IV SA/Po 546/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Bożena Popowska Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 lutego 2008r. przy udziale sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych, uchybienia terminu do wniesienia odwołania, postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę /-/ B.Popowska /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ M.Dybowski Decyzją z dnia z dnia [...] r. Nr [...] znak [...] działający z upoważnienia Starosty [...] Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w P. orzekł o przyznaniu skarżącemu E. Z. statusu osoby bezrobotnej oraz o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W ustawowym terminie E. Z. decyzji tej nie zaskarżył, a odwołanie od niej wniesione zostało po 207 dniach od daty doręczenia decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] orzekł o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. W dniu [...] r. E. Z. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanych dwóch aktów. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] działający z upoważnienia Wojewody [...] Zastępca Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego w P. orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności wyżej wskazanych dwóch aktów. Decyzję podjęto na podstawie art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. – dalej w skrócie kpa), a w treści jej uzasadnienia wyjaśniono, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące stwierdzeniem przez organ II instancji nieważności decyzji w oparciu o art. 156 kpa. Decyzję doręczono skarżącemu E. Z. wraz z pouczeniem o prawie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. Zgodnie z tym pouczeniem w dniu [...] r. do Sekretariatu Wojewody [...] wpłynęła skarga E. Z. na przedmiotową decyzję. Skarga wniesiona została z zachowaniem terminu do dokonania tej czynności. W treści skargi E. Z. podniósł szereg zarzutów dotyczących postępowania organów administracji publicznej orzekających w jego sprawach, w tym naruszenia przepisów kpa. Odwołując się do własnej nieznajomości prawa skarżący podniósł, iż w wyniku wadliwych decyzji organów administracji publicznej oraz braku należytego z ich strony pouczenia i udzielenia informacji, na przestrzeni od [...] roku znalazł się w trudnej sytuacji materialnej i życiowej. Wniósł o korzystne dla niego rozstrzygnięcie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej: ppsa) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie ( art. 52 § 2 ppsa ). Brak wyczerpania środków zaskarżenia powoduje, że skarga jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 ppsa). W niniejszej sprawie strona wnosząca skargę zaskarżyła decyzję, która wydana została na jej wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty P. z dnia [...] r. Nr [...] oraz ostatecznego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...]. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. jest więc decyzją wydaną w nowej sprawie, w pierwszej instancji i wobec tego podlega weryfikacji w toku instancji (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, 7. wydanie str. 754). Zgodnie bowiem z art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a zgodnie z art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie, do rozpatrzenia którego, zgodnie z § 2, właściwy jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Organem wyższego stopnia w stosunku do Wojewody [...] w sprawach z zakresu polityki rynku pracy jest Minister Pracy i Polityki Społecznej. Tym samym, aby zaskarżona decyzja mogła zostać zweryfikowana przez sąd administracyjny, skarżący powinien wnieść od niej odwołanie do wskazanego ministra. Ponieważ wniesienie skargi nastąpiło w tym przypadku w wyniku wadliwego pouczenia skarżącego, może on domagać się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, uznać bowiem należy, iż w tym przypadku uchybienie terminowi, spowodowane wadliwym pouczeniem, nastąpiło bez jego winy. Wniosek taki, zgodnie z art. 58 kpa, skarżący powinien wnieść do Wojewody [...], w terminie siedmiu dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia, przy czym jednocześnie z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. należy złożyć takie odwołanie. Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 §1 art. 58 ppsa. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Skoro więc skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, skarga jego podlega odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 6 i §3 ppsa w zw. z art. 52 § 1 ppsa. Na marginesie rozpatrywanej sprawy Sąd uwzględniając ciążący na nim obowiązek udzielania niezbędnej pomocy prawnej osobom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego (art. 6 ppsa) wskazuje, iż wraz z uzupełnieniem przez skarżącego dokumentacji związanej ze stażem pracy, co nastąpiło w grudniu [...] roku, na Powiatowym Urzędzie Pracy ciążył obowiązek rozpatrzenia możliwości wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa oraz równolegle obowiązek ustalenia, czy skarżący nabył prawo do uzyskania zasiłku przedemerytalnego. Wskazać należy, iż w przypadku wniosków złożonych w [...] roku zasiłek ten, zgodnie z art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 1997 r. Nr 25 poz. 128 ze zm.) przysługiwał mężczyznom, którzy legitymowali się 35-letnim okresem uprawniającym do zasiłku. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą skargę akta administracyjne sprawy nakazują rozważenie możliwości rozpatrzenia sprawy E. Z. w aspekcie wznowienia postępowania oraz ustalenia prawa do zasiłku przedemerytalnego. Rzeczą strony skarżącej jest zadbanie, aby stosowne działania Powiatowy Urząd Pracy w P. w tym zakresie podjął. / - / B. Popowska / - / D. Rzyminiak-Owczarczak / - / M. Dybowski AT