IV SA/Po 520/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia z siedzibą w W. na decyzję Nadleśnictwa Lasy Państwowe z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2) zasądza od Nadleśnictwa Lasy Państwowe na rzecz skarżącego Stowarzyszenia z siedzibą w W. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. Nadleśniczy na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256 - dalej powoływana jako "u.d.i.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej powoływana jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku S. S. O. W. P. z siedzibą w W. (dalej określane jako "Stowarzyszenie", "Wnioskodawca" lub Skarżący) z dnia dnia [...] stycznia 2021 r. – odmówił udostępnienia informacji publicznej. Opisaną decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. (k. 179 akt sąd.) Stowarzyszenie, wskazując jako podstawę swojego żądania przepisy - ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - wniosło o udzielenie informacji dotyczących wszelkich procesów konsultacji społecznych, zgłaszania uwag i współuczestniczenia strony społecznej w decyzjach o gospodarce leśnej, które: 1. odbyły się poza procesem tworzenia Planu Urządzenia Lasu (PUL), czyli, inaczej mówiąc tych, które dotyczyły wdrażania już zatwierdzonego PUL, a nie tworzenia nowego PUL 2. miały miejsce w Nadleśnictwie od 1 listopada 2017 do 31 grudnia 2020" Stowarzyszenie podało, że wnioskuje o przesłanie listy przypadków z okresu ostatnich trzech lat, gdy przedstawiciele strony społecznej [składali] wnioski, postulaty i uwagi odnośnie prowadzenia gospodarki leśnej w nadleśnictwie, które były kierowane w postaci pism bądź petycji składanych lub przychodzących do sekretariatu pocztą tradycyjną bądź elektroniczną". Dla każdego przypadku Stowarzyszenie wnioskowało o przesłanie pism strony społecznej oraz udzielonych na nie odpowiedzi wraz z załącznikami, przesłanie informacji o rezultatach zgłaszania postulatów, wniosków i uwag przez stronę społeczną, a w szczególności informacji, czy w wyniku zaangażowania strony społecznej Nadleśnictwo zmodyfikowało swoje plany prowadzenia gospodarki leśnej – a jeżeli tak, to w jaki sposób. Nadto jeżeli przedstawicielami strony społecznej były osoby fizyczne Nadleśnictwo nie może podać ich danych osobowych, Stowarzyszenie zwróciło się z prośbą o anonimizację, z uwzględnieniem umożliwienia określenia podmiotu jako np. grupy mieszkańców, lokalnych aktywistów. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. (k. 134 akt sąd.) Nadleśnictwo K. skierowało do Stowarzyszenia wezwanie do przesłania w terminie 7 dni wyjaśnień, w jakim zakresie uzyskanie przez wnioskodawcę żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego - pod rygorem uznania, że uzyskanie przez wnioskodawcę tych informacji nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego i odmowy udostępnienia informacji. W piśmie tym przedstawiono również uzasadnienie dla zastosowania do wniosku Stowarzyszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. Stowarzyszenie skierowało do Nadleśnictwa K. "Odpowiedź na wezwanie [...], wyjaśniającą, że interes publiczny wnioskodawcy sprowadza się do tego aby przepisy podpisanej przez Polskiej Konwencji z Aarhus były przestrzegane. Podkreślono, że wcześniejszy brak implementacji odpowiednich zapisów naraził nasz kraj na postępowanie przed Komisją Europejską i TSUE, a wyrazem tego są trwające obecnie prace nad zmianą ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziel społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. Nadleśniczy na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia S. O. W. P. w W. z dnia [...] stycznia 2021 r. – odmówił udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wbrew przekonaniu wnioskodawcy, w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy u.d.i.p., a nie przepisy u.u.i.ś. Podkreślono, że odpowiedź udzielona na wezwanie organu zawiera wiele niedomówień i stwierdzeń wprowadzających błąd. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że żadne postępowanie legislacyjne nie dotyczą tego co jest przedmiotem wniosku. Wskazano też, że informacje żądane przez Wnioskodawcę dotyczą "wdrażania już zatwierdzonego PUL, a nie tworzenia nowego PUL". Dalej wskazano, że pkt 2 wniosku dotyczy "możliwości wzięcia udziału w procesie konsultacji społecznych gospodarki leśnej", bez sprecyzowania czy chodzi o proces tworzenia nowego PUL, czy też wdrażania już zatwierdzonego PUL. Dalej wskazano, że w pkt 3 mowa o "wprowadzaniu zmian" oraz "konsultacjach Planu Urządzania Lasu", choć na końcu pisma mowa o podtrzymaniu wniosku z dnia [...] stycznia 2021 r. dotyczącego konsultacji społecznych "które odbyły się poza procesem tworzenia PUL". W uzasadnieniu decyzji odmowie udostępnienia informacji publicznej wskazano, że Stowarzyszenie nie wyjaśniło, dlaczego uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie ważne dla interesu publicznego. W dalszej kolejności odwołano się do stanowiska judykatury, dotyczącego wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wskazując, dlaczego Nadleśnictwo uznało, że uzyskanie żądanych informacji nie jest szczególnie ważne dla interesu publicznego. Stowarzyszenie nie skorzystało z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ. W ustawowym terminie złożyło natomiast skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną wyżej decyzję z dnia [...] kwietnia 2021 r., zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynika postępowania, a to art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 1 pkt 1 lit "a" u.u.i.ś., poprzez zastosowanie do wniosku skarżącego u.d.i.p., w sytuacji, w jakiej wniosek dotyczy informacji o środowisku i jego ochronie; 2) przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na arbitralnym stwierdzeniu, że żądane informacje publiczne stanowią informację publiczną przetworzoną, w sytuacji, gdy okoliczność ta nie została w sposób dostateczny wyjaśniona ani należycie umotywowana, jak wymagają tego przepisy wskazane powyżej, a nadto brak dostatecznie umotywowania, dlaczego wnioskowe informacje nie zostały udostępnione na podstawie u.u.i.ś.; 3) przepisów prawa materialnego, a to art 74 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 54 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 10 ust. 1 Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez odmowę udostępnienia wnioskowanych informacji w sytuacji, w jakiej nie zachodziły przesłanki do odmowy udostępnienia informacji wyrażone w art. 31 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, co w efekcie uniemożliwia prowadzenie debaty o gospodarce leśnej, która wyłącznie możliwa jest w oparciu o informacje posiadane przez organ, który w tym wypadku posiada monopol informacyjny. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o jej uchylenie w całości. Ponadto wniesiono o przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotem złożonego wniosku były informacje dotyczące gospodarki leśnej, tj. tego, jak jest ona kreowana i jakim procesom konsultacyjnym została poddana. Pytania dotyczyły więc zarówno środowiska, jak i jego ochrony. W świetle zaś art. 1 ust 2 u.d.i.p. i art 1 pkt 1 lit. "a" u.u.i.ś., ta ostatnia ustawa będzie miała pierwszeństwo w każdym przypadku, w jakim wniosek o informację dotyczy informacji o środowisku i jego ochronie. Skarżący zaznaczył ponadto, że informacje będące przedmiotem jego wniosku mają znaczenie dla prowadzenia debaty o działaniach podejmowanych przez organ w zakresie gospodarki leśnej. Jednocześnie zwrócił uwagę, że u.u.i.ś. nie zawiera rozwiązania analogicznego do przyjętego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a zatem organ nie mógł ograniczyć prawa do informacji w taki sposób. Tym samym, w ocenie Skarżącego, działanie organu sprowadziło się do świadomego i niezgodnego z prawem ograniczenia prawa do informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że Nadleśnictwo nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji o środowisku. W tym, zakresie odwołano się do art. 8 u.d.i.ś. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 15a tej ustawy. Wskazano, że przez "władze publiczne" w rozumieniu przepisów u.d.i.ś. rozumie się Sejm, Senat, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, organy administracji, sądy, trybunały oraz organy kontroli państwowej i ochrony prawa, a Lasy Państwowe nie są organami władzy publicznej w rozumieniu u.d.i.ś., ponieważ nie maja osobowości prawnej. Tak więc podmiotowo nie podlegają u.d.i.ś. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 – dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256 – dalej jako: "k.p.a.) lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji Nadleśniczego doszło do rażącego naruszenia prawa, co w myśl art. 156 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skutkować winno stwierdzeniem nieważności tej decyzji. Poza sporem w okolicznościach badanej sprawy, że Wnioskodawca złożył wniosek o udostępnienie informacji - w trybie - przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021, poz. 247 – dalej jako: "u.d.i.ś."). Kwestią bezsporną pozostaje również, że w ocenie Nadleśniczego wskazane we wniosku Stowarzyszenia informacje nie stanowią informacji o środowisku, ale informacją publiczną. Dlatego też wniosek Stowarzyszenia został - przez organ potraktowany - jako wniosek o udzielenie informacji publicznej i załatwiony w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256 - dalej powoływana jako "u.d.i.p."). Odnosząc się na wstępie do argumentacji odpowiedzi na skargę, Sąd wskazuje, że nie zgadza się ze stanowiskiem Nadleśniczego, jakoby "podmiotowo nie podległ on u.d.i.ś.". Stanowisko organu wywiedzione zostało z literalnego brzmienia przepisów art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 15a u.d.i.ś. Uwadze organu umknęło jednak brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 9 lit. b u.d.i.ś. Należy bowiem wskazać, że na podstawie art. 8 ust. 1 u.d.i.ś. władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej. W odpowiedzi na skargę wskazano, że Lasy Państwowe nie są organem władzy publicznej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 15a u.d.i.ś., który stanowi, że przez władze publiczne rozumie się: Sejm, Senat, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, organy administracji, sądy, trybunały oraz organy kontroli państwowej i ochrony prawa. Jakkolwiek, zgodzić się można oczywiście, że literalnie Lasy Państwowe nie zostały literalnie wskazane w art. 3 ust. 1 pkt 15a u.d.i.ś., to przepis art. 3 ust. 1 pkt 9 lit. b u.d.i.ś. stanowi, że przez organ administracji rozumie się "inne podmioty wykonujące zadania publiczne dotyczące środowiska i jego ochrony". Nie ulega wątpliwości, że pojęcie organu administracji jest ujmowane w u.u.i.ś. szeroko, obejmując organy zarówno w ujęciu instytucjonalnym, jak i funkcjonalnym (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 3483/18). Definiując podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji w rozumieniu u.u.i.ś. i pojęcie władz publicznych należy mieć na uwadze, że pojęcie to obejmuje wszystkie władze konstytucyjne państwa lub samorządy, a także inne instytucje, o ile wykonują funkcje władzy publicznej, przy czym wykonywanie władzy publicznej dotyczy wszelkich form działalności państwa, samorządu terytorialnego i innych instytucji publicznych, które obejmują bardzo zróżnicowane formy aktywności (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2005 r. sygn. SK 48/03). W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że choć ustawy o lasach nie da się w pełni zakwalifikować do prawa ochrony środowiska, to elementy ochronne są najistotniejsze (por. B. Rakoczy, Ustawa o lasach. Komentarz, Lex 2011). Taki też cel - ochrona zasobów leśnych jako elementu środowiska - został zdefiniowany w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.u. 2021, poz. 1275 – dalej jako: "u.l"), który stanowi, że u.l. określa zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową. Mając na uwadze powyższe należy przyjąć, że organ administracji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 9 lit. b u.d.i.ś. oznacza strukturę organizacyjną, jednostkę władzy publicznej wykonujące zadania publiczne dotyczące środowiska i jego ochrony (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r. sygn. SK 18/00). Dlatego też, za należące do podmiotów powołanych na mocy prawa do wykonywania zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony literatura przedmiotu uznaje jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego – Lasy Państwowe, realizujące zadania publiczne związane z ochroną lasów na podstawie ustawy o lasach (por. M. Bar, J. Jendrośka [w:] M. Bar, J. Jendrośka, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, LEX/el. 2014). Stanowisko to podziela Sąd, w składzie sprawę niniejszą rozpoznającym, z przyczyn przedstawionych powyżej. Należy jednak zaakcentować, że jakkolwiek w odpowiedzi na skargę przedstawiono stanowisko organu zmierzające go wykazania, że Nadleśnictwo "podmiotowo nie podlega u.d.i.ś.", to jednak przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja - wydana jawnie wbrew żądaniu Wnioskodawcy - w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W przekonaniu Nadleśniczego do załatwienia wniosku Stowarzyszenia o udzielenie informacji o środowisku, w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej upoważniało go - jego własne przekonanie - że wnioskowane informacje nie stanowią informacji o środowisku, ale przetworzoną informację publiczną. W tym kontekście należy zauważyć, że trafnie Nadleśniczy uznał, że to na nim spoczywa obowiązek zbadania czy wskazane we wniosku Stowarzyszenia dane mieszczą się w pojęciu "informacji o środowisku". Kwestię tę przesądził bowiem wyrok TS z 14.02.2012 R., C-204/09, Flachglas Torgau Gmbh V. Bundesrepublik Deutschland, Zotsis 2012, Nr 2, Poz. I-71.). Tak więc, to na władzach publicznych spoczywa obowiązek określenia czy dane objęte wnioskiem mieszczą się w pojęciu "informacji o środowisku" (por. A. Haładyj, Odmowa udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, Warszawa 2019, s. 20). Przyjęcie jednak przez Nadleśniczego, że wnioskowane dane nie mieszczą się w pojęciu "informacji o środowisku" (czego – na gruncie rozpoznawanej sprawy Sąd nie ocenia) nie stanowiło automatycznie podstawy do załatwienia wniosku Stowarzyszenia w trybie u.d.i.p. Należy wskazać, że na podstawie art. 14 ust. 1 u.d.i.ś. podmiot, do którego skierowane jest żądanie udostępnienia informacji, jeżeli uzna ją za informację o środowisku, udostępnia tę informację przez zwykłą czynność materialnotechniczną albo na podstawie art. 20 ust. 1 u.d.i.ś. wydaje decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jeżeli jednak podmiot, do którego skierowane jest żądanie udostępnienia informacji uzna, że informacja ta nie stanowi informacji o środowisku, winien - w drodze pisma - poinformować wnioskodawcę o zajętym stanowisku. Stanowisko Sądu w tym zakresie znajduje poparcie w literaturze przedmiotu, gdzie wskazuje się, że z uwagi na otwarty katalog danych stanowiących informację o środowisku, wynikający z art. 9 u.d.i.ś., to władze publiczne muszą przekonująco uzasadnić, dlaczego konkretnych danych nie uznają za taką informację, a uzasadnienie to winno dokonać się w piśmie, niestanowiącym decyzji o odmowie udostępnienia informacji (por. A. Haładyj, Ibidem, s. 21). Z powyższego wynika, że tylko odmowa udostępnienia informacji, która stanowi informację o środowisku, przybiera formę aktu administracyjnego, jaką jest decyzja. W takim przypadku, jeżeli wnioskodawca (Stowarzyszenie) twierdzi, że żądane przez niego informacje są jednak informacjami o środowisku, a podmiot, do którego został skierowany wniosek (Nadleśniczy Nadleśnictwa K.) powinien udostępnić żądanych informacji na podstawie u.d.i.ś., to może on wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność tego podmiotu. W okolicznościach badanej sprawy Stowarzyszenie wniosło o udzielenie informacji o środowisku, w trybie przepisów u.d.i.ś. i konsekwentnie utrzymuje, że jego wniosek dotyczy informacji o środowisku. Tymczasem, Nadleśniczy - wbrew woli Wnioskodawcy (a nawet pomimo jego literalnego sprzeciwu) - przeprowadził, w istocie z urzędu, postępowanie w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, w trybie u.d.i.p. Podkreślić należy, że skoro żądanie wniosku Stowarzyszenia w niniejszej dotyczyło udostępnienia informacji o środowisku, to jako pozbawione podstawy prawnej jawi się prowadzenie przez Nadleśniczego, postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Brak, bowiem wniosku Stowarzyszenia w tym przedmiocie, natomiast żądania związane z informacjami dotyczącymi środowiska podlegają rozpatrzeniu w ramach prawnych wyznaczonych przepisami u.d.i.ś. (por. wyrok NSA z dnia 07.12.20016 r. sygn. I OSK 462/15). To wszystko prowadzi do konstatacji, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa przez Nadleśniczego, poprzez przeprowadzenie postępowania w przedmiocie dostępu do informacji publicznej pomimo braku wniosku - Stowarzyszenia w takim zakresie oraz pomimo braku podstaw prawnych do prowadzenia takich działań. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji. Ustalenie z kolei, że decyzja jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa, czyni bezprzedmiotowym obowiązek odniesienia się do poszczególnych zarzutów skargi. O kosztach postępowania sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. – na koszty te składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi.