IV SA/Po 520/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Bożena Popowska Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...]; 2. zasądza na rzecz A. W. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO" lub "organ") utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2011 r., nr sprawy [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] (dalej: "Decyzja Burmistrza") w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kurnika [...] na terenie działki nr [...] w miejscowości [...]. Powyższe decyzje SKO zapadły w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia [...] października 2006 r. A. W. (dalej: "wnioskodawca" lub "skarżący") wystąpił o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej Decyzji Burmistrza wskazując, że wydanie tej decyzji nie zostało poprzedzone postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem wnioskodawcy raport, który jest podstawą do przeprowadzenia takiego postępowania, nie uwzględniał stanu faktycznego terenów przyległych do ośrodka produkcji zwierzęcej. Istniejący kurnik w znaczący sposób obniża wartość przyległych nieruchomości, a inwestor nie zastosował się do wymogów zawartych w uzyskanych pozwoleniach. SKO decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. (nr sprawy [...]) odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji Burmistrza, a po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wniosku odwołującego, decyzję tę utrzymało w mocy decyzją własną z dnia [...] maja 2007 r. (o tym samym numerze). W wyniku skargi wnioskodawcy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA w Poznaniu") wyrokiem z dnia 05 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Po 349/07, uchylił zaskarżoną decyzję SKO wskazując, że została ona wydana przez osoby, które brały udział w wydawaniu decyzji z dnia 13 lutego 2007 r., co stanowiło naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej w skrócie "k.p.a."). Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. (nr sprawy [...]) SKO ponownie orzekło utrzymać w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia[...] lutego 2007 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji Burmistrza. W wyniku autokontroli przeprowadzonej na skutek skargi wnioskodawcy do WSA w Poznaniu, SKO decyzją z dnia [...] marca 2008 r. (nr sprawy [...]) uchyliło obie wcześniejsze decyzje własne (z dnia [...] lutego 2007 r. i z dnia [...] stycznia 2008 r.). Pismem z dnia [...] maja 2005 r. (nry spraw: [...] i [...]) SKO powiadomiło strony o wszczęciu postępowania w sprawie ewentualnego stwierdzenia nieważności Decyzji Burmistrza, z tym że, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, przesyłka adresowana do Z. K. wróciła do nadawcy z adnotacją, iż adresat zmarł. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. (nr sprawy [...]) SKO odmówiło stwierdzenia nieważności Decyzji Burmistrza, a rozstrzygnięcie to utrzymało następnie w mocy decyzją własną z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] wydaną na skutek wniosku odwołującego o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaadresowana do Z. K. przesyłka zawierająca decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. została zwrócona nadawcy z adnotacją, iż adresat zmarł. WSA w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 89/10, obie ww. decyzje SKO uchylił. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż organ, pomimo że było do tego zobowiązany, nie zbadał wszystkich przesłanek stwierdzenia nieważności Decyzji Burmistrza. W odniesieniu natomiast do tej przesłanki nieważności decyzji, którą SKO zbadało (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), WSA w Poznaniu uznał za trafne stwierdzenie organu, że Decyzja Burmistrza nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa czy też bez podstawy prawnej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy SKO opisaną na wstępie decyzją z dnia 13 stycznia 2011 r. (dalej: "Decyzja I") - działając na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. - odmówiło stwierdzenia nieważności Decyzji Burmistrza. Uzasadniając Kolegium wskazało, że wzięło pod uwagę wszystkie przesłanki stwierdzenia nieważności i zbadało pod tym kątem całe postępowanie w sprawie. Wyszczególniając po kolei kodeksowe przesłanki organ skonkludował, że badana decyzja została wydana w oparciu o obowiązujące przepisy prawa i żadna z ustawowych przesłanek nieważnościowych w sprawie nie zachodzi. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, odpis Decyzji I wysłany na adres Z. K. poczta zwróciła z adnotacją "adresat zmarł". Od Decyzji I wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył A. W., reprezentowany przez ojca, Z. W. We wniosku tym zarzucił, iż z uzasadnienia kwestionowanej decyzji nie wynika, że zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, bowiem SKO tylko stwierdzało brak poszczególnych przesłanek stwierdzenia nieważności Decyzji Burmistrza. Dalej skarżący podniósł, że w toku postępowania zakończonego wydaniem Decyzji Burmistrza nie przeprowadzono postępowania z udziałem społeczeństwa, którego celem jest kontrola społeczna w procesach gospodarowania zasobami środowiska jako dobrem wspólnym. Z kolei raport o oddziaływaniu na środowisko został opracowany z naruszeniem obowiązujących przepisów, a istniejący kurnik w znaczący sposób obniża wartość przyległych działek, użytkowanych jako ogródki i tereny rekreacyjne. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. (dalej: "Decyzja II") SKO utrzymało w mocy Decyzję I. Uzasadniając wskazało, że postępowanie w sprawie zakończonej tą ostatnią decyzją zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zaś zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Decyzja Burmistrza nie zawiera żadnej z wad, które nakazywałyby jej eliminację w trybie nadzwyczajnym. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, odpis Decyzji II przesłany na adres Z. K. poczta zwróciła organowi z adnotacją, iż adresat nie żyje. Na Decyzję II skargę do WSA w Poznaniu złożył A. W., reprezentowany przez Z. W., który w motywach skargi zasadniczo powtórzył argumenty podnoszone we wcześniejszych pismach. Nadto wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niezgodne z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Nie został też spełniony warunek zawarty w uchwałach Rady Miasta i Gminy [...] zobowiązujący organ I instancji do ograniczenia oddziaływania kurników w granicach działek, do których inwestorzy posiadają prawo własności. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w oparciu także o art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (dalej w skrócie: "p.o.ś."), a także o obciążenie SKO kosztami niezbędnymi do celowego dochodzenia prawa. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek po części z innych przyczyn niż w niej wskazane. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi, odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli Sąd doszedł do przekonania, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego SKO dopuściło się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, SKO naruszyło przepisy k.p.a. nakładające na organy administracji obowiązek właściwego ustalenia kręgu stron postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz zapewnienia tym stronom czynnego udziału. W myśl zasady ogólnej wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z kolei zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. W świetle przywołanych przepisów nie ulega wątpliwości, że w każdym przypadku organ administracji obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek, i nawet w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, organ nie może tylko jej gwarantować udziału, lecz obowiązany jest ustalić, czy w danej sprawie mają prawnie chronione interesy również inne podmioty. Wszczynając postępowanie (z urzędu albo na wniosek strony) organ obowiązany jest zawiadomić o tym fakcie wszystkie osoby będące zgodnie z art. 28 k.p.a. stronami w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 26.06.1998 r., I SA/Lu 684/97, LEX nr 34726). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji Burmistrza został uznany m.in. Z. K. Tymczasem, jak wynika z uzyskanego przez Sąd aktu zgonu (k. 36 akt sądowych), osoba ta zmarła w dniu[...] lipca 2006 r., a więc jeszcze przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie. W świetle akt administracyjnych, o jej śmierci SKO dowiedziało się najpóźniej z chwilą otrzymania zaadresowanej do Z. K. przesyłki zawierającej zawiadomienie z dnia [...] maja 2009 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ewentualnego stwierdzenia nieważności Decyzji Burmistrza, która została organowi zwrócona przez pocztę z adnotacją, iż adresat zmarł. Również kolejne przesyłki kierowane przez organ do tej strony wracały z informacją o jej zgonie. Mimo to do udziału w sprawie nie zostali wezwani następcy prawni zmarłego. Ponadto na fakt wadliwego określenia przez organ kręgu stron postępowania wskazywała też treść figurującego w przekazanych Sądowi aktach administracyjnych zawiadomienia zmianie w rejestrze gruntów datowanego na dzień[...] marca 2009 r., z którego jednoznacznie wynikało, że Z. K. nie jest już właścicielem działek nr [...] i nr [...] w miejscowości Kępa. W związku z powyższym w niniejszej sprawie zastosowanie musiał znaleźć przepis art. 145 § 1 ust. 1 lit. b p.p.s.a, zgodnie z którym sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czyli w szczególności wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. W myśl art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przesłanka braku winy strony oznacza sytuację, gdy nie została ona zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych, albo nie mogła w nich brać udziału z powodów od niej niezawinionych. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie wyrażono pogląd, że dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. b nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (tak T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2011, s. 664; tak też wyrok SN z dnia 04.12.2000 r., III RN 200/01, OSNP 2003/24/582). Prezentowany jest również pogląd odmienny, przyznający tylko niesłusznie pominiętej ("poszkodowanej") stronie prawo podnoszenia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. (tak np. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 339 i tam przywołane orzecznictwo). Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie dają dostatecznych podstaw do sformułowania jednej, uniwersalnej odpowiedzi na pytanie, czy dla zastosowania tych przepisów przez sąd administracyjny w konkretnym przypadku konieczne jest zgłoszenie przez zainteresowaną (pominiętą) stronę stosownego żądania lub zarzutu. Mając na względzie fakt, iż celem (ratio legis) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. jest przede wszystkim ochrona obiektywnego porządku prawnego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu..., s. 338), to, zdaniem Sądu, możliwość zastosowania tego przepisu w związku z wystąpieniem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy uzależniać od całokształtu okoliczności konkretnej sprawy, a w szczególności od stwierdzenie istnienia (bądź braku): wadliwości działania ("zawinienia") organu administracji, wiedzy pominiętej strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym (i ewentualnie wyrażonej przez nią woli co do wzruszenia zaskarżonego aktu), a także od oceny "korzystności" kontrolowanego aktu z punktu widzenia interesu strony pominiętej. Uwzględniając powyższe oraz fakt, iż w toku całego postępowania SKO musiało mieć świadomość, iż proceduje "z udziałem" osoby zmarłej, z kolei spadkobiercy zmarłego mogli w ogóle nie wiedzieć o toczącym się postępowaniu (korespondencja adresowana do Z. K. była zwracana do nadawcy bez otwierania), a samo rozstrzygnięcie SKO, odmawiające stwierdzenia nieważności Decyzji Burmistrza, z perspektywy właścicieli nieruchomości sąsiadujących z przedmiotową inwestycją (kurnikami) obiektywnie może być oceniane jako dla nich niekorzystne, Sąd uznał, że ziściły się w niniejszej sprawie przesłanki zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Należy podkreślić, że sankcjonowane tymi przepisami naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym uzasadnia uchylenie decyzji przez sąd administracyjny bez względu na to, czy naruszenie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy (treść zaskarżonej decyzji). Przechodząc z kolei do analizy zarzutów skargi Sąd na wstępie zaznacza, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 17 listopada 2010 r. (sygn. akt IV SA/Po 89/10), iż Decyzja Burmistrza nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa ani bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z kolei rozpoznając niniejszą skargę Sąd podzielił stanowisko SKO, iż Decyzja Burmistrza nie jest także dotknięta wadami, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 lub pkt 3–6 k.p.a.). Jedynie w odniesieniu do przesłanki nieważności opisanej w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. (wada decyzji powodująca jej nieważność z mocy prawa) Sąd przychylił się do stanowiska skarżącego, iż w tym zakresie uzasadnienie Decyzji I – ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia, iż Decyzja Burmistrza "nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Tym samym nie zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności z art. 156 pkt 5 (...) 7 k.p.a." (s. 8) – jest nadmiernie lakoniczne i rodzi istotne wątpliwości co do tego, czy organ administracji przeprowadził w zakresie tej przesłanki jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające. Treść uzasadnienia uniemożliwia też Sądowi kontrolę działania organu administracji w omawianym zakresie. Ponadto daje asumpt do wniosku, iż SKO w swych rozważaniach całkowicie pominęło okoliczność, iż Decyzja Burmistrza została wydana pod rządem art. 11 p.o.ś., który stanowił, że decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna. Nie ulega wątpliwości, iż cytowany przepis, w świetle kodeksowych podstaw stwierdzenia nieważności orzeczeń (art. 156 § 1 pkt 1–6 k.p.a.), a zwłaszcza przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. ("rażące naruszenie prawa"), stanowi dalej idący wyjątek od zasady trwałości ostatecznych rozstrzygnięć (art. 16 k.p.a.) i jako taki nie może być interpretowany rozszerzająco (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11.10.2007 r., IV SA/Wa 862/07; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Ponieważ celem działania ustawodawcy ustanawiającego przepis art. 11 p.o.ś. było bezspornie zwiększenie ciężaru gatunkowego określonych wad decyzji (wad "środowiskowych") i wzmocnienie ich skutków (nieważność decyzji), to sam fakt przesądzenia, iż dana decyzja (tu: Decyzja Burmistrza) nie narusza prawa w sposób "rażący" (art. 156 § 1 pkt 2 i n fine k.p.a), nie uchyla jeszcze konieczności odrębnego rozważenia przez organ administracji, czy decyzja ta nie jest obciążona naruszeniem prawa w stopniu wprawdzie "nierażącym", ale dostatecznie uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 11 p.o.ś. (w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela przy tym stanowisko, iż "naruszenie przepisów dotyczących ochrony środowiska", o którym mowa w art. 11 p.o.ś., nie może być utożsamiane z jakimkolwiek naruszeniem przepisów, bez względu na jego wagę czy też wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13.12.2006 r., IV SA/Wa 443/06, CBOSA). W ocenie Sądu prawnie relewantne naruszenia w świetle art. 11 p.o.ś mogą odnosić się nie tylko do przepisów prawa materialnego, ale także przepisów regulujących procedury związane z ochroną środowiska, z tym że do wad powodujących na podstawie powyższego przepisu nieważność decyzji należy zaliczyć wszystkie te wady, których naruszenie może mieć istotny wpływ na stan środowiska (tak trafnie wyrok NSA z dnia 02.02.2009 r., II OSK 62/08, CBOSA). Innymi słowy, sankcja nieważności z art. 11 p.o.ś. ma zastosowanie tylko do takiego naruszenia prawa, które może być uznane za istotne z punktu widzenia przepisów dotyczących ochrony środowiska, naruszenie to nie musi mieć natomiast charakteru rażącego (zob. wyrok WSA z dnia 21.12.2010 r., II SA/Gd 403/10, CBOSA). W świetle powyższych uwag oraz dyrektyw wynikających z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. obowiązkiem SKO w niniejszej sprawie było wnikliwe przeanalizowanie treści Decyzji Burmistrza oraz procedury, która doprowadziła do jej wydania, pod kątem ewentualnego wystąpienia naruszeń, o których mowa w art. 11 p.o.ś., oraz danie wyrazu tej analizie oraz jej wynikom w uzasadnieniu swojej decyzji. W szczególności organ był obowiązany ustosunkować się do zarzutów, jakie w omawianym zakresie podniósł skarżący (w tym co do treści raportu oraz niezapewnienia wymaganego udziału społeczeństwa w postępowaniu). Obowiązkom tym SKO uchybiło, o czym świadczy nie tylko lakoniczna treść uzasadnienia Decyzji I (którego braków nie usunęła Decyzja II), ale także brak w przekazanych do Sądu aktach administracyjnych oryginału albo poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii Decyzji Burmistrza oraz akt postępowania zakończonego tą decyzją, w tym raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Omawiane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w świetle dokumentów dotychczas zgromadzonych przez SKO w aktach sprawy nie sposób kategorycznie wykluczyć, iż Decyzja Burmistrza jest jednak obciążona wadą, o której mowa w art. 11 p.o.ś., a co za tym idzie – że zachodzi przesłanka stwierdzenia jej nieważności, o której mowa w art. 156 §1 pkt 7 k.p.a. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach (pkt 2 sentencji wyroku) orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu (200 zł). Ponownie rozpoznając sprawę SKO uwzględni wszystkie uwagi zawarte w uzasadnieniu wyroku, a w szczególności: (i) prawidłowo ustali krąg stron postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji Burmistrza i zapewni wszystkim stronom możliwość czynnego udziału w tym postępowaniu; (ii) uzupełniwszy w niezbędnym zakresie i uporządkowawszy akta administracyjne sprawy dokona analizy treści Decyzji Burmistrza oraz postępowania, które doprowadziło do jej wydania, pod kątem ewentualnego wystąpienia naruszeń, o których mowa w art. 11 p.o.ś., zwłaszcza tych podnoszonych przez skarżącego. W zależności od wyników tej analizy podejmie właściwe rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.