IV SA/Po 520/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie NSA Paweł Miładowski (spr.) WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant ref. staż. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 r. sprawy ze skargi T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T.P. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów sądowych 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/M. Dybowski /-/P. Miładowski MZ Dnia 23 grudnia 2004 r. T.P. na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 515 ze zm., dalej: prd) skierowany został na badania lekarskie, z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości w dniu 23 grudnia 2004 r. Pismem z dnia 15 lutego 2005 r. Prezydent Miasta zawiadomił T.P. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. A i B, w związku z niedostarczeniem badań lekarskich w wyznaczonym terminie. Decyzją z dnia [...], [...], Prezydent Miasta orzekł o cofnięciu Zainteresowanemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. A i B, z uwagi na niedostarczenie aktualnych badań lekarskich. Dnia 29 marca 2005 r. za pośrednictwem poczty złożone zostało niepodpisane pismo zatytułowane "odwołanie". W piśmie wskazano, że decyzja Prezydenta Miasta jest nieprawidłowa, gdyż to nie Zainteresowany prowadził pojazd. Zarzucono nadto, że Prezydent Miasta nie był właściwy w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że została ona wydana zgodnie z prawem. Powołano się na wyrok Sądu Rejonowego w Poznaniu, sygn. akt: [...], zgodnie z którym Zainteresowany został uznany winnym spowodowania wypadku drogowego. Prezydent Miasta, jako miasta na prawach powiatu grodzkiego, posiadał kompetencję do wydania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 11 maja 2005 r. T.P. złożył skargę do sądu administracyjnego, zarzucając, iż decyzja Kolegium jest wadliwa pod względem merytorycznym i prawnym. Wskazał, że akta sprawy [...], cytowane przez Kolegium, nie dotyczą przedmiotowego zdarzenia; pomylone zostały akta dwóch postępowań sądowych. W sprawie, w której został skierowany na badania, toczy się postępowanie przed Sądem Rejonowym w Lesznie, sygn. [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Kolegium wskazało, że uzasadnieniu decyzji błędnie powołało wyrok Sądu Rejonowego w Poznaniu, sygn. [...], jednakże fakt ten nie stanowi wady decyzji. W piśmie z dnia 14 czerwca 2006 r. Skarżący poinformował, że nieprawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Lesznie został uniewinniony od zarzutu prowadzenia w stanie nietrzeźwości jak i cofnięcia prawa jazdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie może się ostać, także z przyczyn, nie podniesionych przez Skarżącego. Art. 63 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: kpa) wskazuje, że podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego. Podaniem jest również odwołanie, na co wskazuje niezbicie treść art. 63 § 1 kpa. Podpis, jako element obligatoryjny, pozwala na identyfikację osoby wnoszącej pismo (wyrok NSA z dnia 15 września 2000 r., III SA 417/00, LEX nr 47217). W przedmiotowej sprawie w aktach administracyjnych znajduje się pismo oznaczone jako "odwołanie", które jednak nie zawiera podpisu. Organ nie zwrócił się do wnoszącego pismo o uzupełnienie zaistniałego braku formalnego. Pismo, które nie zawiera podpisu, nie może być traktowane jako skuteczny środek prawny. W związku z tym, przeprowadzenie postępowania przez organ II instancji i wydanie w jego wyniku decyzji co do istoty sprawy uznać należy za wadliwe. Decyzja taka rażąco narusza prawo, co – w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa – stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: ppsa) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego uchybienia zważyć należy, iż nie bez znaczenia dla poprawności rozstrzygnięcia w tej sprawie mają ustalenia, co do okoliczności konsekwentnie podnoszonych przez stronę w toku całego postępowania administracyjnego, a następnie i sądem administracyjnym, iż T.P. nie był osobą kierującą pojazdem w dniu 23.12.2004r. o którym mowa w kwestionowanym skierowaniu na badania lekarskie. Ma bowiem rację skarżący, że badaniu lekarskiemu w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 podlega wyłącznie kierujący pojazdem. Skarżący twierdzi, że okoliczności te były przedmiotem oceny sądu powszechnego w prowadzonej przeciwko niemu sprawie karnej - Sądu Rejonowego w Lesznie. Według twierdzeń T.P. nieprawomocnym wyrokiem uniewinnił go od zarzutu popełnienia czynu objętego skierowaniem na badanie. Zatem organ orzekający rozpoznający sprawę winien ustalenia swoje skonfrontować także z materiałem zebranym w toku postępowania karnego. Zgodnie z art. 152 ppsa określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, a o kosztach rozstrzygnięto po myśli art. 200 ppsa. /-/ E. Kręcichwost – Durchowska /-/ M. Dybowski /-/ P. Miładowski PG/