IV SA/Po 593/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M., P. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. M., P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 07 marca 2014 r. Nr [...] [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z [...] maja 2014 r. J. i P. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wskazaną w rubrum nin. postanowienia. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wójta [...] z [...] grudnia 2013 r. nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą, o łącznej mocy maksymalnej [...] MW. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bazujący na trzech wskazanych przez Skarżących powodach: (i) decyzja organu I instancji zawiera wady formalne, które mogą skutkować realizacją inwestycji niezgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego w kwestii międzynarodowego korytarza ekologicznego, nie ujętego w raporcie; (ii) organ I instancji wydał decyzję środowiskową dla jednego inwestora, nie uwzględniając skumulowanego oddziaływania z drugą inwestycją, podczas gdy w przygotowywanym projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są przewidziane turbiny wiatrowe również dla drugiego inwestora; (iii) wstrzymanie wykonania inwestycji zapobiegnie nieodwracalnym i trwałym skutkom dla zdrowia mieszkańców, środowiska naturalnego i krajobrazu – inwestycja narusza zasady zrównoważonego rozwoju. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia (polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą), czyli decyzji nie podlegającej "wykonaniu" w wąskim znaczeniu tego terminu, rozumianym jako konieczność spowodowania (w sposób dobrowolny lub przymusowy) zaistnienia takiego stanu rzeczy, który będzie zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Jednakże Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, w myśl którego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. może w konkretnym przypadku polegać na wstrzymaniu ("zawieszeniu") skutków prawnych, jakie decyzja ta wywołuje (por. postanowienie NSA z 27.11.2013 r., II OZ 1074/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przywołanym postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny analizował wprawdzie możliwość wstrzymania wykonania decyzji o warunki zabudowy, jednak charakter prawny decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania oraz decyzji o warunkach zabudowy jest w istotnym tu zakresie bardzo podobny: oba rozstrzygnięcia zapadają w postępowaniach stanowiących etapy poprzedzające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, nie wiążą się z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania zarówno dla stron, jak również dla innych podmiotów, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonych decyzji. Innymi słowy, żadna z tych decyzji nie może być egzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym. Przechodząc do analizy wskazanych w skardze powodów mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd ocenia, że Skarżący, wbrew ustawowemu wymogowi, nie wskazali takich okoliczności, które świadczyłyby, iż w sprawie rzeczywiście zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreśla, że udzielenie stronie postępowania sądowego ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. zależy od wystąpienia potencjalnego zagrożenia powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jako następstwa wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi przez sąd. Oznacza to, że strona skarżąca obowiązana jest wskazać okoliczności uzasadniające przyjęcie, iż wykonanie określonej decyzji może takie następstwa spowodować. Sam zarzut, a nawet ewentualne prawdopodobieństwo wadliwości zaskarżonej decyzji, nie stanowią jeszcze dostatecznej podstawy do wstrzymania wykonania takiego aktu. W tym kontekście godzi się zauważyć, że nawet jeśli przedmiotowa inwestycja byłaby niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego województwa – czego na obecnym etapie postępowania Sąd nie rozstrzyga, ani nawet nie bada – to taka okoliczność, sama w sobie, nie może wyrządzić Skarżącym szkody, ani powodować dla nich negatywnych, nieodwracalnych skutków. Z kolei postanowienia opracowywanego dopiero miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być w postępowaniu dotyczącym decyzji środowiskowej oceniane ani uwzględniane. Natomiast zarzut możliwego szkodliwego oddziaływania projektowanej inwestycji na zdrowie mieszkańców, środowisko naturalne i krajobraz (także w kontekście ewentualnej kumulacji oddziaływań) zapoznaje tę istotną okoliczność, że decyzja środowiskowa nie upoważnia jeszcze do rozpoczęcia inwestycji, której ewentualne wykonanie mogłoby dopiero wywołać negatywne skutki opisane we wniosku – do tego niezbędna jest ostateczna decyzja udzielająca pozwolenia na budowę. Sama zaś obawa, że w przyszłości takie pozwolenie może zostać wydane, nie uzasadnia jeszcze wstrzymywania na obecnym etapie wykonania decyzji środowiskowej. Tym bardziej, że ustawodawca wyraźnie przewidział możliwość wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, wprowadzając zarazem istotny instrument ochrony interesu inwestora, w postaci możliwości ustanowienia kaucji – zob. art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.). Z tych wszystkich przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.