IV SA/Po 540/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2024 r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Wojewody z dnia 8 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oddala skargę w całości. Prezydent Miasta P., po rozpoznaniu sprawy z wniosku Z. G., decyzją z dnia 4 marca 2024 roku (nr [...]), na podstawie art. 28, art. 30b ust. 1-2 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, udzielił pozwolenia na rozbiórkę trzech budynków gospodarczych w granicy działki nr [...], ark. 23, obręb G., przy ul. [...] w P. (dz. [...], ark. 23, obręb G.) z zachowaniem warunku zabezpieczenia terenu rozbiórki przed dostępem osób trzecich oraz warunków zawartych w projekcie rozbiórki z dnia 8 grudnia 2023 roku, które wynikają z art. 36 ust. 1 pkt 1-4 oraz art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił, że inwestor - właściciel trzech budynków gospodarczych, przedłożył zgodę na ich rozbiórkę. Do wniosku załączono dokumenty zawierające zakres i sposób prowadzenia robót rozbiórkowych. Z wyjaśnień inwestora wynika, że planowana rozbiórka prowadzona będzie w sposób zgodny ze sztuka budowlaną, bez naruszenia budynku znajdującego się na działce sąsiedniej. Ze względu na stan budynku, jego rozbiórka nie wymaga sporządzenia ekspertyzy technicznej. W projekcie rozbiórki zawarto informację, że budynek posiada niezależną konstrukcję i jest całkowicie oddylatowany od budynku na działce sąsiedniej. Z dokumentacji archiwalnej z 1987 roku, obejmującej budynek gospodarczy objęty planowaną rozbiórką, wynika, że budynek posiada własna ścianę w granicy działki, na której opiera się konstrukcja dachu, co oznacza, że stanowi samodzielny budynek. G. R., właścicielka nieruchomości sąsiedniej (działka nr [...]), skorzystała z prawa do odwołania. Odwołująca się podniosła, że odsłonięcie ściany zewnętrznej budynku spowoduje pogorszenie termiki budynku, a odsłonięcie fundamentu spowoduje konieczność wykonania zabezpieczenia hydroizolacyjnego. Natomiast w decyzji nie ma zapisów o tym, w jaki sposób zostanie zabezpieczony hydroizolacyjnie dach i fundament oraz termoizolacyjnie ściana zewnętrzna budynku. W ocenie strony niewykonanie tych prac doprowadzi do pogorszenia stanu technicznego jej budynku, co w konsekwencji zagraża konstrukcji budynku. W decyzji nie wskazano podstaw dla braku sporządzenia ekspertyzy technicznej. Z decyzji nie wynikają podstawy stwierdzenia, że budynek posiada niezależną konstrukcję i jest całkowicie oddylatowany. Projekt zawiera sprzeczne informacje dotyczące ilości budynków przeznaczonych do rozbiórki. Wojewoda, po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania, decyzją z dnia 8 maja 2024 roku (nr [...]), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem inwestycji jest rozbiórka trzech budynków gospodarczych, zlokalizowanych na działce nr [...]. Budynki usytuowane są w granicy działki lub w niewielkiej od niej odległości, co kwalifikuje je do uzyskania pozwolenia na rozbiórkę. Budynki nie są wpisane do rejestru zabytków i nie są objęte ochroną konserwatorską, nie leżą w obszarze chronionym pod względem przyrodniczym oraz nie podlegają ochronie pod względem środowiskowym. Inwestycja nie wymaga uzyskania ani decyzji środowiskowej, ani pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Inwestycja nie stanowi jednej z inwestycji wskazanych w art. 32 ust. 1 pkt 3 Prawa Budowlanego. W odniesieniu do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny zasadności wniosku lub trafności rozwiązań inżynieryjnych w nim przyjętych. Obowiązujące przepisu nie precyzują zawartość projektu rozbiórki. Zakres i treść projektu rozbiórki zależy od uznania projektanta. Organ nie ma podstaw do żądania zawarcia w projekcie specyficznych danych i analiz. Zakres i poprawność ujętych w projekcie danych oraz rozwiązań leży w zakresie kompetencji i odpowiedzialności projektanta. Rękojmię prawidłowego przeprowadzenia robót rozbiórkowych stanowi legitymowanie się przez osoby prowadzące prace odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie budownictwa oraz ewentualna odpowiedzialność za szkodę doznaną przez właściciela nieruchomości sąsiednich. Organ nie może domagać się od strony spełnienia wymogów, które nie wynikają z przepisów prawa. Warunki jakie spełnić należy składając wniosek o udzielenia pozwolenia na rozbiórkę określone zostały w przepisach art. 30b ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 Prawa Budowlanego. Żądanie przedłożenia przez inwestora dodatkowych dokumentów, analiz, czy dokonania czynności, w tym wskazanych w odwołaniu nie ma prawnego uzasadnienia, a w kontekście wskazanych przepisów pozostaje poza zakresem kompetencji organu rozpatrującego wniosek. G. R. skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego. Storna skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. uznając, że zostały one wydane z naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., art. 5 oraz art. 31 ust. 1 Prawa Budowlanego w związku z art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sprawie nie przeprowadzono ekspertyzy budowlanej. W opisie technicznym brak jest informacji o zabezpieczeniu hydroizolacyjnym fundamentu, dachu oraz ściany zewnętrznej budynku skarżącej. Błędnie stwierdzono, że prowadzenie prac nie będzie zagrażać konstrukcji budynku sąsiedniego, nie doprowadzi do pogorszenia stanu technicznego budynku skarżącej. Z przepisu art. 31 Prawa Budowlanego jednoznacznie wynika, że decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę wymagana jest ze względu na ochronę interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich. Organ nie wskazał w jaki sposób zabezpieczył interesy właściciela graniczącej działki. Zagrożeniem dla właściciela działki graniczącej jest sposób prowadzenia robót w kontekście bezpieczeństwa nieruchomości sąsiedniej. Jeżeli ta odległość jest zbyt bliska, to konieczne jest uzyskanie pozwolenia na rozbiórkę, w którym organ powinien określił: sposób prowadzenia robót w celu zapewnienia bezpieczeństwa graniczącej działki. Jeżeli rozbiórka zostanie przeprowadzona w zgodzie z tak wydaną decyzją może ona naruszać posiadanie mojej własności i grozić wyrządzeniem szkody. Z uregulowania prawa budowlanego dotyczącego choćby kręgu stron postępowania wynika, że osoby trzecie mają prawo żądać ochrony swych uzasadnionych interesów prawnych w związku z realizacją przez inwestora robót budowlanych. Należy zapewnić poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona prawna własności dotyczy wszystkich właścicieli, inwestor chcą realizować prawo do rozbiórki musi mieć na względzie analogiczne prawa innych właścicieli. Projekt rozbiórki powinien być sporządzony przy odpowiednim zastosowaniu regulacji dotyczących projektu budowlanego i powinien zawierać: - wykaz elementów zagospodarowania działku lub terenu, które mogą stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa i zdrowa ludzi, - wykaz przewidywanych zagrożeń występujących podczas realizacji robót budowlanych, które mogą mieć związek z ochroną uzasadnionych interesów sąsiednich nieruchomości. Z projektu nie wynikają zagrożenia, które mogą powstać w związku z realizacją projektowanej inwestycji budowlanej i mogą mieć wpływ na zagospodarowanie nieruchomości sąsiednich. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że rozpoznał wszystkie okoliczności w sprawie i nie znalazł podstaw do zmiany swojego rozstrzygnięcia. Na rozprawie strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, rozszerzyła żądania skargi o stwierdzenie niezgodności decyzji z prawem oraz przedłożyła wydruki dokumentacji fotograficznej na okoliczność przeprowadzenie rozbiórki w sposób niezgodny z projektem rozbiórki, a także wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Kwestionując prawidłowość projektu rozbiórki, strona podniosła, że projekt rozbiórki nie obarcza odpowiedzialnością jedynie projektanta, ale również organ, który zobowiązany był ustalić czy wykonanie rozbiórki przedstawione w projekcie było możliwe bez naruszenia prawa. Roboty budowlane były wykonywane specjalistycznym sprzętem, a nie w sposób opisany w projekcie rozbiórki. Pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że Sąd bada decyzję jako taką, a nie jej realizację. Podczas prac rozbiórkowych była obecna inspekcja budowlana i nie stwierdziła żadnych uchybień. Złożone wydruki dokumentacji fotograficznej są bez znaczenia dla sprawy. Wniosek o rozbiórkę był kompletny i prawidłowy. Nie można było wydać innej decyzji. Sposób wykonania decyzji jest okolicznością nieistotną z punktu widzenia legalności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935; dalej w skrócie "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), a przewidziane ustawą środki stosuje w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga okazała się nieuzasadniona. Okolicznością poza sporem jest to, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy powinny stanowić przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.), która zgodnie z treścią art. 1 normuje działalność obejmującą, miedzy innymi, sprawy rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Ilekroć w powołanej ustawie jest mowa o robotach budowlanych należy przez to rozumieć także prace polegające rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego). Roboty budowlane polegające na rozbiórce, co do zasady, winny zostać poprzedzone postępowaniem dotyczącym uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub zgłoszenia rozbiórki (art. 30b oraz art. 31 Prawa budowlanego). Decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę wydaje na wniosek organ administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30b ust. 2 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 30b ust. 1 pkt 1-6 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołącza się: 1) zgodę właściciela obiektu budowlanego lub jej kopię; 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; 5) pozwolenia, uzgodnienia, opinie i inne dokumenty, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów - nie dotyczy to uzgodnień i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...]; 6) projekt rozbiórki lub jego kopię - w zależności od potrzeb. Sąd nie stwierdził podstaw do przyjęcia stanowiska, że organy dokonały błędnej wykładni prawa materialnego. Decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ nie może udzielić pozwolenia na rozbiórkę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań. Organ opiera się przy tym na załączonych do wniosku, wymaganych prawem załącznikach w postaci dokumentów. W przypadku złożenia wniosku rolą organu jest dokonanie oceny, czy wniosek zawiera wymagane prawem elementy. Gdy jest on obarczony brakami, uniemożliwiającymi nadanie mu dalszego biegu, obowiązkiem organu jest wezwanie inwestora do uzupełnienia wniosku. Zgoda właściciela obiektu budowlanego na dokonanie rozbiórki musi być przy tym jednoznaczna i złożona przy wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę (G. Kuźma, R. Tymiec, A. Kornecka, J. Kornecki, K. Sielicki, Prawo budowlane. Komentarz. Wyd. 23, Warszawa 2024 oraz powołane tam orzecznictwo). Przyjmuje się, że uzyskanie pozwolenia na rozbiórkę nie jest uzależnione od dołączenia do wniosku oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie stanowi jakiejkolwiek przeszkody do wydania pozwolenia na rozbiórkę brak zgody właściciela nieruchomości, na której posadowiony jest obiekt planowany do rozbiórki. Inwestor do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę powinien dołączyć jedynie zgodę właściciela takiego obiektu (wyrok WSA w Rzeszowie z 12.10.2022 r., II SA/Rz 492/22, LEX nr 3442668). Wojewoda trafnie uznał, że przedłożony projekt rozbiórki jest kompletny, gdyż zawiera opis techniczny obiektów przeznaczonych do rozbiórki wraz z opisami poszczególnych elementów konstrukcyjnych, opis organizacji robót rozbiórkowych, w którym zawarto informację o zagospodarowaniu i zabezpieczeniu terenu rozbiórki, planowanym do użycia sprzęcie, sposobie zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, warunkach pracy sprzętem, przedstawiono opis prac przygotowawczych uwzględniających bliskie sąsiedztwo budynku odwołującej się. W projekcie przedstawiono technologię rozbiórki, kolejność planowanych prac i sposób ich prowadzenia. Sąd podziela stanowisko Wojewody, że obowiązujące przepisy nie precyzują zawartość projektu rozbiórki. Zakres i treść projektu rozbiórki zależy od uznania projektanta. Organ nie ma podstaw do żądania zawarcia w projekcie specyficznych danych i analiz. Zakres i poprawność ujętych w projekcie danych oraz rozwiązań leży w zakresie kompetencji i odpowiedzialności projektanta. Natomiast rękojmię prawidłowego przeprowadzenia robót rozbiórkowych stanowi legitymowanie się przez osoby prowadzące prace odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie budownictwa oraz ewentualna odpowiedzialność za szkodę doznaną przez właściciela nieruchomości sąsiednich. Analiza akt sprawy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że w toku postępowania administracyjnego, z uwagi na brak zgody współwłaściciela nieruchomosci, inwestor odstąpił od zamiaru rozbiórki budynku mieszkalnego. Skutkiem tej zmiany było naniesienie poprawek na pierwotnym projekcie rozbiórki (załączony do wniosku). Budynek mieszkalny ponad wszelką wątpliwość został wyłączony z zakresu wniosku i nie stanowi przedmiotu pozwolenia na rozbiórkę. Podnoszone przez skarżącą nieścisłości projektu rozbiórki odnośnie ilości budynków przeznaczonych do rozbiórki wykraczają poza ochronę jej interesu prawnego oraz nie mają istotnego znaczenia dla legalności kontrolowanej decyzji. Zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) w związku z art. 5 oraz art. 31 ust. 1 Prawa Budowlanego oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP zostały zbudowane na błędnym założeniu o naruszeniu interesu prawnego skarżącej poprzez brak zobowiązania inwestora do wykonania zabezpieczenia hydroizolacyjnego i termicznego fundamentów i ściany oraz obróbek papy dachowej wywiniętej na ścianę budynku przeznaczonego do rozbiórki. Sąd podziela stanowisko Wojewody, że oczekiwania skarżącej nie znajdują podstawy prawnej w prawie budowlanym, a przez to pozostają poza zakresem kognicji organu rozpoznającego wniosek o udzielanie pozwolenia na rozbiórkę. Brak jest podstaw do formułowania oceny, że brak realizacji wskazanych powyżej oczekiwań stanowi o naruszeniu art. 5, art. 31 ust. 1 Prawa Budowlanego w związku z art. 64 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.). Organy wyznaczyły krąg stron postępowania z poszanowaniem dla treści przepisów art. 31 ust. 1 oraz art. 5 pkt 9 Prawa budowlanego. Okoliczności bezsporną jest, że rozpoczęcie spornych robót budowlanych (rozbiórki trzech budynków gospodarczych) poprzedzone winno być pozwoleniem na rozbiórkę (a contrario art. 31 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 30b ust. 1 Prawa budowlanego). Sporne budynki usytuowane są w granicy z działką sąsiednią oraz w styczności z budynkiem posadowionym na działce nr [...]. Skarżąca została rozpoznana jako strona postępowania administracyjnego. Dostrzegać należy, że zgodnie z art. 30b ust. 3 pkt 6 prawa budowlanego projekt rozbiórki lub jego kopię załączana się do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę w razie potrzeby. Zatem dowodem należytej ochrony interesu prawnego skarżącej w toku spornego postępowania administracyjnego jest także i to, że do wniosku załączony został projekt rozbiórki, który w sposób wiążący określał sposób działania inwestora w toku prac rozbiórkowych. Z treści argumentacji prezentowanej przez skarżącą wnosić należy, że ściana budynku przeznaczonego do rozbiórki była wykorzystywana jako termoizolacja i hydroizolacja budynku należącego do skarżącej, a także stanowiła oparcie dla obróbek z papy na dachu, wywiniętych na ścianę przeznaczonego do rozbiórki budynku wraz z listwą opierzeniową zabezpieczoną żywicą metaakrylową w systemie POLYSC BDM-M, wykonaną w 2023 roku. W opisanym stanie rzeczy całkowicie nieuzasadnione jest formułowanie oceny, że będące skutkiem rozbiórki odkrycie ściany, odkrycie fundamentu, czy usunięcie podparcia dla papy wywiniętej na ścianę wyburzonego budynku stanowią o naruszeniu konstrukcji budynku należącego do skarżącej. Brak jest podstaw do sformułowania oceny, że wydana decyzja prowadzi do naruszenia zasady równości w ochronie własności. Zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 1-2 Prawa budowlanego to właściciel obiektu budowlanego jest obowiązany: utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 oraz zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Z tych względów brak jest podstaw prawnych do tego, aby na inwestora nałożyć obowiązek poniesienia kosztów zabezpieczenia budynku posadowionego na sąsiedniej nieruchomości i stanowiącego własność skarżącej. O wadliwości zaskarżonej decyzji nie stanowi argumentacja odwołująca się do wyroku WSA w Gdańsku z 2 marca 2023 roku o sygn. akt II SA/Gd 537/22 (LEX nr 3514462). Analiza uzasadnienia powołanego wyroku jednoznacznie wskazuje, że podwodem odmowy udzielanie pozwolenia na rozbiórkę były braki w materiale dowodowym dotyczące tego, czy budynek na sąsiedniej działce stanowi niezależną konstrukcję zdylatowaną od budynku objętego projektem rozbiórki. Wojewoda uznał, że ocena niezależności konstrukcyjnej planowanego do rozbiórki budynku nie była możliwa bez przedstawienia na rzutach ścian budynków sąsiadujących bezpośrednio z obiektem przeznaczonym do rozbiórki. Wojewoda stwierdził, że wyłącznie rysunki uzupełnione o rzuty budynków przylegających do budynku rozbieranego umożliwiłyby stwierdzenie ewentualnego braku powiązań konstrukcyjnych pomiędzy budynkami. W okolicznościach kontrolowanej sprawy takie wątpliwości nie zachodzą co najmniej z trzech powodów. Autor projektu rozbiórki, posiadający wymagane prawem uprawnienia, wyraźnie stwierdził, że "budynek nr [...] (zblokowany z budynkiem nr [...]) o powierzchni około 45m˛, wymiarach około 10,5x4,5m i wysokości około 5m, zlokalizowany jest bezpośrednio w granicy działki. Budynek sąsiaduje z budynkiem na działce sąsiedniej, ale posiada niezależną konstrukcję i jest całkowicie od niego oddylatowany". Z analizy uzasadnienia decyzji Prezydent Miasta P. wynika, że w odpowiedzi na żądania strony skarżącej organ pierwszej instancji zweryfikował stanowisko autora projektu rozbiórki. Odwołując się do dokumentacji archiwalnej z 1987 roku, obejmującej budynek gospodarczy objęty planowaną rozbiórką, Prezydent stwierdził, iż budynek posiada własna ścianę w granicy działki, na której opiera się konstrukcja dachu, co oznacza, że przedmiot rozbiórki stanowi samodzielny budynek. Powyższe ustalenia i oceny ostatecznie potwierdzone zostały na rozprawie wydrukami dokumentacji fotograficznej z przebiegu rozbiórki. Z dokumentacji jednoznacznie wynika, że rozbiórka została przeprowadzona bez naruszenia konstrukcji budynku należącego do skarżącej. W tym stanie rzeczy pełnomocnik inwestora trafnie podnosi, że wniosek o rozbiórkę był kompletny i prawidłowy. Nie można było wydać innej decyzji. Sposób wykonania decyzji jest okolicznością nieistotną z punktu widzenia legalności zaskarżonej decyzji. W postępowaniu odwoławczym nie zostały zgłoszone żadne nowe żądania dowodowe. Argumentacja strony skarżącej przedstawiona w skardze oraz na rozprawie nie ujawnia okoliczności, które uzasadniałyby ocenę, że odstąpienie przez Wojewodę od procedury określonej w art. 10 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.