IV SA/Po 510/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak(spr.) Protokolant ref.-staż. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 marca 2006 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Kółek Rolniczych w K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza na rzecz strony skarżącej od Komendanta Wojewódzkiego Policji kwotę 320 / trzysta dwadzieścia/ złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, 3. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ E.Makosz-Frymus /-/ B.Popowska IV SA/Po 510/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Komendant Miejski Policji w L. działając na podstawie art. 93 i 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125 poz. 1371 ze zm.) w zw. z poz. 111 załącznika do tej ustawy, z uwzględnieniem wyników kontroli przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2004 r., a zawartych w protokole kontroli nr [...], nałożył na Spółdzielnię Kółek Rolniczych w K. karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego osób autobusem bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż podczas kontroli drogowej należącego do strony autobusu marki Autosan nt rej. [...] stwierdzono brak wymaganej licencji, co narusza art. 87 ust. 1 przedmiotowej ustawy o transporcie drogowym. Składając odwołanie od powyższej decyzji, działający w imieniu strony Prezes Spółdzielni zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z prośbą o odstąpienie od nałożonej kary. Strona wyjaśniła, iż przewozy wykonywała już przed 31.12.2001 r. na podstawie wpisu do ewidencji podmiotów gospodarczych, a wykonując transport drogowy w dniu kontroli działała w przeświadczeniu, iż na uzyskanie licencji ma czas do końca kwietnia 2004 r. Wyjaśniła nadto, iż w celu uzyskania licencji złożyła w dniu 19.01.2004 r. w Starostwie Powiatowym w G. stosowny wniosek z dokumentacją, a także, że w dniu kontroli wykonywany był nie planowany wcześniej bezpłatny przewóz dzieci na pływalnię. Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał na ustawowy obowiązek uzyskania licencji na wykonywanie przewozów oraz obligatoryjny charakter kar nakładanych z tytułu wykonywania przewozów, których wysokość określona została w przepisach ustawy o transporcie drogowym. Organ wyjaśnił, iż decyzja organu I instancji podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami. W skardze na to rozstrzygnięcie Spółdzielnia Kółek Rolniczych w K. wniosła o odstąpienie od wykonywania nałożonej kary, powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz dodatkowo podnosząc, iż w obecnej trudnej sytuacji finansowej Spółdzielni obowiązek uiszczenia nałożonej kary spowoduje konieczność sprzedaży autobusu, co pozbawi kierowcę miejsca pracy. Skargę w jej pierwszej złożonej wersji podpisał Prezes Spółdzielni, a na wezwanie Sądu o wykazanie prawa do jednoosobowej reprezentacji strona dostarczyła skargę podpisaną przez Prezesa oraz Członka Zarządu Spółdzielni. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozstrzyga sprawę w jej granicach, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydania. W przedmiotowej sprawie skarga jest zasadna, lecz z innych powodów, aniżeli wskazano w jej treści, w sprawie zaszły bowiem przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że odwołanie od decyzji organu I instancji podpisane zostało przez Prezesa Spółdzielni Kółek Rolniczych w K.. Zgodnie z art. 30 par. 3 k.p.a. strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Zasady reprezentowania osób prawnych określa art. 38 k.c., zgodnie z którym osoba prawna (jednostka organizacyjna dysponująca zdolnością prawną) działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i opartym na niej statucie (art. 38 k.c.). Stąd dla ustalenia zasad przedstawicielstwa osób prawnych, czy ma to być przedstawicielstwo jednoosobowe, czy reprezentacja łączna, należy sięgnąć do przepisów ustawowych oraz postanowień statutowych, korzystając w przypadku Spółdzielni z wypisów z rejestru. W badanej sprawie organ II instancji z naruszeniem art. 138 k.p.a. nie zobowiązał strony do wykazania, iż Statut Spółdzielni ustanawia jednoosobową reprezentację. Okoliczność ta została dopiero wyjaśniona na etapie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, gdy strona przedłożyła wypis z Krajowego Rejestru Sądowego, Nr [...], aktualny na dzień [...] maja 2004 r. W Dziale 2 tego rejestru, rubryce 1 - organ uprawniony do reprezentacji podmiotu pkt 2 - sposób reprezentacji podmioty zamieszczono wpis "oświadczenie woli w imieniu Spółdzielni składają dwaj członkowie zarządu lub jeden członek zarządu i pełnomocnik". Jednocześnie w Dziale 1 rubryce 4 pkt 2 wpisano, że nowy tekst jednolity statutu przyjęto w dniu 25.06.2002 r. Z powyższego wynika, iż w okresie od dnia wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, do dnia uzyskania powyższego wypisu z KRS-u zasady reprezentacji w Spółdzielni nie uległy zmianie. W konsekwencji uznać należy, iż w wyniku zaniedbania przez organ odwoławczy dokonania tych czynności ,organ ten rozpatrzył odwołanie, które wniesione zostały z uchybieniem zasad reprezentacji strony. Zgodnie z doktryną oraz dotychczasowa linią orzecznictwa sadowego prowadzi to do ciężkiej wadliwości postępowania i skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności podjętej w ten sposób decyzji (por. wyrok NSA z 9.12.1993 r. sygn. akt S.A./Lu 688/93, publ. Prawo Gospodarcze 1994 Nr 4 s. 22). Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 2 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 §1 pkt 7 k.p.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpatrując ponownie odwołanie strony organ II instancji zobligowany jest uwzględnić wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku, zobowiązując stronę do złożenia odwołania podpisanego w sposób zgodny z zasadami reprezentacji. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ E. Makosz-Frymus /-/ B. Popowska jf