IV SA/Po 500/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie NSA Ewa Makosz – Frymus(spr.) NSA Paweł Miładowski Protokolant Sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi H. S. i T. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz H. S. i T. S.kwotę 500 ( pięćset ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ E. Makosz-Frymus /-/ M. Dybowski /-/ P. Miładowski JH Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]wydaną z upoważnienia Starosty T., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 z późn.zm.), zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla kompleksu sportowego "Moje Boisko Orlik 2012" przy Zespole Szkół w P. W uzasadnieniu decyzji Starosta T. przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, iż w dniu 22 stycznia 2009 r. Gmina P. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę w zakresie wymienionym w sentencji decyzji. Starosta zgodnie z art. 61 kpa zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania dla Gminy P. pozwolenia na budowę kompleksu sportowego, na działce oznaczonej nr geod. [...] w P. w granicy działek oznaczonych nr geod. [...]- stanowiącą własność E. i S. F., nr [...]- stanowiącą własność P. F., nr [...]- stanowiącą własność S. i A. S., nr [...]- stanowiącą własność H. i T. S.; nr [...] stanowiącą własność D. C. Wyżej podane strony postępowania pismem z dnia 24.02.2009 r. wniosły swoje uwagi i zastrzeżenia. Odwołujący wnioskowali o odmowę udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego kompleksu sportowego wg przedłożonego projektu W projekcie budowlanym przedmiotowy kompleks zlokalizowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie ich posesji, tuż przy granicy działek. Biorąc pod uwagę, że kompleks boisk ma być dostępny dla wszystkich chętnych od godziny siódmej rano do dwudziestej drugiej wieczorem, normalne korzystanie z ich posesji stanie się niemożliwe, m. in. z uwagi na hałas. Ponadto realizacja tego zamierzenia wg przedłożonego projektu spowoduje znaczną utratę wartości ich posesji i poważnie utrudni ich ewentualną sprzedaż. Wójt Gminy P. pismem z dnia 03 marca 2009 r., wyjaśnił, że dokładnie w tym samym miejscu, gdzie planowana jest inwestycja, już zlokalizowane jest boisko szkolne wykorzystywane przez uczniów Zespołu Szkół w P., a w pobliskiej miejscowości P. zostało wybudowane boisko sportowe (stadion) oraz, że w bieżącym roku planowana jest również budowa zespołu boisk ogólnodostępnych wraz z placem zabaw w tej samej miejscowości. Te obiekty sportowe przejmą znaczną ilość zajęć i rozgrywek sportowych, co spowoduje odciążenie projektowanej inwestycji i tym samym powinna się zmniejszyć uciążliwość dla sąsiednich posesji. 1 W trakcie rozprawy administracyjnej pełnomocnik inwestora Gminy P. stwierdził, że nie ma możliwości w okresie 2-ch lat zlokalizowania boiska w innym miejscu - na innej działce stanowiącej własność gminy, z uwagi na obowiązujące procedury planistyczne. Pani H. S. uczestnik postępowania zaproponowała inną lokalizacje boiska i przekazała, że chcą tego pozostali mieszkańcy(strony postępowania). W dniu 19 marca 2009r. Wójt Gminy P. wyjaśnił, że nie może zaakceptować proponowanych przez strony postępowania rozwiązań polegających na zmianie istniejącego projektu poprzez zmianę lokalizacji boiska wielofunkcyjnego i budynku socjalnego oraz usytuowanie ich. Podtrzymał natomiast propozycję złożoną na rozprawie przez jego pełnomocnika usytuowania w granicach działki gminnej - wzdłuż całej inwestycji sąsiadującej z działkami uczestników postępowania - pasa zieleni (żywopłotu) o szerokości min. 0.5m jako naturalnej bariery pomiędzy kompleksem sportowym, a działkami uczestników postępowania. Zgodzono się również na budowę ekranu izolującego, dźwiękochłonnego spełniającego także rolę bariery. W odwołaniu od powyższej decyzji wniesiono, o jej uchylenie zarzucając jej błędy zarówno formalne, jak i merytoryczne. Projekt zagospodarowania działki nie pokazuje usytuowania budynków mieszkalnych, choć usytuowane są one w odległości 13 m od terenu inwestycji. Nie zastosowano żadnej procedury mającej na celu określenie stopnia uciążliwości inwestycji dla użytkowników przyległych posesji. Zlekceważono wniosek stron, by w ramach istniejącej działki zmienić usytuowanie poszczególnych obiektów, bez potrzeby ich korekty, a jedynie by odsunąć je od ich posesji. Natomiast argumentacja organu, że w tym miejscu funkcjonuje już boisko jest chybiony, gdyż, istnieje ogromna różnica pomiędzy boiskiem szkolnym, użytkowanym jedynie w godzinach przedpołudniowych, a zespołem boisk ogólnodostępnych. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Państwa H. i T. S., E. i S. F., P. F., D. C. oraz A. S. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia wskazano, iż zostały spełnione wszelkie wymagania do udzielenia pozwolenia na budowę. Dodatkowo istotne jest zdaniem Organu, iż działka, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja leży na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy P. nr [...]/73/03 z [...].12.2003 r. Na wszystkich typach terenów dopuszcza się zabudowę w granicy działek. Odnosząc się do zarzutów wyjaśniono, iż 2 brak jest przepisów prawa, które precyzowałyby odległości, w jakich mogą być lokalizowane tego typu inwestycje od budynków mieszkalnych. Zarzut dotyczący zlokalizowania inwestycji na terenie oznaczonym w planie miejscowym jako usługi oświaty, w sytuacji, kiedy plan miejscowy wyznacza również tereny przeznaczone na usługi sportu jest chybiony. Planowane przedsięwzięcie -kompleks sportowy "Moje Boisko Orlik 2012" przy Zespole Szkół w P. niewątpliwie mieści się także w podstawowym przeznaczeniu terenu, na którym ma być ona realizowana, jakim są usługi oświaty. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy w chwili obecnej na terenie gdzie ma być zlokalizowana przedmiotowa działka istnieje już boisko szkolne, zatem nie można twierdzić, że planowana inwestycja sprzeczna jest z planem miejscowym. Zdaniem Wojewody ewentualne spory wynikłe z lokalizacji boiska sportowego w sposób zakłócający korzystanie z nieruchomości sąsiedniej mogą być rozstrzygane wyłącznie w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym w sprawie przekroczenia granic prawa własności w stosunkach sąsiedzkich (art. 222 § 2 w związku z art. 144 Kodeksu cywilnego). Podnoszone przez odwołujących pozostałe zarzuty nie są natomiast regulowane przepisami ustawy Prawo budowlane, w związku, z czym są bezzasadne. Nie zgadzając się z tak podjętą decyzją Państwo H. i T. S., wnieśli skargę do Sądu, podtrzymując wcześniejszą argumentację. Zdaniem Skarżących Wojewoda rozpatrując ich zarzuty odniósł się do nich w sposób lekceważący. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie sądowej w dniu 21 października 2009 r. Skarżący podnieśli, iż przedmiotowy obiekt znajduje się na działce [...] wzdłuż granic działek zaliczonych do obszaru bezpośredniego oddziaływania. Podano, że tereny przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi sportowe są znacznie oddalone od terenu przeznaczonego na usługi oświatowe. Skarżący, nie mieliby nic przeciwko boisku trawiastemu. Szczególny nacisk został położony na to, iż do chwili obecnej nie ma pasa zieleni pomiędzy Orlikiem, a ich nieruchomością. W tym pasie posadzono jedynie, co ok. 1,5 metra pojedyncze tuje. Do tej pory nie został także zamontowany przezroczysty ekran akustyczny. Poinformowano Sąd, iż mimo otwarcia boiska 15 września 2009 r. do dziś jest nieczynne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3 Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga, zatem zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się do przedmiotu sprawy to przede wszystkim wskazać należy, iż w ramach postępowania administracyjnego, wszczętego wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno budowlanej stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, póz. 1118 ze zm.) przed wydaniem decyzji sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu także z wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia -zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przepis art. 107 § 3 kpa stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. 4 Obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wynika również z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 kpa (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 kpa (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). W kontekście charakteru sprawy wskazać należy, iż wbrew wywodom organu nie odniósł on się do wszystkich zarzutów w sprawie. W istocie, bowiem uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, poza skrótowym przedstawieniem przebiegu postępowania, sprowadza się do lakonicznego stwierdzenia o kompletności i zgodności przedstawionych przez inwestora dokumentów z przepisami prawa. W tym zakresie organ odwoławczy również jedynie stwierdził bez jakiegokolwiek uzasadnienia, że projekt budowlany pozostaje w zgodzie z uchwałą Rady Gminy P. z [...].12.2003 r. W aktach sprawy znajduje się pismo Wójta Gminy P. z dnia 19 marca 2009 r., w którym podtrzymuje propozycję złożoną na rozprawie administracyjnej zgodnie, z którą wzdłuż całej inwestycji sąsiadującej z działkami- zostanie usytuowany pas zieleni (żywopłot) o szerokości min. 0.5m jako naturalnej bariery pomiędzy kompleksem sportowym, a działkami uczestników postępowania. Zgodzono się również na budowę ekranu izolującego, dźwiękochłonnego spełniającego także rolę bariery (k. 173 akt adm.). Nadto w piśmie z dnia 31 marca 2009 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. stwierdził potrzebę wykonania na granicy projektowanego boiska pasa zieleni ochronnej nisko i wysokopiennej zimozielonej oraz przezroczystego ekranu akustycznego przed uruchomieniem obiektu (k. 176 akt adm.). Tymczasem Wojewoda rozpoznając sprawę w ramach działań kontrolnych w ogóle nie zbadał, czy warunki te zostały spełnione. Na przedmiotowym boisku, jak i na całym obiekcie sportowym odbywać się będą zawody sportowe, co niesie ze sobą wszelkiego rodzaju dolegliwości. Nie tylko hałas związany z faktycznym uczestniczeniem w grze, lecz, także gwar osób obserwujących widowisko, oraz możliwość przelotu piłki poza teren boiska, a co za tym idzie ewentualność uderzenia nią w sąsiednią posesję. Powyższe godzi niezaprzeczalnie w swobodny sposób korzystania ze swej posiadłości. Ponadto boisko może być używane do różnego rodzaju imprez masowych. Pomimo, iż otwarcie boiska już nastąpiło, to poza posadzeniem 1,5 metra pojedynczych tui, nie zrobiono nic więcej. Sąd zauważa, iż istnieje niebagatelna różnica pomiędzy pasem zieleni- żywopłotem, a dopiero, co 5 posadzonymi pojedynczymi krzewami. Zważając, bowiem na czas wzrostu tych roślin, można wysnuć obawę, iż Skarżący nie doczekają momentu, gdy będą one stanowiły faktyczny żywopłot. Istotny w sprawie jest także brak ekranu akustycznego, mającego na celu zminimalizowanie hałasu. Sąd podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 3 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 436/07, zgodnie z którym rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością, organ administracji publicznej powinien uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP) jak również przepis art. 144 k.c. Zadaniem organu jest, zatem takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nienaruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej. Organy nie odniosły się do kwestii uciążliwości sąsiedztwa boiska sportowego z graniczącymi działkami. Analiza takiej uciążliwości jest istotna dla prawidłowego korzystania z nieruchomości zarówno przez inwestorów jak i właścicieli sąsiednich nieruchomości. Nie wyjaśniono, zatem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, czym naruszono przepisy postępowania art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie odwrócona została, przez organy administracyjne, kolejność rozumowania. To nie działkę i stosowne przepisy należy dopasować do planowanego zamierzenia inwestycyjnego, lecz planowaną inwestycję i jej następstwa skonfrontować względem możliwości jej zlokalizowania na działce. Zważywszy na powyższe uchybienia uznając, iż nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawię, art. 200 p.p.s.a. /-/ E. Makosz – Frymus /-/ M. Dybowski /-/ P. Miładowski ja 6