IV SA/Po 524/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2013r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do usunięcia odpadów postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji S.T. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2013r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do usunięcia odpadów. Skarżący wraz ze skargą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że decyzja jest dla niego krzywdząca i może narazić go na znaczne straty finansowe. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zasadą wyrażoną w w/w przepisie jest więc wykonalność ostatecznych decyzji organów administracyjnych, a wstrzymanie wykonalności decyzji jest wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek (faktów) uzasadniających to wstrzymanie i po spełnieniu przez stronę warunków jakie ustawa nakłada na nią, w sytuacji ubiegania się o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji. Przede wszystkim podkreślić należy, iż wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie - wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie która taki wniosek składa. Strona winna jest wykazać (uprawdopodobnić), że istnieją przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. tj., iż w razie wykonania tej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wniosek taki może uwzględnić jeżeli po analizie wniosku, wskazanych w nim faktów i okoliczności uprawdopodabniających te fakty ocenia, iż skutki takie mogą faktycznie zaistnieć tj., że w razie wykonania decyzji strona może ponieść znaczne szkody lub decyzja spowoduje nieodwracalne skutki. Powyższe przesłanki mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, zachodzi w przypadku zagrożenia wystąpienia szkody, która nie będzie mogła być naprawiona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania sądu, skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazał, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca i może narazić go na znaczne straty finansowe. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, iż uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie może być przekonanie strony o wadliwości decyzji. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie ocenia bowiem merytorycznie decyzji będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem upoważniony do badania uchybień postępowania, w ramach którego doszło do wydania zaskarżonej decyzji, a argumenty strony w tej części wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji opierają się w istocie na wadliwości zaskarżonego do Sądu aktu. Odnosząc się do argumentacji wniosku o wstrzymanie wykonania, wskazującej na znaczne straty finansowe, stwierdzić należy, że wnioskodawca nie wykazał należycie prawdopodobieństwa wystąpienia strat finansowych przedkładając np. kalkulację kosztów związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji i dokumentację dotyczącą własnej sytuacji finansowej. W ocenie Sądu oznacza to, że w niniejszej sprawie strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia zatem ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.