IV SA/Po 561/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia [...] r., nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) J. P. (dalej skarżąca) zaskarżyła w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] grudnia 2013 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2013 r.) utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z [...] września 2013 r., nr [...], o odmowie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego (k. 5 akt sądowych). Postanowieniem z 4 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 226/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA) zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1026/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym czy art. 16 a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2006 r., nr 139 poz. 992 ze zm., dalej uśr), w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego świadczenia opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W niniejszej sprawie podstawę rozstrzygnięcia stanowił m.in. art. 16a uśr, o zbadanie zgodności którego zwrócił się Wojewódzki Sąd Administracyjny w w.w. postanowieniu (k. 17-18 akt sądowych). Pismem z 27 maja 2014 r. skarżąca wniosła o cofnięcie skargi w niniejszej sprawie (k. 31 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skarżący może rozporządzać skargą również po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Można odmówić uwzględnienia żądania skarżącego dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 221). W niniejszej sprawie skarżąca skorzystała z przysługującego Jej uprawnienia do rozporządzania skargą. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała którakolwiek ze wskazanych powyżej ujemnych przesłanek, uniemożliwiających cofnięcie skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.