IV SA/Po 593/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.W. na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w P. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury wojskowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skargą z dnia 26 czerwca 2010 r. W.W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o uchylenie decyzji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury wojskowej. Zakwestionowana decyzja została wydana na podstawie art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 w związku z art. 6, art. 5 i art. 53 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie wskazując, że właściwym do rozstrzygania sporów w przedmiocie emerytury wojskowej jest sąd powszechny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i w związku z tym podlega odrzuceniu. Artykuł 184 Konstytucji RP stanowi, że kontrolę sądową działalności administracji publicznej sprawuje, w określonym zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny i inne sądy administracyjne. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1268 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres przedmiotowy kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne wyznaczają przepisy art. 3-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 1253, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) wśród których w treści art. 3 § 2 pkt 1 zostały wymienione skargi na decyzje administracyjne. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego odmawiającą ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury wojskowej. W myśl art. 181 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organy odwoławcze właściwe w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych określają przepisy odrębne, tj. m. in. przepisy ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). Stosownie do art. 31 tej ustawy prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala, w formie decyzji, wojskowy organ emerytalny. Od decyzji tej przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 31 ust. 4 tej ustawy). Do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy (art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ze zm., dalej kpc). Sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych, objętymi właściwością sądów powszechnych, są sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych dotyczących ubezpieczeń społecznych i rodzinnych oraz emerytur i rent (art. 476 § 2 punkt 1 i 2 kpc). Z kolei w myśl art. 461 § 2 kpc w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych właściwy do rozpoznawania sprawy jest sąd powszechny, w którego okręgu ma miejsce zamieszkania strona odwołująca się od decyzji wydanej przez organ rentowy, do których należą również – zgodnie z art. 476 § 4 punkt 3 kpc - wojskowe organy emerytalne. Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że sprawy dotyczące prawa żołnierzy zawodowych do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia należą do kategorii spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych i w związku z tym podlegają rozpoznaniu przez sądy powszechne. Zaznaczyć należy, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia do Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P., zaś skarżący wbrew temu pouczeniu wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W tej sytuacji skargę należało uznać za niedopuszczalną. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 punkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.