IV SA/Po 557/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia WSA Ewa Kręcichwost–Durchowska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. przy udziale sprawy ze skargi D. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów przejazdów uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] /-/P. Miładowski /-/E. Makosz-Frymus /-/E. Kręcichwost-Durchowska Pismem z dnia 10 maja 2006 r. D. S. zwróciła się do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] (dalej jako PUP) z wnioskiem o refundację kosztów przejazdu PKP na trasie P.– P.-P. w dniach: 31 stycznia 2006 r., 10 lutego 2006 r., 21 lutego 2006 r., 23 luty 2006 r., 03 marca 2006 r., 13 marca 2006 r.,14 marca 2006 r., 21 marca 2006r., 05 kwietnia 2006 r., 13 kwietnia 2006 r. Wnioskodawczyni podała, że cena jednostkowa biletu wynosi 7,03 zł., co daje łączną kwotę 70,30 zł. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] przyznał wnioskodawczyni zwrot kosztów przejazdów na rozmowy kwalifikacyjne do pracodawców w dniach 23 luty 2006 i 14 marca 2006 r. w łącznej wysokości 14,06 i odmówił przyznania zwrotu kosztów za pozostałe przejazdy. W uzasadnieniu wskazano, że strona w okresie od 05 stycznia 2006 r. do 25 stycznia 2006 r. była uczestniczką Warsztatów Aktywnego Poszukiwania Pracy w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w ramach projektu "Być aktywną" oraz, że za udział w powyższych warsztatach otrzymała zwrot kosztów przejazdu. Pismem z dnia 10 kwietnia 2006 r. strona wystąpiła również o zwrot kosztów dojazdu na spotkanie z doradcą zawodowym, pośrednikiem pracy i do Działu Szkoleń, ale w wyniku analizy sprawy stwierdzono, że zgodnie z art. 44 i art. 45 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99 poz. 1001 ze zm., dalej ustawa o zatrudnieniu) może dokonać refundacji wyłącznie kosztów dojazdu na rozmowy kwalifikacyjne w dniach 23 lutego 2006 r. i 14 marca 2006 r. Rozpoznając wniesione odwołanie, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i skierował sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu napisano, że postępowanie wyjaśniające organu I instancji ograniczyło się do skompletowania dokumentacji oraz sformułowania przez PUP krótkiego pisma przewodniego, co nie pozwala ostatecznie zweryfikować argumentacji zawartej w odwołaniu. Zabrakło szczegółowej analizy prawnej, przy czym poradnictwo zawodowe, pośrednictwo pracy i wizyty w Dziale Szkoleń są ewidentnie częścią projektu "Być aktywną" do którego strona została skierowana przez PUP, a zajęcia odbywały się poza miejscem zamieszkania zainteresowanej. Zarazem brak jest jakiegokolwiek pouczenia strony w momencie zakwalifikowania do projektu, że będzie musiała samodzielnie ponosić dodatkowe koszty przejazdów. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, ponownie przyznał stronie zwrot kosztów przejazdów na rozmowy kwalifikacyjne do pracodawców w dniach 23 luty 2006 i 14 marca 2006 r. w łącznej wysokości 14,06 i ponownie odmówił przyznania zwrotu kosztów za pozostałe przejazdy. W uzasadnieniu powtórzył argumenty zawarte w decyzji własnej z dnia [...] r. nr [...] wskazując nadto, że regulacja prawna związana z finansowaniem kosztów przejazdu bezrobotnych, zawarta jest w art. 44 pkt 1 oraz art. 45 ust. 1 i art. 45 ust. 4 ustawy o zatrudnianiu. W świetle wymienionych przepisów nie można przyznać zwrotu kosztów poniesionych z indywidualnymi konsultacjami w PUP, u doradcy zawodowego, wizyt u pośrednika pracy i w Dziale Szkoleń PUP gdyż brak jest do tego podstaw prawnych. Rozpoznając odwołanie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wskazano, że uzasadnienie ponownej decyzji w części merytorycznej nie różni się niczym od uzasadnienia wcześniej uchylonej decyzji w sprawie. Bez żadnych dowodów zostały podważone niektóre stwierdzenia strony zawarte w odwołaniu od poprzedniej decyzji. W związku z powyższym organ II instancji powtórzył argumenty zawarte w decyzji własnej z dnia [...] r. nr [...] i ponownie zobowiązał organ I instancji do przeprowadzenia ekspertyzy prawnej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...], po kolejnym rozpoznaniu sprawy ponownie przyznał stronie zwrot kosztów przejazdów na rozmowy kwalifikacyjne do pracodawców w dniach [...] i [...] r. w łącznej wysokości 14,06 zł i ponownie odmówił przyznania zwrotu kosztów za pozostałe przejazdy. W uzasadnieniu powtórzył argumenty zawarte we dwóch wcześniejszych decyzjach własnych. Ponadto dodał, że analiza prawna sprawy wykazała, że przepisy art. 44 i art. 45 ustawy o zatrudnieniu, w kontekście przyjętego budżetu projektu "Być aktywną" wykluczają możliwość sfinansowania zwrotu kosztów przejazdu na wizyty u pośrednika pracy, doradcy zawodowego i Działu Szkoleń PUP, bowiem są to tzw. koszty niekwalifikowalne, zatem brak jest podstaw faktycznych i prawnych do wypłaty pozostałych kosztów dojazdu poniesionych przez stronę. Uczestnictwo w projekcie "Być aktywną" nie daje specjalnych uprawnień związanych z finansowaniem kosztów dojazdu, poza kosztami wymienionymi w art. 45 ust. 1 i art. 45 ust. 4 ustawy o zatrudnieniu. Rozpoznając odwołanie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu powtórzono argumenty zawarte w obu wcześniejszych decyzjach organu II instancji. Dodatkowo wskazano, że w wyjaśnieniu przedłożonym przez PUP stwierdzono, iż pomoc w aktywizacji zawodowej udzielona w ramach projektu nie jest podzielona na części lecz stanowi kompleksowe wsparcie. Przepisy ustawy o zatrudnieniu nie wykluczają możliwości sfinansowania kosztów, o zwrot których strona się ubiega, i które zostały poniesione w związku z udziałem w projekcie "Być aktywną". PUP będąc realizatorem projektu doskonale zdawał sobie sprawę z tego jakie koszty będą zwracane a jakie nie, w związku z tym winien stosownie poinformować uczestników. Jeżeli tak nie uczynił, nie może negatywnymi konsekwencjami niedopełnienia obowiązku obciążać osoby bezrobotne. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 44 i 45 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b) ustawy o zatrudnieniu przyznał D. S. zwrot kosztów przejazdów na rozmowy kwalifikacyjne związane ze skierowaniem do pracodawców, których siedziba znajdowała się poza miejscem zamieszkania w dniach 23 lutego 2006 r. i 14 marca 2006 r. w łącznej wysokości 14,06 złotych oraz odmówił przyznania zwrotu kosztów przejazdu związanych z wizytami u doradcy zawodowego, pośrednika pracy i w Dziale Szkoleń Powiatowego Urzędu Pracy w Poznaniu w dniach 31 stycznia 2006 r., 10 lutego 2006 r., 21 lutego 2006 r., 03 marca 2006 r., 13 marca 2006 r., 21 marca 2006 r., 05 kwietnia 2006 r., 13 kwietnia 2006 r. W uzasadnieniu napisano, że strona zarejestrowała się w PUP dnia 28 lipca 2003 r. nabywając status osoby bezrobotnej. Jako osoba długotrwale bezrobotna strona wzięła udział w projekcie "Być aktywną" współfinansowanym przez Europejski Fundusz Społeczny. W ramach projektu uczestniczyła w Warsztatach Aktywnego Poszukiwania Pracy i indywidualnych konsultacjach u doradcy zawodowego oraz w szkoleniu zawodowym. Na podstawie art. 44 i 45 ustawy o zatrudnieniu dokonano zwrotu kosztów przejazdów na rozmowy kwalifikacyjne związane ze skierowaniem do pracodawców, których siedziba znajdowała się poza miejscem zamieszkania strony oraz dokonano zwrotu kosztów dojazdu na kurs. Podstawę ponownej odmowy przyznania zwrotu kosztów przejazdu w podanych wyżej terminach stanowiły, w ocenie organu I instancji, przepisy art. 44 i art. 45 ustawy o zatrudnieniu oraz fakt, że zgodnie z "Wytycznymi dla beneficjentów ubiegających się o dofinansowanie projektów w ramach "Sektora Programu Operacyjnego Rozwój Zasobów Ludzkich"" oraz "Poradnika dla beneficjentów Sektora Programu Operacyjnego Rozwój Zasobów Ludzkich" za kwalifikowane uznaje się koszty przewidziane w budżecie projektu. W budżecie projektu zostały ujęte wszystkie możliwe formy wsparcia, zgodnie z ustawą o zatrudnieniu, które stanowią koszty kwalifikowane projektu. Zgodnie z ustaloną dla strony ścieżką programu "Być aktywną" urząd dokonał zwrotu kosztów kwalifikowanych zawartych w budżecie projektu, przy czym żaden z przepisów art. 44 i art. 45 ustawy o zatrudnieniu nie odnosi się do roszczeń strony. Organ I instancji dokonał zwrotu kosztów kwalifikowanych, zawartych w budżecie projektu, zgodnie z ustaloną dla strony ścieżką programu "Być aktywną". W odwołaniu strona napisała, że ustawa o zatrudnieniu dokładnie wytycza granice planowania kosztów przez PUP. Obowiązkiem PUP było, już na etapie przygotowania programów wsparcia, zaplanowanie udziału osób bez zasiłku i bez dochodu. Organ I instancji nie może odmawiać zwrotu kosztów powołując się na ustawę, której nie uwzględnił w trakcie planowania i wdrażania swoich ofert. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 127 § 1 i § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powtarzając argumenty organu I instancji Wojewoda wskazał w uzasadnieniu, że żaden z przepisów art. 44 i art. 45 ustawy o zatrudnieniu nie odnosi się do roszczeń strony. PUP może dokonać wypłaty świadczenia oraz dokonać zwrotu kosztów uregulowanych tylko przepisami ustawy, jak też możliwościami finansowymi wynikającymi z realizowanego projektu. Wskazano zarazem, że zwrot kosztów przejazdów strony na rozmowy kwalifikacyjne w dniach 23 lutego 2006 r. i 14 marca 2006 r. został orzeczony zasadnie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca napisała, że konsultacja indywidualna, w której brały udział wszystkie uczestniczki Projektu, odbyła się już po zakończeniu zajęć i dlatego nie znalazła się w ogólnym rozliczeniu. Skarżąca oceniła, że realizację programu od początku zaplanowano na koszt osób bez dochodu, bez zasiłku oraz bez zabezpieczenia kosztów przejazdów i bez dodatku szkoleniowego. Wskazała, że również szkolenie informacyjne w dniu 13 kwietnia 2006 r. zostało wyłączone z ogólnego rozliczenia kursu, aby w ten sposób pozbawić uczestników dodatku szkoleniowego i zwrotu kosztów przejazdów. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie mogą się ostać. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz.1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - ppsa) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa, przy czym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy, tejże kontroli legalności Sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że D. S. została zakwalifikowana do udziału w projekcie "Być aktywną" i jako uczestniczka tego projektu zobowiązała się do korzystania z usług pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego i uczestnictwa w Warsztatach Aktywnego Poszukiwania Pracy. Bezsporne jest także, że uczestniczyła w Warsztatach Aktywnego Poszukiwania Pracy, nadto, że w dniach 31 stycznia 2006 r., 10 lutego 2006 r., 21 lutego 2006 r., 03 marca 2006 r., 13 marca 2006 r., 21 marca 2006 r., 05 kwietnia 2006 r., 13 kwietnia 2006 r. dojeżdżała z miejsca zamieszkania (P.) do P. w związku z wizytami u doradcy zawodowego, pośrednika pracy i w Dziale Szkoleń Powiatowego Urzędu Pracy w [...]. Do wizyt tych skarżąca była zobowiązana przez PUP. Nie odbywały się one z własnej inicjatywy skarżącej lecz została ona na wizyty powyższe skierowana. Starosta [...] przyznał skarżącej zwrot kosztów przejazdów na rozmowy kwalifikacyjne związane ze skierowaniem do pracodawców, których siedziba znajdowała się poza miejscem zamieszkania w dniach 23 lutego 2006 r. i 14 marca 2006 r. w łącznej wysokości 14,06 złotych oraz odmówił przyznania zwrotu kosztów przejazdu związanych z wizytami u doradcy zawodowego, pośrednika pracy i w Dziale Szkoleń PUP. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów, z których by wynikało, że skarżącą informowano o zasadach zwrotu kosztów przejazdu w związku z udziałem w projekcie. W myśl art. 44 ustawy o zatrudnianiu instrumentami rynku pracy wspierającymi podstawowe usługi rynku pracy są m. in. finansowanie kosztów przejazdu do pracodawcy zgłaszającego ofertę pracy lub do miejsca pracy, odbywania stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, szkolenia lub odbywania zajęć w zakresie poradnictwa zawodowego poza miejscem stałego zamieszkania w związku ze skierowaniem przez powiatowy urząd pracy; Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o zatrudnieniu ilekroć w ustawie jest mowa o koszcie szkolenia, oznacza to koszty przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia, jeżeli szkolenie odbywa się w miejscowości innej niż miejsce zameldowania stałego lub czasowego. Z kolei w myśl przepisu art. 2 ust. 1 pkt 37 szkolenie oznacza pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia. Ustawodawca w art. 45 ustawy o zatrudnieniu zezwolił Staroście na dokonywanie z Funduszu Pracy przez okres do 12 miesięcy zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania i powrotu do miejsca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, odbywania u pracodawcy stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, szkolenia lub odbywania zajęć z zakresu poradnictwa zawodowego osobie, która spełnia łącznie następujące warunki: 1) na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy podjęła zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, przygotowanie zawodowe w miejscu pracy, szkolenie, staż lub została skierowana na zajęcia z zakresu poradnictwa zawodowego poza miejscem zamieszkania; 2) uzyskuje wynagrodzenie w wysokości nieprzekraczającej 200 % minimalnego wynagrodzenia za pracę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż w ocenie Sądu zapis "zwrot kosztów szkolenia" należy interpretować szeroko, jako zwrot wszystkich kosztów, które osoba normalnie uczestnicząca w kursie faktycznie ponosi. Nie ma przy tym większego znaczenia, czy spełnienie konkretnej czynności, wizyty bądź konsultacji odbywa się w terminie szkolenia czy też po formalnym zakończeniu szkolenia, o ile owa konkretna czynność, wizyta czy konsultacja jest tegoż szkolenia elementem i jest przewidziana w programie szkolenia. Szkolenie będące ciągiem następujących po sobie zdarzeń, identycznych dla wszystkich uczestników i odbywanych w tym samym czasie jest modelem najprostszym, ale nie jedynym. Równie możliwy jest taki scenariusz szkolenia, w którym niektórzy uczestnicy odbywają np. większą ilość zajęć niż pozostali, o ile taką sytuację przewiduje program szkolenia. Wówczas kosztami szkolenia będą koszty faktycznie poniesione przez uczestnika. Bez znaczenia zdaniem Sądu jest w niniejszej sprawie okoliczność, że pewnych kosztów nie przewidziano w budżecie na etapie projektowania tychże kosztów i że skarżąca odbywała indywidualne konsultacje w zakresie poradnictwa zawodowego, skoro w myśl art. 38 ust 3 ustawy o zatrudnieniu poradnictwo zawodowe i informacja zawodowa są świadczone w formie grupowej lub w formie porady indywidualnej. Skoro strona poniosła faktyczne koszty w związku ze szkoleniem i poradnictwem zawodowym i spełnia pozostałe warunki wyznaczone w ustawie, to ma prawo domagać się w świetle przepisów ustawy o zatrudnianiu zwrotu tam określonych, a faktycznie poniesionych kosztów. Nie ma przy tym znaczenia, jakie wydatki zostały przez PUP w projekcie uwzględnione, a jakie nie zostały. Taki argument organów administracji jest bezzasadny. PUP winien poinformować bezrobotnego, przed złożeniem deklaracji uczestnictwa w projekcie, jakie koszty będą uczestnikom tego projektu zwracane, a jakie nie. Wymóg ten wynika chociażby z treści art. 36 ust.1 pkt 7 ustawy o zatrudnieniu. Tymczasem PUP nie uczynił powyższego i dlatego nie może negatywnymi konsekwencjami niedopełnienia powyższego obciążać osobę bezrobotną. Przy czym zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, poradnictwo zawodowe, pośrednictwo pracy i wizyty w Dziale Szkoleń jakie odbyła skarżąca w ww. dniach były ewidentnie częścią projektu "Być aktywną", do którego strona została skierowana przez PUP, a zajęcia odbywały się poza miejscem zamieszkania zainteresowanej Jednocześnie należy wskazać, że strona, precyzyjnie poinformowana o braku refundacji, a zainteresowana udziałem w programie, mogłaby się zwrócić do organów pomocy społecznej o przyznanie niezbędnych środków na pokrycie wskazanych wyżej kosztów dojazdów. W myśl art. 8 kpa organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Z wymienionej zasady wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Tylko bowiem postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W celu realizacji tej zasady konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania do żądań i twierdzeń stron. Postępowania organu I instancji, który ignoruje zalecenia organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu decyzji uchylającej (zobowiązanie do przeprowadzenia ekspertyzy prawnej) takie zaufanie obywateli podważa. Podobnie nie realizuje zasady zaufania takie postępowanie administracyjne, w którym organ odwoławczy w sumie trzykrotnie uchyla (i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania) decyzje organu I instancji o identycznym rozstrzygnięciu. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie doszło również do naruszenia art. 7 kpa, bowiem organy administracji zignorowały nakaz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Należy wskazać, że to interes strony ma prymat aż do granic kolizji z interesem społecznym. Zasady ogólne postępowania administracyjnego stanowią integralną część przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym wymieniony art. 7 kpa jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący organy do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą. Nie można zdaniem Sądu uznać by obarczanie osoby bezrobotnej, bez prawa do zasiłku kosztami dojazdów do doradcy zawodowego, pośrednika pracy i do Dziale Szkoleń Powiatowego Urzędu Pracy w [...], do których to wizyt była strona zobowiązana przez organ, było zgodne z interesem społecznym i ustawą o zatrudnieniu, której celem jest m. in. łagodzenie skutków bezrobocia. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji zastosuje się do zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku. Z powyższych względów na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. /-/ P. Miładowski /-/ E. Makosz-Frymus /-/ E. Kręcichwost-Durchowska KB/