IV SA/Po 533/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu dnia 16 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie czasowego zajęcia nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. A.P. (zwany dalej jako "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie czasowego zajęcia nieruchomości. W treści skargi zawarto wniosek w wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że realizacja inwestycji istotnie wpłynie na możliwość korzystania z nieruchomości, a fakt usytuowania urządzeń przesyłowych i późniejsza perspektywa napraw, rodzi niezwykle daleko idące skutki faktyczne jak i prawne. W piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. Skarżący uzupełnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że rozpoczęcie robót budowlanych przy inwestycji spowoduje konieczność czasowego wyłączenia części nieruchomości z użytkowania, przy czym obszar ten wykracza dalece poza pas eksploatacyjny oznaczony w decyzji (koniecznym jest dojazd na miejsce robót budowlanych, a roboty prowadzone będą ciężkim sprzętem). Spowoduje to szkodę po stronie Skarżącego szkody związane z brakiem możliwości pobierania pożytków z nieruchomości. Ponadto konsekwencji naruszenia istniejącego zagospodarowania nieruchomości w zakresie ewentualnych upraw będą objawiały się przez kolejne lata już po faktycznym zakończeniu robót budowlanych. Skarżący wskazał również, że realizacja inwestycji wpłynie na spadek wartości nieruchomości będącej jego własnością. Zaznaczył, że powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy podkreślić, że do strony skarżącej należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 (http://cbois.nsa.gov.pl) obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W ocenie Sądu wniosek złożony przez Skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie. Argumentacja Skarżącego w znacznej mierze sprowadzał się do wykazania, iż wykonanie decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości spowoduje po jego stronie straty związane z brakiem możliwości korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób i w konsekwencji brak możliwości pobierania z niej pożytków. Ponadto Skarżący wskazał, że wykonanie robót budowlanych przy użyciu ciężkiego sprzętu spowoduje, iż skutki tych robót będą odczuwalne również w kolejnych latach. Powyższe w ocenie Sądu nie stanowi wystarczającego uzasadnienia dla udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim Sąd miał na uwadze, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r. poz. 518, ze zm.; zwanej dalej jako "u.g.n."). Zgodnie z przywołanym przepisem decyzję o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wydaje się po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, tj. decyzji o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Zgodnie natomiast z art. 124 ust. 4 u.g.n. na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o takie zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty właścicielowi zajętej nieruchomości przysługuje odszkodowanie za szkody powstałe wskutek wykonania tej decyzji na zasadach określonych w art. 128 ust. 4 u.g.n. Ponadto, jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem Skarżącemu będzie przysługiwało roszczenie o którym mowa w art. 124 ust. 5 u.g.n. Dokonując oceny wniosku Skarżącego w kontekście przywołanych powyżej przepisów Sąd doszedł do przekonania, że przedstawiona w nim argumentacja nie może stanowić wystarczającej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w stratach jakie poniesie w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z natury rzeczy niesie za sobą konsekwencje w postaci pewnych niedogodności po stronie Skarżącego. Na uwadze należy mieć jednak, że interes Skarżącego został w wystarczający sposób zabezpieczony przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, które nie tylko zobowiązują inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu robót budowlanych, ale również w przypadku braku takiej możliwości przewidują możliwość uzyskania odszkodowania z tego tytułu. Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. art. 61 § 3 P.p.s.a. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. MZ