IV SA/Po 547/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 547/16 w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie R. P. wniósł skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2016r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł., skarżący na urzędowym formularzu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Powyższy wniosek rozstrzygnięty został negatywnie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 sierpnia 2016r., które w wyniku rozpoznania sprzeciwu wniesionego przez skarżącego, zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 września 2016r. (zażalenie na w/w postanowienie Sądu zostało odrzucone postanowieniem z dnia 18 października 2016r.). Skarżący po ponownym doręczeniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, na urzędowym formularzu złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, w którym podał informacje tożsame z informacjami ujawnionymi we wniosku z sierpnia 2016 r. W piśmie przewodnim przesłanym wraz z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy skarżący podał również, iż jego sytuacja majątkowa się nie zmieniła i nadal nie jest w stanie opłacić kosztów pomocy prawnej. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 29 listopada 2016 r. umorzył postępowanie w zakresie wniosku o przyznania prawa pomocy z uwagi na złożenie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy przy takich samych okolicznościach faktycznych, nie przedstawiając żadnych nowych informacji i wskazując, że jego sytuacja materialna się nie zmieniła. R. P. w ustawowym terminie wniósł sprzeciw od ww. postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 listopada 2016 r. W uzasadnieniu wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu brak jest argumentów uzasadniających odmowę przyznania mu prawa pomocy. Wskazał, że sytuacja finansowa nie pozwala mu ponosić kosztów wpisu sądowego bez uszczerbku na utrzymaniu rodziny. Wskazał, że jego sytuacja materialna uległa pogorszeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż stosownie do treści art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W takiej sytuacji, tj. rozpatrując sprzeciw od takiego postanowienia sąd zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2 w/w przepisu). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3 w/w przepisu). Sąd wskazuje, że w niniejszym postępowaniu skarżący już występował z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W kwestii poprzedniego żądania wypowiadał się co wykazano powyżej referendarz sądowy, który w uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 sierpnia 2016r. odmawiając przyznania prawa pomocy wyjaśnił, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, w jakiej sytuacji się znajduje i że jest to sytuacja uprawniająca go do przyznania prawa pomocy, czego wnioskodawca nie uczynił w wiarygodny sposób. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono również, że niewiarygodne i sprzeczne są wyjaśnienia skarżącego co do faktu prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący z jednej strony powołał się bowiem na podjęcie i zawieszenia działalności gospodarczej z dniem [...].10.2015r. Dalej jednak skarżący wskazał na okoliczność dalszego prowadzenia działalności na co wskazują przedłożone dokumenty w tym deklaracja VAT – 7 oraz zestawienie faktur zakupowych i sprzedażowych za II kwartał 2016r. Na podstawie przedstawionych dokumentów i udzielonych informacji nie można było zatem jednoznacznie ustalić dochodu skarżącego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano również, że wnioskodawca nie przedstawił kompletnych wyciągów bankowych. Powyższa argumentacja została podtrzymana przez Sąd w postanowieniu z dnia 20 września 2016 r. Następnie Sąd postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. odrzucił zażalenie od ww. postanowienia z dnia 20 września 2016 r. uznając je za niedopuszczalne. Referendarz sądowy słusznie wskazał, że pomimo treści orzeczenia kończącego postępowanie w przedmiocie poprzednio złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, wnioskodawca składając obecnie rozpatrywany wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przedstawił żadnych nowych informacji, stwierdzając, iż jego sytuacja materialna nie zmieniła się. Porównanie poprzedniego oświadczenia majątkowego z aktualnie składanym wnioskiem, ujawnia brak podstaw faktycznych dla przyjęcia stanowiska, że przyczyną wystąpienia przez R. P. z kolejnym żądaniem przyznania prawa pomocy jest pogorszenie się jego sytuacji majątkowej. W tym miejscu wyjaśnić należy, że postanowienie o przyznaniu prawa pomocy nie może być wydane na skutek ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został oparty na tych samych podstawach, co wydane już prawomocne postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw faktycznych do przyjęcia stanowiska, ze spełnione zostały warunki do przełamania mocy wiążącej postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy z dnia 23 sierpnia 2016 roku. W sprzeciwie R. P. wskazał, że jego sytuacja materialna uległa pogorszeniu, jednak nie wynika to ani ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, ani z samego sprzeciwu. Skarżący nie przedstawił żadnych nowych informacji i dokumentów, które potwierdzałyby zmianę jego sytuacji materialnej. Referendarz sądowy słusznie wskazał, że powyższe uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 249 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 718 dalej P.p.s.a.), zgodnie z którym, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Art. 249a P.p.s.a. może znaleźć bowiem zastosowanie w postępowaniach toczących się w trybie art. 165 P.p.s.a., a więc wówczas, gdy strona powtórnie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzednim oddaleniu jej wniosku w tym przedmiocie, bądź domaga się – w drodze zmiany wcześniejszego postanowienia przyznającego stronie prawo pomocy – rozszerzenia jego zakresu ergo przyznania tego prawa w szerszym zakresie (R. Hauser, M Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2015, str. 989). W związku z powyższym na podstawie art. 249a w zw. z art. 260 §1 i § 3 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.