IV SA/Po 584/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie uzupełnienia decyzji postanawia odrzucić skargę. /-/ B. Popowska M.S. pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], odmawiającą uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Wydziału Spraw Społecznych i Mieszkaniowych Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] października 2005 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z przeważającym poglądem doktryny, z którym ze względu na argumentację zgadza się orzekający w niniejszej sprawie Sąd - odmowa uzupełnienia decyzji winna zostać wydana w formie postanowienia, które nie jest postanowieniem zaskarżalnym (Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1995 r., s. 286). Skoro, podobnie jak w przypadku decyzji, nadanie mylnej nazwy postanowieniu organu administracyjnego nie zmienia jego charakteru prawnego (por.: postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 1985 r., II SA 1952 / 84, ONSA 1985, nr 1 poz. 20; postanowienia NSA z dnia 11 lipca 1984 r., SA / Wr 309 / 84, ONSA 1984, nr 2, poz. 61) to de facto, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] kwietnia 2006 r. wydało postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji a nie decyzję. Ponieważ, jak wskazano, postanowienie to jest zaś postanowieniem niezaskarżalnym (co wynika z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa), to nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa]). Skoro ww. postanowienie nie mogło być zaskarżone do Sądu, jego kontrola nie jest objęta właściwością sądów administracyjnych. Wobec powyższego, skargę M.S. należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 ppsa odrzucić jako niedopuszczalną Na marginesie należy stwierdzić, iż wprawdzie Skarżący zastosował się do błędnego pouczenia, zawartego w zaskarżonej decyzji, o przysługującym prawie wniesienia skargi do Sądu, jednakże to błędne pouczenie nie wywarło negatywnych dla Skarżącego skutków prawnych (art. 112 kpa), gdyż od rozstrzygnięcia podjętego w rozpatrywanej sprawie przez organ administracji nie służy żaden środek zaskarżenia. /-/ B. Popowska