IV SA/Po 609/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Anny P. na akt Starosty Kaliskiego z dnia 20 maja 2009r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia odrzucić skargę. /-/ P. Miładowski Pismem z 7 maja 2009r. Anna P. wystąpiła o zwrot części opłaty za kartę pojazdu Volkswagen Passat zarejestrowanego pod numerem [...]. Starosta Kaliski pismem z 20 maja 2009r. odmówił zwrotu części opłaty, wskazując że opłatę w kwocie 500 zł pobrano zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm., dalej: p.r.d.) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. z 2003r., nr 137, poz.1310, dalej: rozporządzenie). Organ pouczył o prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w poznaniu w terminie 30 dni od doręczenia pisma. W dniu 26 czerwca 2009r. do organu wpłynęła skarga adresowana do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Poznaniu. Organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na niewyczerpanie trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa – zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd podziela stanowisko wyrażone w uchwale z 4 lutego 2007r. w sprawie I OPS 3/07 (publ.: ONSAiWSA 2008/2/21), gdzie Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że odpowiedź organu administracji na żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu ma charakter aktu lub czynności, na które przysługuje zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności organów administracji. Jednakże kontrola ta uzależniona jest od spełnienia warunku określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a. – który to przepis stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Skarżącej w rzeczonej sprawie nie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania lub zażalenia, stąd też przed wniesieniem skargi powinna ona, zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., wezwać na piśmie Starostę Kaliskiego - w terminie czternastu dni od dnia, w którym doręczono mu akt z 9 lipca 2009r. - do usunięcia naruszenia prawa. Wówczas dopiero możnaby uznać, że wyczerpano środki zaskarżenia zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., a 30 dniowy termin do wniesienia skargi liczony byłby zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieliłby odpowiedzi na wezwanie, to w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może jednak zgodnie z art. 112 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia na etapie postępowania administracyjnego. Niewyczerpanie środków zaskarżenia obliguje jednak Sąd do odrzucenia skargi. Z tych wszystkich względów orzeczono jak sentencji zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.). /-/P. Miładowski