IV SA/Po 508/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Inne z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej 1. uchyla zaskarżona decyzję; 2. zasądza od Inne na rzecz skarżącego P. K. kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. 3. nakazuje ściągnąć od Inne na rzecz Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu) kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w I. decyzją z dnia [...] marca 2018r. nr [...] działając na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 3, art. 14 ust. 2 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 i 2180 - dalej prawo wodne z 2017r., u.p.w.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017r. poz. 1257 ze zm. - dalej k.p.a.) określił dla [...] K. S.A. (dalej również jako Skarżąca) za okres 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości [...] PLN za pobór wody powierzchniowej. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w I. (dalej także jako Wody [...]) pismem z dnia [...] lutego 2018r. (doręczonym w dniu 5 marca 2018r.), na podstawie przepisu art. 271 ust. 1 pkt 2 prawa wodnego z 2017r. ustaliło w formie informacji rocznej, [...] K. S.A. za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. płatną w czterech ratach opłatę stałą w wysokości [...] PLN za pobór wody powierzchniowej. [...] K. S.A. złożyła reklamację, w której nie zgodziła się z wysokością opłaty za pobór wody powierzchniowej ustaloną w informacji rocznej. W ocenie Skarżącej przerzut wody powierzchniowej z rzeki Noteć do zbiornika wodnego w wyrobisku końcowym po Odkrywce L. nie ma zastosowania do usług wodnych określonych w art. 268 ust. 1 prawo wodne z 2017r. i nie stanowi poboru wody powierzchniowej, wobec czego brak jest podstaw do ustalania opłaty. Ponadto podniesiono, iż w prawie wodnym z 2011 r. jak i z 2017 r. rozróżniono pobór wód od przerzutu wód. W opinii PGWWP Zarząd Zlewni w I. powyższa argumentacja nie zasłużyła na uwzględnienie, gdyż w opinii Dyrektora Zarządu Zlewni ww. przerzut wody należy traktować jako pobór wody. Celem tego poboru jest przerzut wody w celu napełnienia sztucznego zbiornika - wyrobiska końcowego Odkrywki L. , nie jest to ujmowanie i przemieszczenie wód o którym jest mowa w art. 16 pkt 45 prawo wodne z 2017r. Woda pobrana na brzegowym ujęciu na rzece Noteć zasila sztucznie wytworzony zbiornik powstały po eksploatacji Odkrywki L. , a same przerzuty wody są związane z odwodnieniem zakładu górniczego Odkrywki T. . Pobierana woda jest wiec zużywana, a same ilości wody określonej w pozwoleniu wodnoprawnym przerzutu wody z rzeki Noteć do zbiornika wodnego w wyrobisku końcowym likwidowanego zakładu górniczego są powiązane z odprowadzaniem ścieków - wód pochodzących z odwodnienia zakładu górniczego Odkrywki T. do Dopływu z Z.. Dalej wskazano, że Skarżąca korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Marszałka Województwa W. decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], na szczególne korzystanie ze środowiska - przerzutu wody, w ilości 26 280 000 m3/rok co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 u.p.w. obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne w powyższym zakresie. Zdaniem organu w sprawie zaistniała przesłanka do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej. Określenia wysokości opłaty stałej dokonano w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 3 u.p.w. oraz § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502 – dalej rozporządzenie). Opłata za pobór wód powierzchniowych została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej [...] zł na dobę za 1 m3/s czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilości 26280000 m3/rok i wynoszącego po przeliczeniu 0,8333333333 m3/s. [...] K. S.A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie Skarżącej postępowanie narusza obowiązujące standardy postępowania administracyjnego a organ lakonicznie wskazuje, że ma miejsce pobór wód. W uzasadnieniu skargi powołując się na treść art. 128 ust. 1 pkt 1 oraz art. 9 pkt 11 Prawa wodnego z 2001 r. wskazano, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania pozwolenia na przerzut wód nie budziło wątpliwości, że działania podejmowane przez Skarżącego nie wiązały się z poborem wód, a jedynie ich przerzutem. Woda z rzeki Noteci była bowiem przerzucana w celu zwiększenia zasobów zbiornika wodnego jaki powstawał w wyeksploatowanym wyrobisku. W aktualnym stanie prawnym pojęcie przerzutu definiuje art. 16 pkt 45 u.p.w. Z zestawienia definicji przerzutu wód wynika, że ta aktualna ma dużo bardziej ogólny charakter i zakres znaczeniowy jej jest dużo szerszy. W związku z czym jeśli jakieś działanie zostało zakwalifikowane jako przerzut na podstawie Prawa wodnego z 2001r., to będzie nim także obecnie. Z tego punktu widzenia dziwi stanowisko organu przyjmujące, że przerzucana woda jest zużywana. Bez zmiany właściwości trafia ona bowiem w inne miejsce, w który jest gromadzona i spełnia wszystkie funkcje środowiskowe. Nie wiadomo również dlaczego organ przy ocenie przerzutu wiąże to z odprowadzaniem wód z odwodnienia odkrywki [...] skoro są to dwa różne rodzaje korzystania ze środowiska realizowane na podstawie oddzielnych decyzji administracyjnych. Jak wskazała Skarżąca ustalając zakres przedmiotowy obowiązku ponoszenia opłat stałych nie można zapominać o tym, że stanowią one element realizacji wynikającej z art. 7 ust. 1 Prawa ochrony środowiska zasady "zanieczyszczający płaci". Mówiąc o opłatach za korzystanie ze środowiska , których rodzajem są opłaty stałe ustalane na podstawie Prawa wodnego nie można także zapominać, że nie mają one typowego charakteru fiskalnego, ale ich rolą jest stymulowanie określonych zachowań zmierzających do ograniczenia oddziaływania na środowisko. Przyjęcie zaś, że obowiązek poniesienia opłaty występuje wówczas gdy woda jest jedynie przerzucana bez zmiany jej właściwości stanowiłoby zaś element fiskalny, a temu celowi w żadnym razie nie służą opłaty za korzystanie ze środowiska, które powinny być ekwiwalentem możliwego korzystania ze środowiska. Wynika on zaś z określonego w art. 268 ust. 1 u.p.w. celu korzystania ze środowiska wodnego. Skarżąca wskazała także, że mówiąc o decyzjach ustalających opłaty stałe nie można zapominać, iż w tej kategorii spraw zgodnie z postanowieniami art. 300 ust. 1 u.p.w. stosuje się reguły wynikające z Działu III Ordynacji podatkowej z modyfikacjami wynikającymi z tego przepisu. Oznacza to, że w pozostałym zakresie znajdują zastosowanie ogólne reguły wynikające z k.p.a. W związku z tym organ prowadzący postępowanie w omawianej kategorii spraw powinien pamiętać zarówno o ogólnych zasadach przeprowadzenia postępowania jak i tych szczegółowo odnoszących się do środków dowodowych w oparciu, o które została wydana konkretna decyzja administracyjna. W ocenie Skaranej w przedmiotowej sprawie organ administracji w żaden sposób nie odniósł się do tego w jaki sposób doszedł do konstatacji wynikających ze skarżonego rozstrzygnięcia, gdyż nawet w uzasadnieniu nie ma odniesienia do pozwolenia, w którym określono sposób korzystania ze środowiska. Powyższe zdaniem Skarżącej narusza art. 7a par. 1 k.p.a. dodany ustawą z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r. poz. 935 – dalej ustawa zmieniająca). Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w I. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W opinii Dyrektora przerzut wody z cieku naturalnego w celu napełnienia sztucznego zbiornika w wyrobisku końcowym Odkrywki L. jest poborem wody. Organ powołał się przy tym na uzasadnienie decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego z którego wynika, że przerzuty wody z rzeki Noteć za pośrednictwem ujęcia brzegowego związane są z odwodnieniem zakładu górniczego Odkrywki T. i wprowadzaniem ścieków-wód pochodzących z odwodnienia zakładu górniczego Odkrywki T. do Dopływu z Z. Maksymalna ilość przerzucanej wody z rzeki Noteć do wyrobiska końcowego Odkrywki L. będzie taka sama jak ilość zrzucanych ścieków-wód z odwodnienia odkrywki [...]. Należy więc przyjąć, iż napełnianie Odkrywki T. [winno być L. – uwaga Sądu] jest powiązane z odwodnieniem odkrywki [...] i zrzutem z niej ścieków, a więc przerzut wód jest ich poborem, na co wskazuje także powiązanie ilości pobieranej wody z emisją ścieków z Odkrywki T. - o czym jest mowa w decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], i w takim przypadku należy uznać, iż przerzucana woda jest pobierana i zużywana. Odnosząc się do zarzutu skargi, że w informacji rocznej z dnia [...] lutego 2018 r. nie określono precyzyjnie przedmiotu zobowiązania oraz że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest odniesienia do pozwolenia, w którym określono sposób korzystania ze środowiska, organ wskazał, że w przywołanej informacji rocznej jak i w zaskarżonej decyzji precyzyjne określono przedmiot zobowiązania tj. z tytułu poboru wody powierzchniowej oraz przywołano samo ww. pozwolenie wodnoprawne. Dalej wyjaśniono, że informacja roczna została sporządzona i wystawiona [...] K. S.A. na podstawie u.p.w., która wniosła obowiązek uiszczania opłat za usługi wodne. Funkcją opłaty stałej jest powiązanie jej wysokości z maksymalną wielkością poboru wody, jaka może być pobrana z zasobów wodnych w jednostce czasu, stanowiącą także odzwierciedlenie gotowości środowiska wodnego do udostępnienia zasobów wody w ramach tej usługi wodnej, w tym przypadku gotowości rzeki Noteć do udostępnienia zasobów wody do przerzutu za pośrednictwem ujęcia brzegowego. Innymi słowy wysokość opłaty stałej powiązana jest z maksymalną presją na środowisko wodne. Podniesiona wyżej funkcja stymulowania zachowań zmierzających do ograniczenia oddziaływań na środowisko będzie zwierała się w funkcji opłaty zmiennej, powiązanej bezpośrednio m.in. z faktycznymi ilościami pobranej wody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w I. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] określająca dla Skarżącej spółki za okres 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości [...] PLN za pobór wody powierzchniowej. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy prawa wodnego z 2017 r., które wskazuje, że jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami są opłaty za usługi wodne (art. 267 pkt 1 u.p.w.), w tym za usługi w postaci poboru wód powierzchniowych (art. 268 ust. 1 pkt 1 u.p.w.). Stosownie do art. 270 ust. 1 u.p.w., opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. Podstawę naliczenia opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych stanowi art. 271 ust. 3 u.p.w. oraz przepis § 15 pkt 2 rozporządzenia. W świetle powołanych przepisów u.p.w., opłaty za usługi wodne należy zaliczyć do danin publicznych, podobnie jak wcześniej opłaty za korzystanie ze środowiska. Jest to zatem świadczenie zależne nie od woli osoby, lecz od zakresu podmiotowego i przedmiotowego ustawy podatkowej (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., SK 22/03, opubl. OTK-A 2004/6/59). Opłaty za usługi wodne, chociaż nie są tak powszechną daniną publiczną jak podatki, to jednak należy zaliczyć je do tej samej grupy ciężarów i świadczeń publicznych stanowiących źródła dochodów państwa. Klasyfikację tą potwierdza dyspozycja art. 300 u.p.w., która z woli ustawodawcy nakazuje do ponoszenia opłat za usługi wodne stosować odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, z wyjątkami określonymi we wskazanych przepisach. Skoro tak, to nałożenie obowiązku świadczeń tego rodzaju oznacza ingerencję w prawo dysponowania środkami pieniężnymi należącymi do majątku osoby obciążonej tym obowiązkiem. Dlatego przepisy regulujące problematykę danin publicznych i ich stosowanie musi być zgodne z całokształtem obowiązujących norm i zasad konstytucyjnych. Stosowanie przepisów zobowiązujących do uiszczania opłat za usługi wodne nie może prowadzić do naruszenia wartości objętych ochroną konstytucyjną, a w szczególności nie może prowadzić do tego, aby opłaty te stały się instrumentem nadmiernego fiskalizmu. Władczość państwa jako źródło obowiązku opłat za usługi wodne oraz minimalny lub żaden wpływ jednostki na treść tego stosunku prawnego wymagają ścisłego, zgodnego z zakładanym celem ustawy, stosowania przepisów określających ten obowiązek. Podkreślić należy, że system opłat za usługi wodne został oparty na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, co oznacza, że ma tylko za zadanie zapewnienie państwu dochodów umożliwiających pokrycie kosztów usług wodnych, z których korzystają podmioty. Charakter opłat za usługi wodne jako danin publicznych wymaga od organu uwzględnienia tego przy wykładni przepisów określających obowiązek ich uiszczania, a w konsekwencji prowadzi do wykładni zawężającej ingerencję w uprawnienia jednostki. Interpretacja przepisów prawa może powodować trudności zarówno po stronie obywateli (i innych podmiotów), jak i po stronie organów administracji stosujących prawo. Natomiast decyzje organów władzy publicznej, w których wątpliwości interpretacyjne rozstrzygnięto na niekorzyść strony, istotnie obniżają zaufanie do państwa i stanowionego przez nie prawa. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Otóż konfrontacja stanowisk prezentowanych w niniejszej sprawie przez organ administracji wodnej oraz przez Skarżącą spółkę potwierdza, że na tle wykładni przepisu art. 271 ust. 1 pkt 2 u.p.w. powstały wątpliwości interpretacyjne, które przy negatywnym dla strony stanowisku organu, były podstawą wydania decyzji naliczającej opłaty za pobór wody powierzchniowej. Zdaniem Dyrektora Zarządu Zlewni Wód [...] w I. przerzut wody z cieku naturalnego w celu napełnienia sztucznego zbiornika w wyrobisku końcowym Odkrywki L. jest poborem wody. Organ powołał się przy tym na uzasadnienie decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], z którego wynika, że przerzuty wody z rzeki Noteć za pośrednictwem ujęcia brzegowego związane są z odwodnieniem zakładu górniczego Odkrywki T. i wprowadzaniem ścieków-wód pochodzących z odwodnienia zakładu górniczego Odkrywki T. do Dopływu z Z.. Maksymalna ilość przerzucanej wody z rzeki Noteć do wyrobiska końcowego Odkrywki L. będzie taka sama jak ilość zrzucanych ścieków-wód z odwodnienia odkrywki [...]. Na tej podstawie organ przyjął, że napełnianie Odkrywki L. jest powiązane z odwodnieniem odkrywki [...] i zrzutem z niej ścieków, a więc przerzut wód jest ich poborem, na co wskazuje także powiązanie ilości pobieranej wody z emisją ścieków z Odkrywki T. . Na tej podstawie organ przyjął, iż przerzucana woda jest pobierana i zużywana. Tego rodzaju wykładnia w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie jest nieprawidłowa, albowiem pomija całkowicie kontekst celowościowy i funkcjonalny opłat za usługi wodne oraz ich charakter, prowadząc do rozstrzygnięcia, które istotnie podważa zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz jest sprzeczna z treścią art. 271 ust. 1 pkt 2 u.p.w. W tym miejscu wskazać należy, że ochronie zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa służy konstytucyjna zasada poprawnej legislacji. Te same wartości powinny być w pogłębiony sposób chronione także na płaszczyźnie stosowania prawa. Zasada przyjaznej interpretacji przepisów (in dubio pro libertate), wprowadzona do polskiego systemu prawa ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), z dniem 1 czerwca 2017 r., w postaci przepisu art. 7a § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Zasada ta ma na celu urzeczywistnienie tych samych wartości co wskazana wyżej zasada konstytucyjna poprawnej legislacji. Chociaż prawo powinno być sformułowane w taki sposób, aby ustalenie znaczenia przepisów nie nastręczało trudności, to przepis art. 271 ust. 2 Prawa wodnego potwierdza, że takie trudności mogą mieć miejsce. Wprowadzona w art. 7a k.p.a. zasada "przyjaznej interpretacji prawa" ma na celu ograniczenie ryzyka obciążenia strony skutkami niejasności przepisów i zgodnie z tą zasadą należy przyjąć, że przepisy, których treść nasuwa wątpliwości, powinny być interpretowane w taki sposób, żeby słuszny interes obywateli nie doznał uszczerbku. W świetle powyższego przepis art. 7a k.p.a. znajdzie zastosowanie w sytuacji, gdy można przyjąć więcej niż jeden wynik wykładni, a z taką sytuacją, w ocenie Sądu, mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Stwierdzić należy bowiem, że organ bezpodstawnie naliczył opłatę za pobór wody opierając się wprost na wydanej przez Marszałka Województwa W. decyzji z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], udzielającej Skarżącej spółce pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód - przerzutu wody z rzeki Noteć do zbiornika wodnego w wyrobisku końcowym Okrywki L. w ilości 26.280.000 m3/rok. Przerzut wody wbrew przyjętemu przez organ stanowisku nie stanowi w swej istocie poboru wody powierzchniowej, a więc usługi wodnej, za którą pobiera się opłatę zgodnie z art. 268 ust. 1 pkt 1 u.p.w. Przy przerzucie wody nie dochodzi bowiem do jej zużycia, a tylko wtedy zaistniałaby podstawa do naliczania opłaty za pobór wody. Możliwości pobierania opłaty za przerzut wody przeczy również sama definicja ustawowa przerzutu zawarta jest w art. 16 pkt 45 u.p.w., zgodnie z którym przez przerzut wód rozumie się ujmowanie i przemieszczanie wód powierzchniowych oraz niezanieczyszczonych wód pochodzących z odwodnienia kanałów, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych, a także wód podziemnych. Ujmowanie i przemieszczanie wód powierzchniowych do innego zbiornika (w tym przypadku Okrywki L. ) to nie pobór, z którym wiąże się obowiązek uiszczania opłaty. Podkreślić należy, iż niezrozumiałym jest powiązanie (jako uzasadnienie stanowiska organu) przerzutu wody z rzeki Noteć za pośrednictwem ujęcia brzegowego z odwodnieniem zakładu górniczego Odkrywki T. i wprowadzaniem ścieków-wód pochodzących z odwodnienia zakładu górniczego Odkrywki T. do Dopływu z Z.. Organ w zaskarżonej decyzji nie przedstawił przekonującego toku rozumowania, z którego wynikałoby dlaczego powiązanie w pozwoleniu wodno – prawnym ilości wody przerzucanej do Odkrywki L. z ilością wody z odwodnienia innej (oddalonej o wiele kilometrów) odkrywki ma mieć wpływ na zakwalifikowanie ujmowania wody jako jej poboru, nie zaś przerzutu. Sama okoliczność, że maksymalna ilość przerzucanej wody z rzeki Noteć do wyrobiska końcowego Odkrywki L. ustalona przez Marszałka Województwa W. w decyzji z dnia [...] września 2012 r., znak: [...] jest taka sama jak ilość zrzucanych ścieków-wód z odwodnienia odkrywki [...] do Noteci, nie oznacza, iż przerzut wód jest ich poborem i wiąże się z zużyciem wody. Zwrócić należy też uwagę, że rozumowanie prezentowane przez organ w efekcie doprowadziłoby do możliwości dwukrotnego naliczenia opłaty za usługi wodne związane z tym samym zdarzeniem tj. zrzutem ścieków-wód z odwodnienia odkrywki [...] odrębnie w formie opłaty za pobór wód powierzchniowych (art. 268 ust. 1 pkt 1 u.p.w.) i za odprowadzenie ścieków do wód i do ziemi (art. 268 ust. 1 pkt 2 u.p.w.). Wszystko to doprowadziło Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie do wniosku, że organ wbrew dyspozycji art. 7a § 1 k.p.a., nie rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjnych przepisu art. 271 ust. 3 u.p.w. na korzyść strony zobowiązanej do wniesienia opłaty a naliczając de facto opłatę za przerzut wody naruszył dyspozycję art. 268 ust. 1 pkt 1 u.p.w. Dodatkowo organ poprzez brak dokonania jakiejkolwiek interpretacji przepisu art. 268 ust. 1 pkt 1 u.p.w. naruszył art. 107 § 3 k.p.a. albowiem uzasadnienie prawne decyzji nie zawiera pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej. W konsekwencji w niniejszej sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji naruszeniem przepisu art. 7a § 1 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło także do naruszenia przepisu art. 271 ust. 3 u.p.w., poprzez ustalenie Skarżącej spółce rocznej opłaty stałej . Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja został uchylona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone od organu na rzecz Skarżącej spółki koszty (pkt 2 sentencji wyroku) składa się kwota uiszczonego przez Skarżącą spółkę wpisu w ([...] zł.), wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego ([...] zł) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 507) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Na podstawie art. 223 § 2 P.p.s.a, wobec faktu nieuiszczenia przez Skarżącą należnej opłaty w pełnej wysokości - wpisu od skargi ustalonego zgodnie z § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), konieczne stało się również orzeczenie o ściągnięciu należnej opłaty sądowej od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w I.