IV SA/Po 542/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 listopada 2010 r. sprawy ze skargi H. Sz., T. Sz., D. C. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] 2. zasądza od Wojewody W. na rzecz skarżących H. Sz. , T. Sz. i D. C. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych Wyrokiem z dnia 10 listopada 2009r. sygn. akt. IV SA/Po 500/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi H. Sz. i T. Sz. i in. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] maja 2009r. nr [...] (utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego, uchylił przedmiotową decyzję Wojewody W. i poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...] marca 2009r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla kompleksu sportowego "[...]" przy Zespole Szkół w P.. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż w kontekście charakteru sprawy organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów w sprawie. W istocie bowiem uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, poza skrótowym przedstawieniem przebiegu postępowania, sprowadza się do lakonicznego stwierdzenia o kompletności i zgodności przedstawionych przez inwestora dokumentów z przepisami prawa. W tym zakresie organ odwoławczy jedynie stwierdził bez jakiegokolwiek uzasadnienia, że projekt budowlany pozostaje w zgodzie z uchwałą Rady Gminy P. z [...].12.2003r. W aktach sprawy znajduje się pismo Wójta Gminy P. z dnia [...].03.2009r., w którym podtrzymuje propozycję złożoną na rozprawie administracyjnej zgodnie, z którą wzdłuż całej inwestycji sąsiadującej z działkami – zostanie usytuowany pas zieleni (żywopłot) o szerokości min.0,5 m jako pas naturalnej bariery pomiędzy kompleksem sportowym, a działkami uczestników postępowania. Zgodzono się również na budowę ekranu izolującego, dźwiękochłonnego spełniającego także rolę bariery. Nadto w piśmie z dnia [...].03.2009r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. stwierdził potrzebę wykonania na granicy projektowanego boiska pasa zieleni ochronnej nisko i wysokopiennej zimozielonej oraz przezroczystego ekranu akustycznego przed uruchomieniem obiektu. Tymczasem Wojewoda w ramach działań kontrolnych w ogóle nie zbadał, czy warunki te zostały spełnione. Na przedmiotowym boisku, jak i na całym obiekcie sportowym odbywać się będą zawody sportowe, co niesie ze sobą wszelkiego rodzaju dolegliwości. Nie tylko hałas związany z faktycznym uczestniczeniem w grze, lecz także gwar osób obserwujących widowisko, oraz możliwość przelotu piłki poza teren boiska, a co za tym idzie ewentualność uderzenia nią w sąsiednią posesję. Ponadto boisko może być używane do różnego rodzaju imprez masowych. Pomimo, iż otwarcie boiska już nastąpiło, to poza posadzeniem 1,5 m pojedynczych tui, nie zrobiono nic więcej. Sąd zauważył, iż istnieje niebagatelna różnica pomiędzy pasem zieleni – żywopłotem, a dopiero co posadzonymi pojedynczymi krzewami. Istotny w sprawie jest także brak ekranu akustycznego mającego na celu zminimalizować hałas. Ponadto organy nie odniosły się do kwestii uciążliwości sąsiedztwa boiska sportowego z graniczącymi działkami. Analiza takiej uciążliwości jest istotna dla prawidłowego korzystania z nieruchomości zarówno poprzez inwestorów jak i właścicieli sąsiednich nieruchomości. Nie wyjaśniono zatem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, czym naruszono przepisy art.7, 77 par 1 oraz 80 kpa. Dalej Sąd wyjaśnił, iż w rozpoznawanej sprawie odwrócona została przez organy administracyjne kolejność rozumowania. To nie działkę i stosowne przepisy należy dopasować do planowanego zamierzenia inwestycyjnego, lecz planowaną inwestycję i jej następstwa skonfrontować względem możliwości jej zlokalizowania na działce. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] marca 2010r. nr [...] Starosta T. na podstawie art.105 par 1 kpa umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę kompleksu sportowego w P. "[...]" przy Zespole Szkół w P. na działce nr ewid. [...] w P.. W uzasadnieniu organ podniósł, iż w dniu [...].09.2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. ostateczną decyzją nr [...] udzielił Gminie P. pozwolenie na użytk0wanie kompleksu sportowego, usytuowanego na przedmiotowej działce, zrealizowanego na podstawie ostatecznej decyzji Starosty T. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] marca 2009r. Zgodnie z art.28 ust.1 Prawa budowlanego roboty można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Utrwalone jest zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym stanowisko, iż wykonanie robót budowlanych (zrealizowanie inwestycji) czyni bezprzedmiotowym prowadzenie postępowania o pozwolenie na budowę. Decyzja o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Odwołanie od tej decyzji wnieśli H. Sz., T. Sz., D. C., A. Sz., P. F., E. F. i domagali się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając, iż w sposób lekceważący traktuje ona orzeczenie sądu. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] maja 2010r. nr [...] Wojewoda W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnień organ wskazał, iż popiera argumentację zawartą w uzasadnieniu organu I instancji. Bezpodstawne są zarzuty odwołujących, gdyż po przeanalizowaniu określonej inwestycji, rozpatrywanie wniosku o pozwolenie na budowę jest bezprzedmiotowe, a postępowanie w tym zakresie winno z mocy art.105 kpa ulec umorzeniu. Skargę na powyższą decyzję wnieśli H. Sz., T. Sz. i D. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze skarżący między innymi podnieśli, iż domagają się uchylenia decyzji obu instancji, które są dla nich krzywdzące, a kompleks sportowy jest w dalszym ciągu użytkowany pomimo jego negatywnego oddziaływania na sąsiednie posesje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując wcześniej zaprezentowaną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć również na uwadze art. 153 Ppsa i wynikające z niego obowiązki organów. Jak stanowi wymieniony przepis, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Stosownie do treści przytoczonego przepisu, wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego, podobnie jak ocena prawna zawarta w tym orzeczeniu, stanowią postanowienia o charakterze wiążącym. Wskazania określają sposób prowadzenia postępowania w przyszłości, a ich celem jest uniknięcie ponownego popełnienia błędów w postępowaniu administracyjnym oraz określenie kierunku tego postępowania, natomiast ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie. Zauważyć należy, iż sąd administracyjny związany tą oceną nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku ( por. wyrok NSA z 22 marca 1999r. , IV SA 57/97 , LEX nr 47275). Związanie trwa tak długo jak długo dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie. Sąd mając na uwadze powyższe regulacje prawne oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 listopada 2009r., sygn. akt. IV SA/Po 500/09 uznał, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. W tym miejscu przypomnieć należy, iż w prawomocnym wyroku z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt. IV SA/Po 500/09, którym był związany organ orzekający w sprawie i którym jest związany Sąd orzekający w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zadaniem organu było także wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nienaruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej. Organy nie odniosły się do kwestii uciążliwości sąsiedztwa boiska sportowego z graniczącymi działkami. Organy zatem błędnie umorzyły postępowanie w sprawie na podstawie art.105 kpa. Wydanie bowiem pozwolenia na budowę, czy pozwolenia na użytkowanie nie czyni bezprzedmiotowym postępowania. Organ winien ponownie rozpoznać sprawę merytorycznie i w zależności od wyników postępowania, albo ponownie wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla kompleksu sportowego "[...]" przy Zespole Szkół w P., albo wydać decyzję odmowną. Ponadto ponownie należy podkreślić, iż skład orzekający w niniejszej sprawie związany jest oceną wyrażoną w wyroku z dnia 10 listopada 2009 r. i nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym w nim poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ponadto zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności uprawniające Sąd od odstąpienia od oceny wyrażonej w wyroku z dnia 10 listopada 2009r. Z powyższych względów należy uznać, iż decyzja Wojewody W. i poprzedzająca ją decyzja Starosty T. umarzająca na podstawie art. 105 Kpa postępowanie, nie odpowiadają prawu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 par 1 pkt 1 ppkt c Ppsa orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania, na które składa się wpis od skargi Sąd orzekł na podstawie art.200 Ppsa.