IV SA/Po 577/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P. Spółka z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. P. Spółka z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] maja 2011 r. T. P. Spółka z o.o. (dalej: "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę na wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej: "SKO") decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], na podstawie której na skarżącą został nałożony obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego pasa drogowego ulicy [...] w P. przez usunięcie umieszczonej bez zezwolenia zarządu drogi reklamy dwustronnej o łącznej powierzchni 2,00 m2 (pkt 1 decyzji) oraz kara pieniężna w kwocie [...] zł płatna w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (pkt 2 decyzji). Jednocześnie w złożonej skardze zamieszczony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W związku z powyższym wskazać należy, że to na skarżącym spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności, które uzasadniają twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 207). Skarżący powinien zatem dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 07.04.2005 r., II OZ 201/05; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznając wniosek skarżącej w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że nie może on zasługiwać na uwzględnienie. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych okoliczności umożliwiających ocenę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., formułując jedynie argumenty świadczące o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji SKO. W ten sposób Sąd pozbawiony został możliwości poddania analizie zaistnienia wyżej wskazanych przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. Należy bowiem podkreślić, że same jedynie twierdzenia dotyczące zachodzących zdaniem skarżącej nieprawidłowości w wydaniu zaskarżonej decyzji nie przesądzają automatycznie o zasadności wniosku skarżącej o wstrzymanie jej wykonania. Zarazem potrzeby zastosowania w przedmiotowej sprawie ochrony tymczasowej nie uzasadnia dostatecznie ponadto treść innych pism i dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.