IV SA/Po 609/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 września 2013 r. sprawy ze skargi E. Sz.-Dz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania wypłaconych świadczeń rodzinnych za nienależnie pobrane postanawia cofnąć prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata Pismem datowanym na dzień [...] maja 2013 r. E. Sz.-Dz. (dalej skarżąca) złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej SKO) z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza G. W. z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], wydaną w przedmiocie uznania wypłaconych świadczeń rodzinnych za nienależnie pobrane i orzekającą o ich zwrocie (k. 4-8 akt sądowych). Postanowieniem z 16 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 609/13, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w P. (k. 25-26 akt sądowych). Pismem z [...] lipca 2013 r. skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi wskazując na pozytywne dla Niej rozstrzygnięcie w decyzji Burmistrza G. W. z [...] kwietnia 2013 r., nr [...] (k. 31 akt sądowych). Zarządzeniem Sędziego z 23 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 609/13, skarżąca została wezwana do wskazania, czy zawarte w piśmie z 16 lipca 2013 r. oświadczenie o cofnięciu skargi należy traktować również jako cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że pismo z 16 lipca 2013 r. stanowi również cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy (k. 34 akt sądowych). Skarżąca odebrała powyższe zarządzenie dnia 25 lipca 2013 r. (k. 36 akt sądowych) nie udzielając na nie odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Art. 263 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej ppsa) przewiduje możliwość cofnięcia przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny przyznanego stronie prawa pomocy. O cofnięciu sąd orzeka postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym. Z kolei zgodnie z art. 249 ppsa przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Zdaniem Sądu przepis ten należy interpretować szeroko, nie ograniczając pojęcia "okoliczności" wyłącznie do oceny sytuacji majątkowej strony (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1366/09). W ocenie Sądu strona zawsze może zrzec się przyznanego jej prawa pomocy, a zatem złożyć wniosek o cofniecie przyznanego uprawnienia (zob. też H. Knysiak-Molczyk w: red. T.Woś, P.p.s.a. Komentarz., Warszawa 2012, s. 1095). W rozpatrywanej sprawie skarżąca zapoznając się z treścią zarządzenia Sędziego z 23 lipca 2013 r. i nie wskazując na chęć podtrzymania przyznanego Jej prawa pomocy, złożyła oświadczenie o rezygnacji z przyznanego Jej przez Sąd profesjonalnego pełnomocnika. W niniejszej sprawie uprawnione jest twierdzenie o zmianie okoliczności w rozumieniu art. 249 ppsa, ponieważ podstawową przesłanką przyznania prawa pomocy jest wniosek strony i nie może ono nastąpić z urzędu. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 263 w zw. z art. 249 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.