IV SA/Po 596/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Jakub Zieliński WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 października 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23; zwanej dalej jako "k.p.a"), po rozpatrzeniu odwołania I. G., M. M., Z. J. oraz K. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce A (zwanej dalej również jako "Inwestor" lub "Skarżąca") pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] ([...]) na działce oznaczonej nr ewid. [...] położonej w K. przy ul. [...], uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że Starosta powołał się na dokument "Kwalifikacja przedsięwzięcia" z czerwca 2015 r., który został przedłożony przez inwestora, jednak w aktach organu I instancji znajdowała się jedynie kopia tego dokumentu. Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że wezwał Inwestora do przedłożenia oryginału tego dokumentu oraz dokumentów potwierdzających kwalifikacje zawodowe osób sporządzających "Kwalifikację przedsięwzięcia" - M. M. oraz N. S.. W odpowiedzi na wezwanie Inwestor przedłożył oryginał dokumentu "Kwalifikacja przedsięwzięcia" oraz stwierdził, iż dokument potwierdzający kwalifikacje zawodowe osób sporządzających dokument "Kwalifikacja przedsięwzięcia" z czerwca 2015 r. nie jest wydawany. W ocenie Wojewody skoro brak jest potwierdzenia kwalifikacji osób sporządzających ww. dokument, to dane w nim zawarte powinny być częścią projektu budowlanego sporządzanego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia zawodowe. Dotyczy on bowiem bardzo istotnej kwestii tj. oceny charakteru przedsięwzięcia z punku widzenia jego oddziaływania na środowisko. Wojewoda zaznaczył, że strony odwołujące się, jako właściciele sąsiednich nieruchomości, sprzeciwiają się inwestycji między innymi ze względu na negatywne oddziaływanie pól elektromagnetycznych. Zgodnie z zapisami § 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 z późn.zm; zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r.") projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny określający między innymi dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się (§ 11 ust.2 pkt 11 lit.d). Z kolei zgodnie z § 12 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r., część rysunkowa projektu architektoniczno- budowlanego powinna przedstawiać między innymi zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym instalacje i urządzenia budowlane telekomunikacyjne (§ 12 ust. 1 pkt 5 lit.b). Część rysunkowa powinna być zaopatrzona w niezbędne oznaczenia graficzne i wyjaśnienia opisowe umożliwiające jednoznaczne odczytanie projektu budowlanego (§ 12 ust.2). Ponadto w ocenie Wojewody Starosta nie wyjaśnił w sposób dostateczny kwestii obszaru oddziaływania obiektu w kontekście treści przepisów art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290; zwanej dalej jako "p.b."). Wojewoda stwierdził, że z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71; zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.") wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należy także odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem. Zdaniem organu odwoławczego kluczowym zagadnieniem wymagającym wyjaśnienia jest właśnie kwestia tzw. "miejsc dostępnych dla ludności". Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Wojewoda wyjaśnił, że przez takie należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. W ocenie Wojewody Inwestor powinien uwzględnić nie tylko aktualny sposób zagospodarowania terenów sąsiednich, nad którymi przechodzą osie główne wiązek promieniowana anten, ale także przewidywany sposób ich zabudowy w świetle obowiązujących przepisów. Inwestor nie wyjaśnił kwestii dopuszczalnego sposobu zagospodarowania terenów sąsiednich. Wobec powyższego organ rozpatrujący wniosek Inwestora winien sam ocenić charakter przedsięwzięcia przy uwzględnieniu warunków zabudowy ustalonych dla terenów sąsiednich na przykład w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W zaskarżonej decyzji brak jest analizy w zakresie możliwości korzystania z prawa własności przez właścicieli działek znajdujących się w pobliżu terenu inwestycji w kontekście możliwego sposobu ich zabudowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka A zarzuciła decyzji Wojewody naruszenie: - § 11 ust. 1 oraz 2 pkt 11 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że projekt budowlano-architektoniczny powinien zawierać szczegółowy opis techniczny, podczas gdy wskazane przepisy wymagają jedynie zwięzłego opisu technicznego; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności bez dokonania własnej rzetelnej analizy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie inwestycji i terenu sąsiadującego z nią oraz charakteru planowanego zamierzenia; - naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia skarżonej decyzji bez dogłębnego wyjaśnienia przyczyn, dla których organ II instancji uznał projekt architektoniczno-budowlany za niespełniający wymogów stawianych przez właściwe przepisy oraz uznał ustalenia organu I instancji w zakresie zgodności inwestycji z przepisami planistycznymi za niewystarczające. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca stwierdziła, że z zgodnie z treścią przywołanego przez Wojewodę § 11 ust. 1 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. Zdaniem skarżącej Spółki opis techniczny zawarty w projekcie architektoniczno-budowlanym spełnia wymagania wskazanego przepisu, bowiem jest zwięzły. Bardziej szczegółowy opis zawierający informacje konieczne z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego zawarte są w dokumencie "Klasyfikacja przedsięwzięcia". Tym samym zdaniem Skarżącej brak było podstaw do uznania, że projekt architektoniczno-budowlany nie spełnia wymogów zawartych w rozporządzeniu z 25 kwietnia 2012 r. Ponadto Skarżąca podniosła, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji ogranicza się do granic nieruchomości, bowiem w zasięgu jej oddziaływania nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Innymi słowy, na nieruchomościach znajdujących się w pobliżu działki o numerze [...], na które mogłaby oddziaływać inwestycja nie znajdują się miejsca, do których dostęp byłby możliwy bez użycia sprzętu technicznego. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718; zwanej dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Dokonując oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewody należy zauważyć, iż ma ono charakter kasacyjny, w związku z czym kontrola sądowa sprowadza się zatem do oceny, czy zaistniały podstawy do wydania przez organ odwoławczy decyzji opartej na art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Co prawda zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. jest zwrotem ocennym, to przyjąć należy, iż jest on równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwiać ma rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. By naprawić błąd organu pierwszej instancji organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie, bowiem z postanowieniami art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2653/14, wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12). Ta wyrok WSA w Bydgoszczy z 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 104/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 89/15; dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl). Wojewoda uchylając decyzję organu I instancji uznał, że przedłożony przez Inwestora projekt budowlany nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu z dnia z 25 kwietnia 2012 r. Argumentacja Wojewody nie jest jednak trafna. W ocenie Sądu Wojewoda zarzucając organowi I instancji brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, sam dopuścił się takiego naruszenia, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia się od pełnego rozpatrzenia niniejszej sprawy jako organ II instancji. W zakresie pierwszego stwierdzonego przez Wojewodę uchybienia, organ ten w uzasadnieniu decyzji ograniczył się do próby wykazania, iż przedłożony przez Inwestora dokument zatytułowany "Kwalifikacja przedsięwzięcia" nie został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia zawodowe oraz do zacytowania przepisów dotyczących zawartości projektu budowlanego. W ocenie Sądu Wojewoda nie wykazał jednak, aby przedłożony projekt budowalny nie zawierał danych koniecznych do prawidłowej oceny przedsięwzięcia pod względem przesłanek wynikających z obowiązujących przepisu prawa. Uchylając decyzję organu I instancji Wojewoda stwierdził, że owa "Kwalifikacja przedsięwzięcia" nie została sporządzona przez osoby posiadające stosowne uprawnienia zawodowe. Zaznaczyć trzeba, że niespornym w niniejszej sprawie jest, że dokument ten nie stanowi części projektu budowlanego. Jest on dokumentem prywatnym stanowiącym analizę w zakresie braku potrzeby przeprowadzania w niniejszej sprawie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Jako nieznajdujące uzasadnienia w obowiązujących przepisach Sąd uznał stanowisko Wojewody, jakoby nieprzedłożenie przez Inwestora dokumentu, z którego wynikałyby uprawnienia zawodowe autora wspomnianej "Kwalifikacji przedsięwzięcia", mogło rzutować na ocenę prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego. Wojewoda w żaden sposób nie wykazał, aby z przepisów prawa wynikał obowiązek, wykazania uprawnień zawodowych do wykonania "Kwalifikacji przedsięwzięcia", który to dokument, co należy z całą mocą podkreślić, nie stanowił części projektu budowlanego. Ponadto całkowicie niezrozumiałe jest stwierdzenie Wojewody, że "skoro brak jest potwierdzenie kwalifikacji osób sporządzających ww. dokument, to dane w nim zawarte powinny być częścią projektu budowlanego sporządzonego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia zawodowe". Wojewoda nie wskazał również jakiegokolwiek przepisu prawa, z którego wynikało by, że owa "Kwalifikacja przedsięwzięcia" miała stanowić część projektu budowlanego lub też jej złożenie byłoby wymagane wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. W dalszej części uzasadnienia decyzji Wojewoda przywołał szereg przepisów rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r., jednak w żaden sposób nie odniósł ich treści do przedłożonego w niniejszej sprawie projektu budowlanego. Treść tak sporządzonego uzasadnienia decyzji nie pozwala uznać, aby Wojewoda dokonał analizy projektu budowlanego pod kątem zgodności z przepisami ww. rozporządzenia. W szczególności podkreślić trzeba, że Wojewoda nie wykazał w jakim stopniu stwierdzone przez niego braki mogły mieć wpływ na możliwość merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Ponadto Wojewoda nie wykazał, aby przedłożony przez Inwestora projekt budowlany zawierał braki uzasadniające uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Już powyższe pozwala uznać, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie Burmistrz [...] w decyzji z dnia [...] października 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przesądził, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Tym samym na etapie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ rozważał, czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a Wojewoda stanowiskiem tym jest związany. Oznacza to, że na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę Wojewoda nie jest uprawniony do ponownej oceny czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także do formułowania tez, odmiennych niż w przywołanej decyzji lokalizacyjnej. Jeżeli natomiast Wojewoda w jakikolwiek sposób chciałby podważyć ocenę dokonaną na etapie decyzji lokalizacyjnej, to może zawiadomić organ właściwy do stwierdzenia nieważności tej decyzji o dostrzeżonej wadliwości, zawieszając jednocześnie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę do czasu orzeczenia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 760/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2015, art. 35 Nb 1). Również stanowisko Wojewody dotyczące ustalania obszaru oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji stron niniejszego postępowania Sąd uznał za nieprawidłowe. Zaznaczyć należy, że w kontekście ustalenia stron postępowania zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b., w niniejszej sprawie nie mają znaczenia przywołane przez Wojewodę przepisy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy tego rozporządzenia mogłyby by mieć znaczenie dla ustalenia stron postępowania tylko w takim zakresie w jakim wynikałoby z nich, że przedmiotowa inwestycja zaliczana jest do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W takim przypadku zgodnie z art. 28 ust. 4 p.b. zastosowania nie znajdowałby przepis art. 28 ust. 2 p.b., a krąg stron postępowania ustalony zostałby na zasadach wynikających z art. 28 k.p.a. Tak sytuacja nie występuje jednak w niniejszej sprawie bowiem, jak wynika z treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej dla przedmiotowej inwestycji, nie zalicza się ona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b. przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu; Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2620/14 w art. 3 pkt 20 p.b. mowa jest o "terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu". Końcowy fragment cytowanego przepisu ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia jego interpretacji. Ustawodawca powołuje się bowiem nie tylko na przepisy odrębne jako źródło uprawnień właściciela działki sąsiedniej, ale wyraźnie wskazuje, że chodzi o takie przepisy, które są nośnikiem prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu otaczającego inwestycję. Przepisy, o których mowa w art. 3 pkt 20 p.b. są to więc przepisy, które regulują relację projektowanego obiektu budowlanego względem otoczenia, ograniczając możliwość zagospodarowania tego otoczenia. Przepisy przywołanego przez Wojewodę rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. zawierają jedynie wykaz przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy tego rozporządzenia nie zawierają jednak norm stanowiących prawne ograniczenia w zagospodarowaniu terenu otaczającego inwestycję. Tym samym nie mogą one mieć wpływu na ustalenie kręgu stron postępowania w niniejszej sprawie. Rozróżnić trzeba przesłanki do nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla instalacji lub urządzenia emitującego pole elektromagnetyczne, gdy miejsca dostępne dla ludzi - w istniejącym stanie zagospodarowania - znajdują się w odległościach wskazanych w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. od ochrony przed ograniczeniem możliwości potencjalnego zagospodarowania danej nieruchomości sąsiedniej (gdy wiązka promieniowania przebiegać będzie wysoko nad zabudowaniami). Rozporządzenie określające kryteria kwalifikacji przedsięwzięć do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie stanowi źródła interesu prawnego dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, nad którymi przebiega oś głównej wiązki promieniowania elektromagnetycznego. Źródłem interesu prawnego może być dopiero rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów w zw. z powołanym wyżej § 314 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Po 740/12, wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2376/13, J. Szuma, Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, "Przegląd Prawa Ochrony Środowiska" z 2011 , nr 1, s. 51-54). W niniejszej sprawie pomimo stwierdzenia przez autora projektu budowlanego, że planowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiednich terenów, a obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się do granic działki o nr ewid. [...] organ I instancji samodzielnie ustalił obszar oddziaływania inwestycji wskazując, że obejmuje on działki budowlane o nr. ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], 12, 1, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Wprawdzie uzasadnienie decyzji organu I instancji nie pozwala na ustalenie przesłanek jakimi kierował się organ ustalając taki właśnie obszar oddziaływania, jednak Wojewoda nie wykazał, aby materiał dowodowy jakim dysponował organ odwoławczy, nie pozwalał na dokonanie stosownych ustaleń we własnym zakresie. Ponadto stanowisko w zakresie ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji wyrażone w uzasadnieniu decyzji Wojewody nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach. Reasumując wskazać trzeba, że sposób sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozwala uznać, aby w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności pozwalające na zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Przede wszystkim Wojewoda uchylił się od dokonania oceny projektu budowlanego w zakresie wskazanym w art. 35 ust. 1 p.b., uzależniając jego prawidłowość od przedłożenia przez Inwestora dokumentu potwierdzającego uprawnienia zawodowe autora dokumentu nie stanowiącego części projektu budowlanego. Ponadto nie do pogodzenia z treścią art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. jest stanowisko wyrażone przez Wojewodę dotyczące ustalenia stron w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wyjaśnienia wymaga, że z uwagi na stwierdzone przez Sąd uchybienia oraz charakter decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. przedwczesnym na tym etapie postępowania byłoby poddanie kontroli Sądu decyzji organu I instancji. Celem zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania niezbędne będzie merytoryczne rozpoznanie niniejszej sprawy przez Wojewodę. Prowadząc ponownie postępowanie Wojewoda powinien raz jeszcze przeanalizować materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy i jako organ odwoławczy, zgodnie wynikającą z art. 15 k.p.a. z zasadą dwuinstancyjnego postępowania, stosując się do oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku, raz jeszcze rozpoznać sprawę. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 p.p.s.a., uwzględniając kwotę stanowiąca równowartość uiszczonego wpisu (500 zł), wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).