IV SA/Po 559/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne J. R. pismem z 10 grudnia 2013 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem organu administracji, skargę na decyzję wskazana w rubrum postanowienia. Postanowieniem z dnia 04 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 56/14 sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego, zarejestrowanego pod sygnaturą akt P 1/14. Pismem z dnia 28 maja 2014 r. skarżąca cofnęła skargę, wskazując na złożenie wniosku w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej, o zasiłek dla opiekuna. Postanowieniem z dnia 03 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 56/14 sąd podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Powyższe stanowi przejaw prawa skarżącego do rozporządzania skargą również po jej wniesieniu. W niniejszej sprawie strona skarżąca skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do rozporządzania skargą. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła którakolwiek ze wskazanych wyżej ujemnych przesłanek, uniemożliwiających cofnięcie skargi. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.