IV SA/Po 553/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie świadczeń rodzinnych postanawia odrzucić wniosek. /-/ I. Kucznerowicz Pismem z dnia [...] r. G. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, iż skargę już przesłała faksem do organu już w dniu 17 kwietnia 2008 r., ale jej nie załączono do akt sprawy. Skarżąca wyjaśniła również, iż przyczyną powyższego może być awaria sprzętu, za który ona nie ponosi winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.- dalej "p.p.s.a.") pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie natomiast do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Należy zauważyć, iż siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o jego uchybieniu. W niniejszej sprawie Sąd, z uwagi na twierdzenia strony, iż wysłała skargę dnia 17 kwietnia 2008 r. faksem, uznał, iż owy siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął bieg od momentu dowiedzenia się przez skarżącą o jego uchybieniu. Skarżąca dowiedziała się ostatecznie, iż nastąpiło uchybienie terminu w dniu doręczenia pisma Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej z dnia [...] r. informujące ją o okolicznościach sprawy jak i o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi tj. w dniu 18 października 2008 r. (dowód: kserokopia koperty oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru z akt [...]). Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął, zatem z dniem 27 październik 2008 r. Tymczasem stosowny wniosek złożony został dopiero w dniu 13 listopada 2008 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. W tym miejscu należy wyjaśnić dlaczego pomimo późniejszego ponownego doręczenia ww. pisma Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej, które nastąpiło w dniu 6 listopada 2008 r. Sąd przyjął, iż doręczenie nastąpiło faktycznie w dniu 18 października 2008 r. Wskazać należy, iż przesyłka skierowana do skarżącej, zwierająca wyżej wskazane pismo z dnia [...] r., wobec niezastania adresata w mieszkaniu, została złożona w placówce pocztowej, o czym został ona dwukrotnie zawiadomiona w dniach 2 oraz 11 października 2008 r. stosownym pismem pozostawionym w skrzynce oddawczej (dowód: kopia koperty oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru z akt [...]). Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie zachowano procedurę zastępczego doręczenia, a ponowne wysłanie tego pismo potraktowano jako wysłane w celach informacyjnych. Zgodnie z art. 65 § 2 p.p.s.a. do doręczania pism przez pocztę stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym. Przepis ten odsyła, więc do doręczania pism za pośrednictwem poczty do wydanego na podstawie art. 131 § 2 k.p.c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym ( Dz. U. Nr 62, póz. 697 ze zm.). Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż zgodnie z § 9 ust.1 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. listonosz pozostawia zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki we właściwej pocztowej placówce oddawczej w terminie 7 dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia u adresata. Jeżeli adresat nie zgłosi się po odbiór przesyłki w tym terminie pocztowa placówka oddawcza sporządza powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych 7 dni, licząc od dnia następnego po dniu sporządzenia zawiadomienia, które listonosz doręcza adresatowi. W związku z zachowaniem wyżej opisanej procedury doręczenia oraz stosownie do treści przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesyłkę skierowaną do skarżącej uznać należało za doręczoną z dniem 18 października 2008 r., a wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 13 listopada 2008 r. za spóźniony. Na marginesie należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie nie można zastosować fikcji prawnej zastępczego doręczenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] i przyjąć należy, iż doręczenie tej decyzji miało miejsce w dniu [...]r., kiedy to skarżąca odebrała jej kserokopię w siedzibie organu I instancji (dowód: k. 55 akt administracyjnych). Wobec powyższego 30 dniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 30 czerwca 2008 r. Zatem złożenie skargi dopiero w dniu 13 listopada 2008 r. wskazuje na uchybienie terminu do jej wniesienia. Procedurę doręczeń decyzji administracyjnych regulują przepisy Rozdziału 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm. - dalej k.p.a.). Zasadą jest, iż doręczenie następuje do rąk adresata (art. 42 § 1, 2 i 3 k.p.a.). W razie nieobecności adresata doręczenia można dokonać za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 zdanie l k.p.a.). W razie niemożności dokonania doręczenia w powyższy sposób, przepis art. 44 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. przewiduje możliwość zastosowania tzw. doręczenia zastępczego. W przypadku doręczenia przez pocztę, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w placówce pocztowej, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w powyższym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki pozostawiono pismo w placówce pocztowej, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Podnieść należy, iż instytucja doręczenia zastępczego stwarza domniemanie doręczenia i z tego względu zasady stosowania tej instytucji winny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż strona zeń korzystająca nie będzie mogła skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. W wyroku z dnia 22 lutego 2001 r. (sygn. akt II RN 70/00, publ. OSNAPiUS 2001/19/574) Sąd Najwyższy przyjął, iż dla skuteczności doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. niezbędne jest zawiadomienie adresata o złożeniu pisma na okres siedmiu dni we wskazanym urzędzie pocztowym. W niniejszej sprawie z akt administracyjnych wynika, iż zaskarżona decyzja została wysłana do skarżącej zarówno na adres w K. jak i T. Analiza zwrotnych poświadczeń odbioru prowadzi do wniosku, iż brak jest informacji doręczyciela, czy i w jaki sposób powiadomił adresata o przesyłce. Skoro na przesyłce jak i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak jest informacji o sposobie zawiadomienia adresata o przesyłce nie ma podstaw do zastosowania instytucji doręczenia zastępczego. Jeżeli nie wiadomo jak działał doręczający, doręczenia nie można uznać za dokonane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2001 roku, sygn. akt II SA 2871/00, publ. Lex nr 53460). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. /-/ I. Kucznerowicz