IV SA/Po 552/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. T.o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi S. T. na decyzję Wojewody W. z dnia z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2) ustanowić adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w P.. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. S. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody W. z dnia z dnia [...]kwietnia 2011 r., nr [...]w przedmiocie wymeldowania. W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżący pismem z dnia wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. We wniosku skarżący wskazał, iż z uwagi na trudną sytuację materialną oraz finansową nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Skarżący oświadczył, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jego dochód składa się z kwoty 546 zł miesięcznie otrzymywanych tytułem renty chorobowej oraz kwoty 650 zł z tytułu dzierżawy. Jako majątek skarżący wskazał dom o powierzchni 42 m2 oraz nieruchomość rolną o powierzchni 6,50 ha oddany w dzierżawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym określono w art. 246 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. - zwanej dalej Ppsa), zgodnie, z którym przyznanie tego przywileju w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony rzetelnie i powinny w nim się znaleźć wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę w tym zakresie. Skarżący nie przedłożył dokumentacji dotyczącej łącznej wysokości przeciętnych comiesięcznych, koniecznych wydatków związanych z utrzymaniem, jednakże biorąc pod uwagę wysokość dochodu Sąd uznał, iż przyjmując najniższą wysokość wydatków, fakt nie przedłożenia dokumentacji nie powoduje trudności w obiektywnej ocenie realnych możliwości finansowych skarżącego. Jak wynika z danych zawartych w formularzu miesięczny dochód skarżącego kształtuje się na poziomie około 600 zł (546 zł tytułem renty chorobowej + 54 zł tytułem dzierżawy tj. 650:12). Sąd biorąc pod uwagę dochód skarżącego, przeciętne wydatki jakie należy ponieść na utrzymanie uznał, że sytuacja materialna skarżącego uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, ponieważ skarżący nie jest w stanie wygospodarować dodatkowych kwot na opłacenie kosztów postępowania oraz kosztów profesjonalnego pełnomocnika W tym miejscu wskazać należy, iż uzyskanie chociażby pomocy prawnej adwokata pochłonęłoby bowiem łącznie co najmniej 292,80 zł (wynagrodzenie adwokata przy założeniu, iż skarżącemu udzielono by profesjonalnej pomocy prawnej wg stawek pomocy prawnej udzielonej z urzędu - por. § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Dz. U. Nr 163 poz. 1348: z późn. zm. ), tj. znaczną część będącego w dyspozycji skarżącego dochodu, który przecież musi być wydatkowany także na takie codzienne potrzeby jak żywność, rachunki, środki higieniczne itp. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa orzekł jak w sentencji.