IV SA/Po 585/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sąd. WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant ref. staż. Małgorzata Kusiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 18 listopada 2022 r. nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne w całości; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. S. kwotę 997 złotych (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta P., po rozpoznaniu wniosku A. D. oraz K. K., decyzją z 18 listopada 2022 roku (nr [...]), ustalił lokalizację dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci wodociągowej, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...] oraz [...], ark. 22 obręb M. położonych w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że podejmując postępowanie zbadał czy wnioskowane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza zakresu inwestycji wykazała, że przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego, bo obejmuje budowę odcinka sieci wodociągowej, która będzie stanowić rozbudowę istniejącej infrastruktury, z której korzystać będą mogli wszyscy okoliczni mieszkańcy jak i inne podmioty. Żaden z jej wnioskowanych fragmentów, dla którego było możliwe ustalenie wymagań nie stanowi przyłącza. Odnosząc się do uwag stron zgłoszonych w toku postępowania Prezydent wyjaśnił, że zagadnienie dotyczące prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie jest rozpatrywane na etapie postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ta kwestia zostanie rozstrzygnięta na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. M. S. oraz J. L. skorzystali z prawa do złożenia odwołania. Strony zażądały uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem odwołujących się decyzja została wydana z naruszeniem art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż przedsięwzięcie nie spełnia jednej z dwóch obligatoryjnych przesłanek warunkujących dopuszczalność uznania jej za inwestycję celu publicznego, tj. przesłanki działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) lub ponad lokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym). W konsekwencji decyzja została wydana z naruszeniem art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bo ustala lokalizację dla inwestycji, która nie spełnienia obligatoryjnych przesłanek warunkujących dopuszczalność wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Strony zaznaczyły ponadto, że organ I instancji zaniechał przeprowadzenia pełnej oraz szczegółowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji objętej wnioskiem, czym naruszył art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie. W ocenie odwołujących się decyzja jest niezgodna z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. z uwagi na brak doręczenia zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego, co skutkowało niemożnością ustosunkowania się do zgromadzonych w sprawie dowodów oraz z uwagi na niedopełnienie obowiązku pełnego wyjaśnienia stanu sprawy, czyli brak pełnej i wyczerpującej analizy urbanistycznej, co warunkuje ustalenie czy realizacja przedmiotowej inwestycji jest dopuszczalna oraz jaki wpływ będzie miała na warunki użytkowania nieruchomości sąsiednich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionych odwołań, decyzją z dnia 12 czerwca 2023 roku (nr [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie Kolegium planowaną inwestycję należy zaliczyć do inwestycji celu publicznego, bo rozbudowa sieci wodociągowej służącej zaopatrywaniu ludności w wodę jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odwołujący się błędnie przyjmują, że planowany odcinek sieci nie ma znaczenia lokalnego, gdyż chodzi o dostawę wody do jednej działki (nr [...]), na której planuje się wzniesienie budynku jednorodzinnego, a inne działki w otoczeniu mają już dostęp do wodociągu. Inwestycja polega na rozbudowie sieci wodociągowej zarządzanej przez spółkę A. S.A., która ma charakter gminny. W tym celu konieczne będzie ustanowienie na rzecz tej Spółki bezpłatnego prawa użytkowania działek przez które będzie przebiegać sieć. Gminna sieć wodociągowa jest powszechnie dostępna, każdy zainteresowany po spełnieniu warunków formalnych i technicznych będzie mógł korzystać z wody dostarczanej za jej pośrednictwem. To, iż kilka działek leżących na planowanym odcinku ma już zaopatrzenie w wodę, nie oznacza, iż w przyszłości z rozbudowanego odcinka nie będą korzystać inni mieszkańcy. Wskazać można choćby na niezabudowane obecnie grunty działki [...] o pow. 1,5ha, które przylegają do działek nr [...], [...], [...], [...]. M. S., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata, a także przeprowadzenia dowodów z załączonych do skargi wydruków z treści ksiąg wieczystych na okoliczność, że działka nr [...] do stycznia 2023 roku stanowił jedną nieruchomość z działka nr [...]. Inwestorzy nabyli działkę [...] w styczniu 2023 roku, a budowa sieci wodociągowej jest możliwa na działce nr [...]. Zdaniem skarżącego kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów: 1) art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że inwestycja, której dotyczą kwestionowane decyzje stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu wskazanych przepisów, mimo iż nie spełnia ona obligatoryjnej przesłanki, tj. nie ma cechy działania o znaczeniu lokalnym. Organ błędnie przyjął, iż inwestycja celu publicznego może realizować interes tylko jednego podmiotu lub bliżej nieokreślonej grupy podmiotów, a także może realizować interes pomiotów, które mają niezakłócony dostęp do sieci wodociągowej przez istniejące, sprawne i niewymagające modernizacji przyłącza; 2) art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego zastosowanie i ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, mimo braku spełnienia obligatoryjnych przesłanek warunkujących dopuszczalność wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, 3) art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 136 § 1 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. zaniechanie dokonania pełnej i szczegółowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, co nie pozwoliło na ustalenie zgodnie z rzeczywistością czy realizacja przedmiotowej inwestycji jest dopuszczalna oraz jaki wpływ będzie miała na warunki użytkowania nieruchomości sąsiednich, zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego przez organ II instancji, w konsekwencji pominięcie, iż realizacja inwestycji w planowany sposób odbędzie się z istotną szkodą dla prawa własności skarżącego do działek nr [...], [...], [...] oraz [...]. Skarżący podkreślił, że zaskarżona decyzja narusza jego prawa i interesy wywodzone z art. 140 Kodeksu cywilnego, gdyż utrzymuje w mocy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która jest aktem pozwalającym na dokonanie ingerencji w przysługujące mu prawo współwłasności do nieruchomości: - składającej się z działek nr [...] oraz [...] poprzez budowę na tych działkach sieci wodociągowej, co doprowadzi do konieczności przeprowadzenia rozbiórki i odbudowy utwardzonej nawierzchni tych działek, prowadzenia robót ziemnych, objęcia działek strefą ochronną wodociągu, a budowa stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd do czego konieczna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, - składającej się z działek [...] i [...] poprzez pozbawienie tych działek dostępu do sieci wodociągowej w czasie i w związku z budową ww. sieci wodociągowej mimo tego, iż działka [...] (zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym) posiada obecnie niezakłócony dostęp do sieci wodociągowej, który dla potrzeb działek [...] i [...] nie wymaga modernizacji w żadnym zakresie, a nadto poprzez likwidację przyłącza wodociągowego do działki nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi. Pełnomocnik strony skarżącej na rozprawie w dniu 31 stycznia 2024 roku podtrzymał zarzuty i argumentację dotycząca usunięcia decyzji z obrotu prawnego oraz przedłożył dodatkowe wydruki z ksiąg wieczystych cele udokumentowania argumentacji podnoszonej w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022, poz. 2492). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Skarga okazała się uzasadniona. Podstawę materialnoprawną dla wydania kwestionowanych skargą decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2023, poz. 977; dalej w skrócie "u.p.z.p."). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 pkt 1-2 u.p.z.p.). Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.z.p.). Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344). Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia stanowiska, że kwestowane decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego poprzez niewłaściwe określenie podstaw prawnych dla wydania indywidualnego aktu wydawanego o lokalizacji inwestycji celu publicznego, błędną wykładnię prawa materialnego. W uzasadnieniu wydanych decyzji organy obu instancji zgodnie wyjaśniły, że pojęcie inwestycji celu publicznego nie może być interpretowane wyłącznie na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ, zawarta w nim definicja tego rodzaju inwestycji wykracza poza granice przepisów dotyczących stricte zagospodarowania przestrzennego. Odsyła ona do art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami , wskazując na szczególny charakter inwestycji wynikający z realizacji określonych ta ustawa celów. Wśród celów publicznych określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami wymieniono "budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania". Sąd nie dopatrzył się podstaw do tego, aby przyjąć stanowisko, że kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 81, art. 136 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej w skrócie "K.p.a.") w związku z przepisami art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Akta administracyjne przekazane Sądowi zawierają wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Do wniosku załączone zostały: warunki techniczne ustalone przez spółkę A. dla budowy sieci wodociągowej wraz z przyłączem do budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego jednolokalowego planowanego na działce nr geod. [...] przy ul. [...] w P., opracowanie przebiegu sieci A. S.A., uproszczony wypis z rejestru gruntów dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], dwie mapy do celów projektowych w skali 1:500 obrazujące projekt techniczny planowanej instalacji sanitarnej oraz zasięg opracowania. Prezydent Miasta P. włączył do akt wydruki z systemu iGeoMap dla terenu inwestycji oraz wydruki z Bazy Ewidencji Gruntów ZGiKM G. , określił podmioty posiadające przymiot strony postępowania i zawiadomił je o wszczęciu postępowania administracyjnego, a także obwieścił o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania pisemne stanowisko w sprawie przedstawili: M. S. (pismo z dnia 2 listopada 2022 roku), M. N. (pismo z dnia 6 listopada 2022 roku) oraz J. L. (pismo z dnia 7 listopada 202 roku). W sprawie sporządzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu zawierająca część tekstową i graficzną. Z analizy wynika, że w sprawie nie przeprowadzono wizji w terenie. Obszar analizowany to część działek nr [...], [...], [...], [...] arkusz 22, obręb M. określony zgodnie z granicami terenu przedstawionymi na mapie stanowiącej załącznik do wniosku. W ramach inwestycji zaplanowano budowę odcinka sieci wodociągowej o średnicy PE180 mm o długości 90m. Faktyczne zagospodarowanie terenu to droga oraz teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Uzbrojenie terenu znajduje się na terenie działek objętych wnioskiem. Lokalizację planowanej inwestycji przewidziano na działkach stanowiących własność osób fizycznych (działki nr [...], [...] oraz [...]) oraz Miasta P. (działka nr [...]). W ewidencji gruntów nieruchomości objęte wnioskiem oznaczone są symbolami: dr - tereny komunikacyjne (działka nr [...]), R - użytki rolne, grunt orne (działka nr [...]), B - grunty zabudowane i zurbanizowane, tereny mieszkaniowe (działki nr [...] oraz [...]). Lokalizacja inwestycji została ustalona w liniach rozgraniczających teren inwestycji oznaczonych na załączniku graficznym do decyzji/analizy. Dla działek objętych wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ale dla przedmiotowego terenu są opracowywane plany zagospodarowania przestrzennego (w odniesieniu do działek nr [...], [...], [...] uchwała Rady Miasta P. nr [...] z dnia 9 września 2003 roku rejon ul. [...] część B w P.; w odniesieniu do działki [...] uchwała Rady Miasta P. nr [...] z dnia 9 września 2003 roku część H. w P.). W obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. działki objęte wnioskiem położone są na terenie MN* - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wiodący kierunek przeznaczenia to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna: wolno stojąca, bliźniacza, szeregowa, atrialna, natomiast kierunek uzupełniający stanowi zabudowa usługowa towarzysząca zabudowie mieszkaniowej, zieleń (parki, skwery), tereny sportu i rekreacji, tereny komunikacji i infrastruktury technicznej. W toku postępowania odwoławczego, w odpowiedzi wezwanie z dnia 26 maja 2023 roku, w załączeniu do pisma z dnia 6 czerwca 2023 roku, inwestor przedłożył warunki techniczne ustalone przez spółkę A. dla budowy sieci wodociągowej wraz z przyłączem do budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego jednolokalowego planowanego na działce nr geod. [...] przy ul. [...] w P., opracowanie przebiegu sieci A. S.A., a także mapę do celów projektowych w skali 1:500 obrazującą projekt techniczny istniejącej instalacji sanitarnej, instrukcję płukania dezynfekcji rurociągów oraz protokół z narady koordynacyjnej w sprawie uzgodnienia sieci wodociągowej PE180 oraz trzech przyłączy wodociągowych. W ocenie Sądu kwestionowane skargą decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, tj. przepisu art. 50 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., poprzez ich błędne zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Skarżący nigdy nie kwestionował oceny, że planowane zamierzenie spełnia kryterium celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344). Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołując się do stanowiska wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2022 roku o sygn. akt II OSK 2192/21 w sposób całkowicie chybiony przyjmuje, że stanowi ono o niezasadności stanowiska strony skarżącej, błędnego pojmowania charakteru spornej inwestycji. Okoliczność bezsporną i niekwestionowaną prze stronę skarżącą pozostaje to, że planowana rozbudowa wodociągu miejskiego jest celem publicznym i to niezależnie od rozmiarów planowanej inwestycji, liczby przyszłych beneficjentów, jak i źródeł finansowania. Natomiast już od etapu wszczęcia postępowania administracyjnego skarżący konsekwentnie i trafnie podnosi, że sporna inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia, które można rozpoznać, jako inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., bo nie stanowi ona działania o znaczeniu lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), czy metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny). W aktach sprawy nie ma "skrawka" dowodu na to, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy aktualne pozostaje, powoływane w analizie oraz w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, stanowisko sądu administracyjnego, iż inwestycją celu publicznego może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy (wyrok NSA z 5.07.2011 r., II OSK 672/11, ONSAiWSA 2012, nr 4, poz. 75). Dowody włączone do akt sprawy w ewidentny sposób świadczą o tym, że objęte wnioskiem zamierzenie, tj. budowa odcinka sieci wodociągowej o średnicy PE180 mm o długości 90m realizuje cele/potrzeby jedynie inwestora, właściciela nieruchomości obejmującej działkę [...]. Z protokołu narady koordynacyjnej w sprawie uzgodnienia sieci wodociągowej PE180 wynika, że na planowanym do pobudowania odcinku sieci wodociągowej zaplanowano trzy przyłącza wodociągowe. Dostrzegać zatem należy, że dwie z trzech nieruchomości, którym te przyłącza mogą posłużyć, posiadają niezakłócony dostęp do sieci wodociągowej, który nie wymaga żadnej modernizacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie przyjmuje, iż na gruncie kontrolowanej sprawy spełnienia przesłanki "działania o znaczeniu lokalnym" mogą dowodzić takie okoliczności jak to, że w przyszłości z rozbudowanego odcinka będą korzystać inni mieszkańcy obecnie niezabudowanego gruntu, tj. działki [...] o pow. 1,5ha, która przylega do działek nr [...], [...], [...], [...]. Przypomnieć należy, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja administracyjna jest aktem stosowania prawa, którego legalność warunkuje stan prawny i stan faktyczny aktualny na dzień jej wydania. W konsekwencji decyzja nie może być wykorzystywana do lokalizacji inwestycji celu publicznego w oderwaniu od stanu faktycznego istniejącego na dzień jej wydania. Planowany, domyślny, hipotetyczny sposobu zagospodarowania gruntu, a więc określony jedynie postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, nie może zostać rozpoznany jako dowód spełnienia przesłanki "działania o znaczeniu lokalnym" w sprawie załatwianej aktem indywidualnym. W takich przypadkach, czyli hipotetycznego, a nie realizowanego, zagospodarowania gruntu, o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy rozstrzygać planem miejscowym. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. (punkt pierwszy wyroku). Wobec stwierdzenia braku przesłanek do podejmowania działania w formie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego Sąd umorzył postępowanie administracyjne w całości, o czym orzeczono na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. (punkt drugi wyroku). O należnych stronie skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie trzecim wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzoną kwotę składa się opłata uiszczona tytułem wpisu od skargi (500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru w osobie adwokata (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).