione) przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy – przy czym ciężar uprawdopodobnienia wspomnianych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy (zob. np. postanowienie NSA z 20.05.2011 r., I FSK 1693/10, CBOSA). W niniejszej sprawie Stowarzyszenie nie uprawdopodobniło wystąpienia takich przesłanek. Sąd zaznacza przy tym, że decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania nie jest decyzją udzielającą pozwolenia na budowę, zatem całkowicie chybiony jest argument o konieczności wszczęcia – w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd – odrębnego postępowania zmierzającego do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego (patrz: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 lipca 2012 r. IV SA/Po 483/12, CBIOS) Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa., orzekł jak sentencji postanowienia. ja