IV SA/Po 500/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor Sądowy Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na bezczynność organów pomocy społecznej oraz władz Miasta L. w przedmiocie udzielenia pomocy finansowej na usamodzielnienie oraz przydzielenia lokalu mieszkalnego; p o s t a n a w i a odrzucić skargę /-/ Danuta Rzyminiak-Owczarczak Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie wymagań formalnych skargi, w tym w zakresie uzupełnienia jej braków formalnych oraz dopuszczalności jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). W dniu [...]kwietnia 2005 r. skarżącemu doręczono wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wskazanie oznaczenia i daty wydania zaskarżonych przez niego rozstrzygnięć oraz wskazanie organów, których działania lub bezczynność kwestionuje. W zakreślonym terminie wskazany brak skargi nie został uzupełniony. Do warunków dopuszczalności skargi należy wyczerpanie środków zaskarżenia, przez co należy sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub przewidziany w ustawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 1 tej ustawy). Dotyczy to także skarg na bezczynność organów, które przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 wskazanej ustawy. W przypadku skarg na bezczynność warunkiem formalnym czyniącym skargę dopuszczalną jest uprzednie wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 tej ustawy), przy czym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 1 i 2 ustawy). W wyjaśnieniach nadesłanych w odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący podał, iż w związku z opuszczeniem w 1995 r. Domu Dziecka w B. nie otrzymał pomocy finansowej na usamodzielnienie, a w sprawie tej nie zostały wydane decyzje administracyjne. Opisując własne starania o otrzymanie lokalu mieszkalnego z zasobu mieszkaniowego Miasta L. skarżący natomiast wyjaśnił, iż bezskutecznie czyni to od 1996 r. Skarżący wyjaśnił również, iż pomimo sieroctwa oraz braku środków do życia nie otrzymał żadnej pomocy ze strony władz odpowiedzialnych za wdrażanie systemu adopcyjno-usamodzielniającego wychowanków placówek opiekuńczych oraz organów pomocy społecznej, co jest przyczyną jego konfliktów z prawem oraz pobytu w więzieniu. Jednocześnie skarżący nie wykazał, iż wystąpił do organów właściwych w powyższych sprawach z wezwaniem do wydania decyzji administracyjnych, co czyniłoby skargę dopuszczalną w świetle wymogów określonych w art. 52 §3 i 4 wskazanej ustawy. W tych okolicznościach skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 3 i 6 i §3 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ Danuta Rzyminiak-Owczarczak jf