IV SA/Po 567/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezczynności organu postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy R. S. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezczynności organu. W skardze skarżący opisał przebieg postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] oraz zakończonego postanowieniem Urzędu Miejskiego w [...] nr [...] Skarżący określając zakres żądania wskazał, że domaga się zobowiązania wszystkich- Burmistrza [...] i SKO do przestrzegania art. 35 § 1 k.p.a. Ponadto na podstawie art. 149 § 1 2 k.p.a. Skarżący domaga się informacji jakie czynności zostały wykonane po dniu [...].10.2018 r. w odniesieniu do decyzji o wznowienie postepowania oraz stwierdzeniu przez WSA dopuszczenia się zaniedbania, nienależytego wykonywania zadania, naruszenia praworządności interesu wnoszącego przez naruszenie przepisów postępowania w wyroku IV SA/Po 322/18, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Składając powyższą skargę skarżący wniósł również o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że przy uwzględnieniu niejednoznacznej treści złożonej skargi, koniecznym było ustalenie co jest jej przedmiotem. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że brak jest możliwości zakwalifikowania jej jako skargi na działania organów w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096). Taka skarga co do zasady jest bowiem niedopuszczalna (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z 28 maja 2019r. sygn. akt IV SAB/Po 142/19). Dalej stwierdzić należy, że na obecnym etapie sprawy brak jest podstaw do nadania jej dalszego biegu jako skargi na bezczynność Burmistrza [...]. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika bowiem, że w tut. Sądzie pod sygn. akt IV SAB/Po 164/19 zarejestrowana została sprawa ze skargi R. S. na bezczynność Urzędu Miejskiego w [...] w przedmiocie wznowienia postępowania, w którym skarżący opisał przebieg postępowania w sprawie nr [...] Skarga na bezczynność organu w tym zakresie będzie zatem badana przez Sąd w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt IV SAB/Po 164/19. Powyższe oznacza, że przedmiotową skargę zgodnie z jej treścią wskazaną w części wstępnej przyjąć należy za wniesioną na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezczynności organu. Zgodnie zatem z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 3 § 2 wskazano, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W myśl art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jak wynika z treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W tym miejscu wskazać należy, że na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie ponaglenie stosownie do przepisów art. 37 § 1 k.p.a. Środek ten ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wniesienie takiego ponaglenia stanowi jednocześnie warunek formalny wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (por. art. 52 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 37 § 6 k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, na które jednak nie służy zażalenie. Jak bowiem stanowi przepis art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku zaś postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 § 6 k.p.a. brak jest przepisu, który uprawniałby do złożenia zażalenia. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Omawiana instytucja odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w przepisach art. 35 i 37 k.p.a., a przewidziane w ostatnim z wymienionych przepisów postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Z tego też względu stwierdzić należy, że na wskazane w skardze postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019r. nr [...] nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skoro ww. sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy nie było także podstaw do rozpatrzenia przez Sąd złożonego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy. Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. odstąpił zatem od merytorycznego jego rozpatrywania. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji, podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 2 postanowienia.