IV SA/Po 599/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P.Spółdzielni M. "W." w P. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...]kwietnia 2015 r., nr [...] na podstawie art. 30 ust. 5 oraz ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. dalej jako "Kpa") po rozpatrzeniu zgłoszenia zamiaru budowy śmietnika dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie dz. nr [...], ark. [...] obręb W. na os. [...]w P. otrzymanego dnia [...]kwietnia 2015 r. złożonego przez: P.w P. zgłosił sprzeciw. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że powyższe zgłoszenie dotyczyło budowy śmietnika zadaszonego o konstrukcji murowano-drewnianej o wymiarach [...], co stanowi 24,71 m2 powierzchni zabudowy. Wysokość planowanej wiaty do kalenicy wynosi 3,53 m. Kubatura obiektu 74,87 m3. Uchwalony w 2013 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" w P. (uchwała o zatwierdzeniu [...]) wyodrębniając funkcjonalnie poszczególne tereny dla przedmiotowego terenu ustala przeznaczenie - tereny zieleni urządzonej oznaczone symbolem 2ZP. Dla tego terenu zgodnie z [...]plan dopuszcza m. in. lokalizację obiektów małej architektury, których definicje zawiera art. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przez obiekt małej architektury należy rozumieć m.in. śmietniki. Charakter i parametry planowanego zadaszonego śmietnika dla budynku mieszkalnego wskazują , iż nie jest to niewielki obiekt wpisujący się w zalecaną dla tego terenu funkcję zieleni urządzonej, ani urządzenie przeznaczone dla obsługi ( utrzymaniu porządku ) tej funkcji. Wobec powyższego, w ocenie organu, planowana inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zgłoszenie sprzeciwu jest w pełni uzasadnione. ` Odwołanie od powyższej decyzji wniosła P."[...] w P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji umożliwiającej budowę przedmiotowego śmietnika. W uzasadnieniu odwołania wskazała m. in., że ustawodawca nie sprecyzował w stawie pojęcia "niewielkie obiekty". Brak jest wskazania jakichkolwiek parametrów, w tym powierzchni czy kubatury obiektu, na podstawie których należy klasyfikować obiekt jako "niewielki", dlatego ocena organu podana w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, według Zarządu Spółdzielni, pozostaje bardzo subiektywna i nie oparta na przesłankach prawa. Organ dokonując oceny parametrów śmietnika w ogóle nie wziął pod uwagę zapisów obowiązującego prawa w zakresie składowania odpadów komunalnych i obowiązku ich selektywnego zbierania (Ustawa z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach; Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta P. - uchwala Rady Miasta P. z dnia [...]maja 2013r.; Regulamin utrzymania czystości i porządku w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi na obszarze gmin wchodzących w skład [...]z dnia [...] marca 2013r.), które precyzując obowiązki zarządcy nieruchomości jednoznacznie określają parametry, które winny być stosowane tj.: norma ilości odpadów na mieszkańca, a także rodzaj i pojemność pojemników do gromadzenia odpadów. Powyższe parametry stanowią podstawę do określenia powierzchni niezbędnej dla ustawienia takiej ilości pojemników, która jest konieczna dla gromadzenia i selektywnej zbiórki odpadów z danej nieruchomości. Ponadto zapis § 4 ust. 5 Regulaminu utrzymania czystości i porządku w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi na obszarze gmin wchodzących w skład [...] z dnia [...]marca 2013r. precyzuje również dalsze obowiązki zarządcy tj. co do warunków jakie winno spełniać miejsce ustawienia pojemników, a mianowicie że "miejsca ustawienia pojemników i kontenerów do gromadzenia odpadów komunalnych powinny być utwardzone oraz w miarę możliwości: zadaszone, ogrodzone i zamknięte". Nadto Zarząd Spółdzielni zwrócił uwagę na fakt, że zapis [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]" zezwala na umiejscowienie na terenie 2ZP śmietników bez określenia dla nich jakichkolwiek wymogów, w tym parametrów powierzchni czy kubatury, co wprost świadczy o tym , że śmietniki należy dostosować do zapisów aktów prawnych z zakresu utrzymania czystości i porządku w gminach. W piśmie z dnia [...] czerwca2015 r. odwołująca podtrzymała swoje stanowisko. Wojewoda W.decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), zawiera generalną zasadę obowiązkowego uzyskiwania pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych. Listę wyjątków od zasady wyrażonej we wskazanym wyżej przepisie określa art. 29 Prawa budowlanego. Niektóre roboty budowlane, mimo że nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, to jednak podlegają procedurze zgłoszenia, określonej w art. 30 Prawa budowlanego. W rozpatrywanej sprawie P.... w P. zgłosiła w dniu [...] kwietnia 2015 r. zamiar budowy śmietnika dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego na [...]w P. (działka nr [...]). W rozpatrywanym przypadku Prezydent Miasta P. wniósł w drodze decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., numer sprawy[...], sprzeciw wobec dokonanego zgłoszenia. Organ I instancji przywołał w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W rozpatrywanym przypadku należało uwzględnić zapisy uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w P. ([...]). W § 6 miejscowego planu zawarte są ustalenia dotyczące między innymi działki nr [...] należącej do terenu zieleni urządzonej, oznaczonej na rysunku planu symbolem 2ZP. Z zapisów miejscowego planu wynika, iż na rozpatrywanym terenie dopuszczono lokalizację obiektów, które współgrają z przyjętą funkcją - zieleni urządzonej. Wymieniono tam między innymi budynki sportowo-rekreacyjne, ogródki gastronomiczne, place, obiekty malej architektury, budowle sportowe i urządzenia rekreacji plenerowej, drogi piesze i ścieżki rowerowe, punkt widokowy. Nie jest to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Stąd śmietnik, który ma służyć mieszkańcom bloku na [...], w żaden sposób nie jest powiązany w założonym przeznaczeniem rozpatrywanego obszaru i obiektami, które mogą tam być realizowane. Miejsce gromadzenia odpadów stałych dla budynku wielorodzinnego winno zostać urządzone na terenie przeznaczonym pod tego typu zabudowę. Specjalnie wyodrębniono tereny zieleni urządzonej, aby zapobiec realizacji na tym obszarze obiektów, które generują hałas, czy zanieczyszczenia, w tym śmieci w znacznych ilościach. Z przedłożonych przez stronę odwołującą się dokumentów wynika, iż Prezydent Miasta P. przyjął w 2011 r. zgłoszenie budowy śmietnika na działce nr [...] i nie wniósł sprzeciwu. Jednak do wykonywania robót budowlanych należało w przypadku tego zgłoszenia przystąpić w ciągu dwóch lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia (zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). Należy zauważyć, iż od dnia [...]czerwca 2013 r. na rozpatrywanym terenie obowiązuje ww. miejscowy plan, którego ustalenia należało uwzględnić przy rozpatrywaniu nowego zgłoszenia. Organ podniósł także, że w załączonej do zgłoszenia dokumentacji projektowej rozpatrywany śmietnik został określony jako budynek. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego budynek to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jeśli dany obiekt budowlany podpada pod ustawową definicję budynku, to jest on budynkiem, a to wyklucza, aby mógł być uznany za obiekt małej architektury, czyli innego rodzaju obiekt budowlany. W art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego wskazano, iż ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. To nie przeznaczenie obiektu budowlanego przesądza o tym, czy jest on obiektem małej architektury czy budynkiem, lecz jego parametry określone ustawowo. Nie można zatem uznać, iż zaprojektowany śmietnik (z powierzchnią zabudowy 24,71 m ) to obiekt małej architektury, o którym mowa w § 6 ust. 2 pkt 6 lit.e miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła P.w P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody W. z dnia [...] czerwca 2015r.znak:[...] w całości i jej zmianę, poprzez oddalenie sprzeciwu zgłoszonego przez Prezydenta Miasta P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r.nr sprawy [...] jako niezasadnego. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłową interpretację i niewłaściwe zastosowanie przepisów, w szczególności: 1. art.3 pkt 1, 2 i 4 lit. "c" i art.29 ust. 1 pkt 2 i 22 ustawy z dnia 7 lipca 1004r. Prawo budowlane uznając, iż śmietnik którego zamiar budowy skarżąca zgłosiła nie jest obiektem małej architektury; 2. § 22 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez pominięcie faktu, iż budynki mieszkalne winny być wyposażone w miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów; 3. art.15 ust 2 pkt 6, ustawy z dnia 27 marca 2003r. z późniejszymi zmianami, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie i braku oceny faktu, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego [...] w P. brak jest określenia wymaganego wyżej cytowaną ustawą gabarytów obiektu małej architektury, w tym przypadku śmietnika, 4. uchwały Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w P., tj paragrafu [...]; 5. art. 7 i art. 77 § 1 Kpa albowiem zdaniem skarżącej nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego nie tylko nie pozwoliło organowi na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego ale i dokonania oceny mającej na celu załatwienie sprawy w słusznym interesie społecznym / w tym przypadku społeczności osiedla; 6 art.107 § 3 Kpa albowiem innym dowodom i twierdzeniom strony skarżącej odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, poprzez całkowite ich pominiecie/ przemilczenie/ w uzasadnieniu decyzji, choć mają one istotne znaczenie w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała m.in., że bezspornym w sprawie jest fakt, iż śmietnik zawsze stanowił i nadal stanowi obiekt tzw. małej architektury - art. 3 pkt 4 lit.c ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z wyżej cytowanym przepisem śmietnik jest obiektem małej architektury o ile jest obiektem niewielkim i służy utrzymaniu porządku. Nie istnieje żaden przepis prawa, który definiowałby i określał wielkość "niewielkiego obiektu". Dlatego też ustawodawca zawarł w ww. przepisie dodatkowo przesłankę celowościową jaką ma spełniać obiekt małej architektury. Obiekt ten ma służyć utrzymaniu porządku i czystości. Dlatego też o zakwalifikowaniu obiektu do obiektu małej architektury decyduje też jego przeznaczenie. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem organu, iż o przeznaczeniu budynku i obiektu małej architektury decydują "parametry określone ustawowo". Z uzasadnienia decyzji wynika, iż organ miał na myśli jedynie parametry wielkości, a te w stosunku do śmietników jako obiektów małej architektury nie istnieją. Projektowany przez skarżącą śmietnik jako obiekt małej architektury służy niewątpliwie utrzymaniu porządku i jest w istocie obiektem niewielkim, bo zaledwie o 24m² powierzchni a jego posadowienie zostało zaprojektowane na terenie przynależnym do budynku nr [...] jako jedyne możliwe miejsce dla składowania odpadów segregowanych. Zapewnienie mieszkańcom śmietnika stanowi obowiązek skarżącej, a jej działanie w tym zakresie stanowi realizację słusznego interesu społecznego - obywateli, czego organ administracji zdaje się nie dostrzegać. Organ zauważył, iż w dokumentacji projektowej śmietnik został określony jako budynek a nie obiekt małej architektury. Wywód i w tym zakresie jest chybiony, albowiem w art.3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane budynek to obiekt, zaś obiekt budowlany to także obiekt małej architektury (art.3 pkt 1 tejże ustawy), a śmietnik jako małą architekturę kwalifikuje art. 3 pkt 4 lit.c. Logiczną konsekwencją definicji śmietnika jako obiektu małej architektury jest treść art. 29.ust.1, Prawa budowlanego, który stanowi katalog obiektów nie wymagających pozwolenia na budowę. W katalogu tym nie ma innego odniesienia do śmietnika, albowiem ustawodawca umiejscawia ten obiekt pod nazwą obiektu małej architektury (art. 29 ust. 1 pkt 22). Pismem z dnia [...]sierpnia 2011r. znak: [...] Prezydent Miasta P. informuje o przyjęciu zgłoszenia zamiaru budowy przez Spółdzielnię śmietnika jako obiektu małej architektury, na tejże samej działce, nr [...], [...], pomimo, iż w tym czasie trwały intensywne prace nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który zaczął obowiązywać od [...] czerwca 2013r. Po uchwaleniu planu Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. wydał [...] decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia różnych decyzji, jednakże żadna z nich nie dotyczyła budowy spornego śmietnika z dnia [...] sierpnia 2011r. Należy zauważyć, iż po uchwaleniu planu miejscowego decyzja z dnia [...] sierpnia 2011r.w sprawie śmietnika była ważna jeszcze przez ponad rok. W tych okolicznościach Spółdzielnia słusznie uznała, iż skoro decyzja nie została cofnięta, to tego rodzaju obiekt jako obiekt w rozumieniu małej architektury został wpisany i nie jest sprzeczny z treścią nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację obiektów małej architektury w paragrafie 6 ust.2 pkt 6 lite, nie określając ich parametrów, m.in. ich wielkości, przeto wskazana jako podstawa prawna decyzja Prezydenta Miasta P. - art. 30 ust.6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jest chybiona. W ww. planie zagospodarowania przestrzennego zupełnie pominięto obowiązki wynikające z art.15 ust.2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie obowiązkowego określenia m.in. parametrów oraz wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty obiektów, zaś rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nakazuje wydzielenie miejsc na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. Skoro w planie miejscowym nie zostały określone parametry obiektów małej architektury, to przyjęcie przez organ, iż śmietnik o powierzchni 24 m nie jest obiektem niewielkim jest zbyt dowolne i wobec braku prawnej i jednoznacznej definicji wielkości takiego obiektu swobodna ocena dokonana przez organy zbyt ostrożna, co stanowi rażące naruszenie i nadużycie prawa, naruszając tym samym słuszny interes społeczny. Organ administracji publicznej stojąc na straży praworządności zobligowany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zmierzać do załatwienia sprawy, kierując się dobrem i interesem społecznym. Trudno uznać, iż pozbawienie mieszkańców bloku nr [...] na os. Z. śmietnika , a zwiększenie przez to ilości śmieci i wszystkiego co się z tym wiąże mieszkańcom innych bloków wypełnia dyspozycję art. Kpa. Uzasadnienia decyzji są raczej lakoniczne, choć art. 77 § 1 obliguje zwłaszcza przy wydawaniu rozstrzygnięć negatywnych do poprowadzenia jasnego i logicznego wywodu co do ustalenia faktów jak i wykładni przywoływanych przepisów prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały starannie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczna konsekwencją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak stanowi art. 134 § 1 Ppsa. Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale również powinien wadliwości kontrolowanego aktu oceniać z urzędu. Kontrolując zaskarżoną decyzję w świetle przywołanych kryteriów sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa przez Wojewodę Wielkopolskiego rozstrzygającego sprawę sprzeciwu od zamiaru zgłoszenia. Wbrew zarzutom skargi organ administracji publicznej drugiej instancji rozstrzygając sprawę przedmiotowego sprzeciwu dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego, w sposób prawidłowy odnosząc poczynione ustalenia do przepisów ustawy Prawo budowlane oraz treści przepisów prawa miejscowego - obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie dopatrzył się w prowadzonym przez organ postępowaniu naruszenia art. 7 i 77 §1 Kpa. Organ odwoławczy wyjaśnił w wystarczający sposób motywy podjętego rozstrzygnięcia, czyniąc zadość dyspozycji art. 107 § 3 Kpa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Wielkopolskiego o utrzymaniu decyzji Prezydenta Miasta P. w sprawie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy śmietnika dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie dz. nr [...] na [...] w P.. Podstawę wydanej w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że sprzeciw został wniesiony w przewidzianym przepisem prawa terminie. Zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym na dzień rozstrzygnięcia zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Kluczowym w sprawie zagadnieniem jest treść obowiązującego na terenie obejmującym inwestowaną działkę nr [...], ark. [...], [...] w P., miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozostaje poza sporem, że na dzień wydania przez Prezydenta Miasta P. decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] obowiązywała uchwała nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] ([...]). Zarówno na dzień wydania zaskarżonej decyzji jak i wyroku w niniejszej sprawie przedmiotowa uchwała pozostaje w obrocie prawnym i niewątpliwie jej treść wiązała organ odwoławczy podejmujący kwestionowane rozstrzygnięcie. Stąd nie może został uwzględniony zarzut, że w ww. planie zagospodarowania przestrzennego zupełnie pominięto obowiązki wynikające z art.15 ust.2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie obowiązkowego określenia m.in. parametrów oraz wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty obiektów, zaś rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nakazuje wydzielenie miejsc na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. W sprawie bezsporne jest, że teren obejmujący działkę nr [...] oznaczony jest na rysunku planu symbolem 2ZP. Jak prawidłowo ustalił organ odwoławczy, dla przedmiotowego terenu ustalono przeznaczenie – tereny zieleni urządzonej (§ 3 pkt 3 uchwały) Dla tego terenu zgodnie z § 6 ust. 2 pkt. 6e plan dopuszcza m. in. lokalizację obiektów małej architektury. W art. 3 pkt .4 Prawa budowlanego zostało zdefiniowane pojęcie obiektu małej architektury. W pierwszej kolejności zwrócić należało uwagę na definicję legalną wyrażoną w powołanej normie, w myśl której przez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, w szczególności a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. . Analizowana definicja ma charakter zakresowy niepełny, ponieważ nie wymienia w definiensie wszystkich elementów zakresu, używając zwrotu "w szczególności". Wspólne natomiast dla wszystkich obiektów małej architektury są ich niewielkie rozmiary oraz przeznaczenie, które powinno swoją treścią korespondować z przeznaczeniem jednej z kategorii obiektów wymienionych w art. 3 pkt 4. Innymi słowy, do tego rodzaju obiektów mogą zostać zaliczone jedynie obiekty o analogicznych właściwościach (por. wyrok NSA z 17 maja 2013 r., II OSK 310/2013, Lexis.pl nr 7518037. Zob. też M. Janiszewska-Michalska, Podstawowe pojęcia prawa budowlanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, ZNSA 2013, nr 5, s. 50). Obiekt małej architektury nie może być jednocześnie budynkiem ani budowlą, co wynika z porównania treści definicji budynku, o której stanowi art. 3 pkt 2 , oraz wprost z definicji budowli, o której stanowi art.3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu zakwalifikowanie przedmiotowego obiektu budowlanego o wymiarach [...] do kategorii "niewielkiego obiektu" budzi wątpliwości. Co jednak istotniejsze w orzecznictwie przyjmuje się, iż stwierdzenie, że dany obiekt jest "niewielki" wymaga nie tylko określenia jego bezwzględnych wymiarów (wysokości, szerokości, długości), ale także odniesienia wielkości tego obiektu do jego usytuowania w konkretnej przestrzeni. Istotne może okazać się także zwrócenie uwagi na rodzaj przyjętej konstrukcji, np. konstrukcja ciężka, betonowa, czy lekka, ażurowa Nieprecyzyjna definicja "obiektu małej architektury" powoduje, że należy ją interpretować indywidualnie do danego stanu faktycznego ( por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2663/13, orzeczenie dostępne CBOSA). Z zapisów ww. planu miejscowego wynika, iż na rozpatrywanym terenie dopuszczono lokalizację obiektów, które współgrają z przyjętą funkcją - zieleni urządzonej. Wskazano tam bowiem między innymi budynki sportowo-rekreacyjne (§ 6 ust. 2 pkt 3), ogródki gastronomiczne ( § 6 ust 2 pkt 6a), place (§ 6 ust. 2 pkt 5), obiekty małej architektury, budowle sportowe i urządzenia rekreacji plenerowej (§ 6 ust. 2 pkt 3), drogi piesze i ścieżki rowerowe ( § 6 ust 2 pkt 6f), punkt widokowy(§ 6 ust. 2 pkt d) i inne obiekty niezbędne do obsługi obiektów, które mogą być tam realizowane zgodnie z planem. Nie jest to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Zdaniem sądu, prawidłowo organ odwoławczy wskazuje, że śmietnik, który ma służyć mieszkańcom bloku na [...], w żaden sposób nie jest powiązany w założonym przeznaczeniem rozpatrywanego obszaru i obiektami, które mogą tam być realizowane. Miejsce gromadzenia odpadów stałych dla budynku wielorodzinnego winno zostać urządzone na terenie przeznaczonym pod tego typu zabudowę. Wskazać należy, że nawet zgodność planowanej budowy śmietnika z treścią art. 29 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, ale przy sprzeczności takiej budowy z treścią obowiązującego planu miejscowego, nie daje uprawnień dla skuteczności zgłoszenia. Przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jednoznacznie bowiem nakłada na organ architektoniczno – budowlany obowiązek wniesienia sprzeciwu, jeśli budowa objęta zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy także wskazać, ze stosownie treści art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz.199 ze zm.) organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. 2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. 3. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 sierpnia 2010 r. (II OSK 1207/2009, Lexis.pl nr 2544008) stwierdził, że przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 ma głównie zadanie porządkujące - stanowi uprawnienie dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że gdyby ustawodawca przepisu tego nie uchwalił, to i tak w sytuacji, w której po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wszedłby w życie plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, obowiązywałyby ustalenia tego planu, a nie decyzji. Skutkiem wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 wskazanej wyżej ustawy jest utrata mocy obowiązującej takiej decyzji, a oceny zamierzenia inwestycyjnego opisanego we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę należy dokonywać na podstawie ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ma zatem podstaw do oceny przez organ architektoniczno-budowlany zamierzenia inwestycyjnego przez pryzmat wygaszonej (nieobowiązującej już) decyzji, skoro zasadą jest, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tylko wobec jego braku, z decyzją o warunkach zabudowy (wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 156/2010, Lexis.pl nr 2505513). Co prawda orzeczenia wyżej wskazane dotyczą warunków zabudowy i pozwolenia na budowę jednak ich argumentacja wskazuje bezpośrednio dlaczego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ma pismo Prezydenta Miasta P.. z dnia [...]sierpnia 2011 r. a dotyczące zgłoszenia budowy śmietnika przez skarżącą, na tej samej działce. Zgłoszenia wyżej wskazanego dokonano bowiem w czasie gdy nie obowiązywały ustalenia uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...]wietnia 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w P.. Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też uchybienia regułom procedury administracyjnej w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź skutkującym wznowieniem postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 Ppsa.