IV SA/Po 603/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann /spr./ Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. S-S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej A. S-S. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2016 r. (znak: [...]) Burmistrz Miasta i Gminy [...] (dalej też jako "Burmistrz" lub "organ I instancji"), wskazując w podstawie prawnej na art. 123 i art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej w skrócie "k.p.a.") oraz art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 z późn. zm.; dalej w skrócie "u.g.n."), zaopiniował pozytywnie podział działki nr [...] – według załączonego wstępnego projektu podziału. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] lutego 2016 r. Kierownik Wydziału [...] wystąpił z wnioskiem o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału ww. działki. Ponieważ dla przedmiotowej nieruchomości nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i nie ma obowiązku jego sporządzenia, to mają zastosowanie przepisy art. 94 ust. 1 u.g.n. w brzmieniu: "W przypadku braku planu miejscowego – jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu – podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: 1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo 2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu." W odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości wydano dla Miasta i Gminy [...] – na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz.199 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.p.z.p.") – decyzję nr [...] z [...] października 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla realizacji inwestycji pod nazwą: "[...]" (zwaną też dalej w skrócie "decyzją ULICP"). Burmistrz wskazał, że wstępny projekt podziału załączony do postanowienia przedstawia wydzielenie działek gruntu nr [...] i [...], a Wnioskujący uzasadnił swój wniosek następująco: "wydzielenie terenu pod poszerzenie drogi gminnej położonej w [...] W wyniku rozpatrzenia wniosku Burmistrz stwierdził, że proponowany podział przedmiotowej nieruchomości, przedstawiony na załączonym wstępnym projekcie podziału nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi. Zażalenie na opisane postanowienie Burmistrza wniosła A. S. – współwłaścicielka projektowanej do podziału działki nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako: "SKO" lub "organ II instancji"), postanowieniem z [...] maja 2016 r. nr [...], na podstawie "art. 138 § 1 ust. 1" k.p.a., utrzymało w mocy kwestionowane postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że: "Jak wynika z akt sprawy, dla przedmiotowej nieruchomości nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie ma też obowiązku jego sporządzenia. W dniu [...] października 2014 r. została wydana dla Miasta i Gminy [...] decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla realizacji inwestycji pod nazwą: «[...] Wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości przewiduje wydzielenie dwóch działek o nr ewid. [...] i [...]. Wydzielenie terenu następuje w celu poszerzenia drogi gminnej [...] Z uwagi na to, że proponowany podział nieruchomości nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło jak w sentencji." W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisane postanowienie SKO, A. S. (zwana też dalej "Skarżącą"), reprezentowana przez [...], zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 94 ust. 1 u.g.n., co miało wpływ na pozytywne zaopiniowanie podziału nieruchomości i utrzymanie w mocy przez SKO wadliwego postanowienia Burmistrza; 2) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 93 ust. 4 w zw. z art. 94 ust. 3 i 2 u.g.n., gdyż Burmistrz, wydając postanowienie z [...] lutego 2016 r., nie podał, bo nie ustalił, czy istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla terenu lokalizacji inwestycji w postaci przebudowy i rozbudowy drogi [...], i czy w związku z tym istniał obowiązek zawieszenia postępowania o podział działki nr [...] do czasu uchwalenia planu zagospodarowania dla obrębu obejmującego planowaną przebudowę drogi; 3) inne rażące naruszenie prawa spowodowane poniższymi błędami w ustaleniach SKO i we wcześniejszych postanowieniach Burmistrza Miasta i Gminy [...] a) pominięcie, z jakimi to przepisami odrębnymi nie jest sprzeczny plan podziału działki nr [...], co również wyklucza stosowanie art. 94 ust. 1 pkt 1 u.g.n.; b) w decyzji ULIPC dotyczącej m.in. działki nr [...] nie zostały określone warunki dla inwestycji dotyczące ochrony interesów osób trzecich, granic i sposobu zagospodarowania terenów i ochrony ładu przestrzennego; c) SKO nie zauważyło, iż proponowany podział dotyczy również służącej do odwadniania działki nr [...] w całości oraz działek sąsiednich; d) "ocena zgodności podziału działki nr [...] z postanowieniami decyzji lokalizacyjnej celu publicznego, a więc przedmiotem takiej oceny powinna być możliwość samodzielnego zagospodarowania nowopowstałej działki a działka podzielona tj. również jako nowa działka może być samodzielnie zagospodarowana co też wyklucza podział działki"; 4) strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji ULICP. Z powołaniem się na te zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania tego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Burmistrza. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej wskazał m.in., że zaproponowano wyodrębnienie działki, która nie może być samodzielnie zagospodarowana, gdyż owa rzekomo wyodrębniona działka, to u Skarżącej rów odwadniający. Błędnie określono warunki lokalizacji, bo przede wszystkim dla przebudowy drogi nieprzydatny jest rów. Nie ustalono też, czy działka wydzielona nie leży poza pasem drogowym modernizowanej drogi. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 603/16, tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 listopada 2016 r., sygn. akt I OZ 1361/16, Pismem z [...] lutego 2017 r. SKO – w odpowiedzi na wezwanie Sądu – poinformowało, że nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ULICP. Na rozprawie w dniu [...] lutego 2017 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał wnioski i wywody skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zasadniczo z innych przyczyn niż w niej wskazano. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej jest w niniejszym postępowaniu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] opiniujące pozytywnie podział działki [...] Zgodnie z art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 z późn. zm.) na tego rodzaju postanowienie – w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości – przysługuje zażalenie, co oznacza w świetle art. 3 § 2 pkt 2 ab initio p.p.s.a., że po wyczerpaniu ww. środka zaskarżenia może być ono także przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z regułą ogólną wysłowioną w art. 93 ust. 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. W myśl art. 94 ust. 1 u.g.n., w przypadku braku planu miejscowego – jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu – podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: (1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo (2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W świetle art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2015 r. poz. 199; dalej w skrócie: "u.p.z.p.") pod pojęciem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (zwanej też dalej w skrócie: "decyzją w.z.z.t.") należy rozumieć zarówno decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzję o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 93 ust. 4 u.g.n. zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego – z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95 [tj. podziałów dokonywanych niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku jego braku, niezależnie od decyzji w.z.z.t. – uw. Sądu] – opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1. Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 94 ust. 5 u.g.n.). Zgodnie z art. 96 ust. 1 u.g.n. podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział. Jednym z etapów postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania takiej decyzji jest ww. opiniowanie wstępnego projektu podziału. Zasadą jest, że podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny (art. 97 ust. 1 u.g.n.). Wyjątkowo podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli: (1) jest on niezbędny do realizacji celów publicznych; (2) nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste (art. 97 ust. 3 u.g.n.). Jak z powyższego wynika, pod rządem ustawy o gospodarce nieruchomościami wyróżnić można kilka procedur dokonywania podziału nieruchomości – w zależności od przyjętej podstawy oceny dopuszczalności zamierzonego podziału – takich w szczególności, jak: procedura wymagająca zachowania zgodności podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej w skrócie: "m.p.z.p."), przewidziana w art. 93 ust. 1 u.g.n.; procedura wymagająca zachowania zgodności z warunkami określonymi w decyzji w.z.z.t., stosowana w braku m.p.z.p. i braku obowiązku jego uchwalenia (art. 94 ust. 1 pkt 2 u.g.n.); a także procedurę pozwalającą na wydzielenie działki (działek) gruntu niezależnie od ustaleń m.p.z.p. lub decyzji w.z.z.t. – w okolicznościach wymienionych w art. 95 u.g.n. Nie powinno budzić wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie, dotyczącej podziału działki nr [...], znajdowała zastosowanie procedura oceny zgodności projektowanego podziału z warunkami określonymi w decyzji w.z.z.t. – którą to decyzję stanowiła w tym przypadku decyzja nr [...] z [...] października 2015 r. o [...]. Jako niezrozumiały jawi się przy tym zarzut skargi, iż Burmistrz nie ustalił, czy dla ww. terenu istniał obowiązek sporządzenia planu miejscowego – skoro w uzasadnieniu postanowienia z [...] lutego 2016 r. organ ten wyraźnie stwierdził, że dla przedmiotowej nieruchomości nie obowiązuje m.p.z.p. i nie ma obowiązku jego sporządzenia, zaś skarga nie naprowadza żadnych argumentów, z których wynikałoby, iż taki obowiązek istniał. Należy podkreślić, że wbrew sugestiom płynącym z części wstępnej postanowienia opiniującego z [...] lutego 2016 r., postępowanie podziałowe co do przedmiotowej działki zostało wszczęte "z urzędu", a nie "na wniosek". Inicjującego to postępowanie pisma ("wniosku" z [...] lutego 2016 r.) Kierownika Wydziału [...] a więc podmiotu usytuowanego wewnątrz struktury organizacyjnej urzędu organu właściwego w pierwszej instancji do przeprowadzenia przedmiotowego postępowania podziałowego – nie sposób bowiem uznać za wniosek (żądanie strony) w rozumieniu art. 97 ust. 1 i art. 61 ust. 1 k.p.a. W przypadku, gdy – tak jak w kontrolowanej sprawie – podział nieruchomości dokonywany jest na podstawie decyzji w.z.z.t., podstawowym obowiązkiem organu opiniującego wstępny projekt podziału jest zbadanie zgodności projektowanego podziału z warunkami określonymi w tej decyzji (tu: w decyzji ULICP) – co jasno wynika z art. 94 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 93 ust. 4 zd. drugie u.g.n. W kontrolowanej sprawie organy obu instancji z tego obowiązku się nie wywiązały. Ani z uzasadnienia postanowienia Burmistrza, ani z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia SKO nie wynika bowiem, aby organy te przeanalizowały kwestię zgodności opiniowanego wstępnego projektu podziału z warunkami decyzji ULICP. W uzasadnieniach tych brak wyraźnej wzmianki o stwierdzeniu istnienia ww. zgodności, wymaganej w świetle art. 94 ust. 1 pkt 2 u.g.n. Organy ograniczyły się jedynie do stwierdzenia zgodności proponowanego podziału przedmiotowej nieruchomości z "przepisami odrębnymi" w rozumieniu art. 94 ust. 1 pkt 1 u.g.n. Brak należytej analizy i wyraźnego stwierdzenia przez organy obu instancji zgodności przedłożonego wstępnego projektu podziału z warunkami decyzji ULICP, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że określenie w decyzji o lokalizacji inwestycji drogowej linii rozgraniczających teren inwestycji jest wiążące również dla przyszłego podziału nieruchomości, co oznacza, że linia rozgraniczająca powinna być jednocześnie granicą nowo utworzonych działek (por.: wyrok NSA z 08.12.2004 r., OSK 854/04; uchwała NSA z 04.03 marca 2002 r., OPK 25/01; wyrok WSA z 23.04.2007 r., I SA/Wa 1776/06 – CBOSA). Tymczasem już pobieżne porównanie przebiegu linii rozgraniczających teren inwestycji przedstawionych w załączniku graficznym nr [...] do decyzji ULICP z przebiegiem projektowanej linii podziału działki nr [...] wrysowanej w załączonym do postanowienia Burmistrza z [...] lutego 2016 r. wstępnym projekcie podziału, prowadzi do wniosku, że przebiegi tych linii nie pokrywają się. Wprawdzie Sąd w niniejszym składzie dopuszcza możliwość odstąpienia przez organ opiniujący podział, wyjątkowo, od reguły związania w postępowaniu podziałowym przebiegiem linii rozgraniczających teren inwestycji drogowej, ale tylko pod warunkiem, że projektowana linia podziału zawiera się wewnątrz obszaru wyznaczonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji (tj. że doszłoby w istocie do zawężenia obszaru wydzielanego pod pas drogowy), i to tylko w sytuacji, gdy okaże się, że zajęcie nieruchomości w szerszym (pierwotnie określonym w decyzji lokalizacyjnej) zakresie nie jest niezbędne dla prawidłowej realizacji inwestycji. Uzasadnieniem dla takiego wyjątku jest okoliczność, że wydzielanie gruntu pod budowę (poszerzenie) drogi publicznej – otwierające wszak możliwość wywłaszczenia tego terenu na podstawie art. 112 ust. 3 w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n. – powinno zawsze odbywać się tylko w zakresie niezbędnym, co dodatkowo potwierdza brzmienie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. Tymczasem z treści kontrolowanych postanowień organów obu instancji nie wynika ani to, z jakich powodów linia podziału wykreślona w obrębie działki nr [...] w opiniowanym wstępnym projekcie podziału nie pokrywa się z linią rozgraniczającą teren inwestycji wynikającą z decyzji ULICP, ani to, czy mimo wprowadzonego odstępstwa, linia podziału zawiera się jednak w granicach obszaru wyznaczonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji ustalonymi w decyzji ULICP (w jej załączniku graficznym nr [...]). Ponadto organy nie wyjaśniły, czy projektowany podział nieruchomości Skarżącej jest, jak tego wymaga art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., rzeczywiście niezbędny do realizacji celu publicznego wskazanego w piśmie z [...] lutego 2016 r. inicjującym kontrolowane postępowanie (określonego jako: "wydzielenie terenu pod poszerzenie drogi gminnej położonej w [...] – dz. nr [...]") – a to w szczególności w kontekście podniesionej w skardze okoliczności, iż na wydzielanej działce nr [...] znajduje się rów melioracyjny. Niewyjaśnienie wskazanych wyżej kwestii przez organy obu instancji oraz ewidentne braki uzasadnienia kwestionowanych rozstrzygnięć – które to uchybienia zostały dostrzeżone przez Sąd z urzędu – prowadzą do wniosku, iż przy wydaniu tych rozstrzygnięć doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 (w zw. z art. 140 i art. 144 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast zarzuty skargi okazały się niezasadne. W szczególności: - jako chybiony, a wręcz niezrozumiały, jawi się zarzut "pominięcia, z jakimi to przepisami odrębnymi nie jest sprzeczny plan podziału działki [...]". Abstrahując nawet od zgłaszanych w orzecznictwie zastrzeżeń co do zasadności opiniowania projektu podziału dokonywanego w oparciu o ustalenia decyzji w.z.z.t. pod kątem jego zgodności z przepisami odrębnymi (wobec użycia przez ustawodawcę w art. 94 u.g.n., pomiędzy punktami 1 i 2, spójnika alternatywy rozłącznej "albo" – zob. wyrok WSA z 10.11.2011 r., I SA/Wa 779/11; por. też wyrok WSA z 05.09.2007 r., I SA/Wa 585/07; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"), zauważyć należy, że z zawartego w motywach rozstrzygnięć organów obu instancji twierdzenia, iż proponowany podział nieruchomości nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, wynika logicznie, że owa niesprzeczność dotyczy wszystkich przepisów odrębnych. W tym kontekście żądanie strony skarżącej wskazania (i wykazania) przez organy, z jakimi to przepisami odrębnymi nie jest sprzeczny projektowany plan podziału, jawi się jako niecelowe, a wręcz nieracjonalne i w istocie niemożliwe do spełnienia (jako swoiste probatio diabolica). Tym bardziej, że Skarżąca nie przywołuje żadnego konkretnego przepisu odrębnego, z którym, jej zdaniem, projektowany podział pozostawałby w sprzeczności; - nie mogły odnieść skutku twierdzenia Skarżącej dotyczące wadliwości decyzji ULICP, gdyż decyzja ta nie mieści się w granicach sprawy, w rozumieniu art. 134 p.p.s.a., kontrolowanej przez Sąd w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Poza tym, wbrew zarzutom skargi, nie doszło do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ULICP; - twierdzenie Skarżącej, iż ocena zgodności projektowanego podziału działki nr [...] z postanowieniami decyzji ULICP powinna obejmować także badanie możliwości "samodzielnego zagospodarowania" nowopowstałej działki, nie znajduje oparcia w treści art. 94 u.g.n., ani w innych obowiązujących przepisach prawa. Dodatkowo, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy dokonywanie takiej oceny byłoby oczywiście nieracjonalne i zbędne, skoro deklarowanym celem przedmiotowego podziału ma być "poszerzenie" drogi gminnej, a więc na pewno nie zagospodarowanie "samodzielne" wydzielanej działki. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił postanowienia organów obu instancji (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając kwotę stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie 597 zł. MZ