IV SA/Po 613/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie statutu [...] I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie: - § 8 pkt 1 w części, w jakiej wskazuje, że do wyłącznej kompetencji Zebrania Wiejskiego należy wybór Sołtysa i Rady Sołeckiej; - § 26 pkt 2 w zakresie słów "w głosowaniu tajnym". II. w pozostałym zakresie skargę oddala. Rada Miasta - działając na podstawie art. 35 oraz art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm. – dalej w skrócie: "u.s.g.") – w dniu [...] maja 2008 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie nadania Statutu Sołectwa [...] (dalej w skrócie: "uchwała" lub "statut"). Pismem z [...] kwietnia 2020 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] (dalej jako: "prokurator" lub "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą uchwałę, żądając stwierdzenia jej nieważności w całości. Uchwale tej zarzucił naruszenie art. 35 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 u.s.g. poprzez: 1. nadanie w § 8 pkt 1 oraz § 26 pkt 1 i 2 statutu organowi uchwałodawczemu jakim jest Zebranie Wiejskie kompetencji do wyboru i odwołania sołtysa i członków rady sołeckiej, 2. ograniczenie w § 16 statutu prawa do podejmowania uchwał na Zebraniu Wiejskim przyznając to uprawnienie wyłącznie stałym mieszkańcom sołectwa posiadającym czynne prawo wyborcze do Rady Miasta. W uzasadnieniu skargi prokurator stwierdził, że niedopuszczalne jest przyznanie zebraniu wiejskiemu kompetencji elekcyjnych względem innych organów sołectwa. Odnośnie § 16 statutu prokurator zauważył, że uzależnienie uprawnienia mieszkańców sołectwa do udziału w zebraniu wiejskim sołectwa, na terenie którego stale zamieszkują, poprzez fakt posiadania przez nich czynnego i biernego prawa wyborczego stanowi przekroczenie kompetencji wynikającej z art. 35 ust. 1 i 3 u.s.g. Zdaniem skarżącego, ograniczenie wynikające z art. 36 ust. 2 u.s.g. dotyczy tylko i wyłącznie udziału w wyborach sołtysa i rady sołeckiej. Nie można zatem na tej podstawie ograniczać uprawnienia stałych mieszkańców sołectwa do decydowania o innych sprawach dotyczących jednostki pomocniczej, na terenie której zamieszkują. Zawężenie przez Radę Miejską kręgu mieszkańców mogących uczestniczyć w zebraniu wiejskim tylko do tych mieszkańców sołectwa, którzy posiadają czynne i bierne prawo wyborcze w sposób istotny narusza art. 32 Konstytucji RP. Prokurator zaznaczył, że konsekwencją powyżej wskazanych uchybień jest konieczność przemodelowania całej struktury (w tym w szczególności kwestii wyborczych) organów sołectwa, a zatem zasadne jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, a nie tylko w zaskarżonej części. Rada Miasta, reprezentowana przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi, nie zgadzając się z podniesionymi w niej zarzutami. W uzasadnieniu organ stwierdził, że ustawodawca, kierując się zasadą samodzielności rady gminy, pozostawił kwestie regulacji odwoływania (a nawet samej możliwości odwoływania) Sołtysa i członków Rady Sołeckiej zapisom statutów jednostek pomocniczych (sołectw). Zdaniem organu, nie można przyjmować, że skoro przepis art. 36 ust. 2 u.s.g. reguluje tryb wyboru Sołtysa i członków Rady Sołeckiej, to ma on także zastosowanie do odwołania tych osób. Gdyby ustawodawca zamierzał objąć ustawową regulacją także odwołanie Sołtysa lub Rady Sołeckiej, to uczyniłby to w ustawie. W zakresie zarzutu dotyczącego § 16 statutu rada zaznaczyła, że prawo udziału w Zebraniu Wiejskim w rozumieniu przepisów statutu należy wiązać z prawem do podejmowania na nim rozstrzygnięć. W przekonaniu rady, prawo udziału w Zebraniu Wiejskim rozumianym jako organ Sołectwa, może być ograniczone do mieszkańców Sołectwa, mających czynne prawo wyborcze. Organ podkreślił, że nie wszyscy mieszkańcy sołectwa mają zdolność do podejmowania uchwał objętych zakresem zadań sołectwa, a ustalenie kręgu osób uprawnionych do głosowania na zebraniu wiejskim powinno być dokonane przez odniesienie do przepisów ustawowych regulujących podejmowanie rozstrzygnięć w gminnej wspólnocie samorządowej, w szczególności art. 11 ust. 1 u.s.g. Ponadto rada podniosła, że zebranie wiejskie w sołectwie jest formą demokracji bezpośredniej, co determinuje konieczność uwzględnienia całokształtu unormowań ustawowych i konstytucyjnych dotyczących ustroju gminy oraz jednostek pomocniczych, zwłaszcza zasad udziału mieszkańców wspólnoty samorządowej w sprawowaniu władzy. W ocenie organu, mandat do udziału, a konkretnie - do podejmowania uchwał na Zebraniu Wiejskim, powinien być przyznawany według takich samych reguł, jak prawo do głosowania w wyborach do organów gminy bądź w referendum lokalnym, a więc przy zachowaniu wymogu związanego z miejscem stałego zamieszkania i posiadaniem czynnego prawa wyborczego. W piśmie z [...] czerwca 2020 r. Rada Miejska wskazała, że przyjęcie zaskarżonej uchwały było poprzedzone przeprowadzeniem konsultacji z mieszkańcami. Do pisma załączyła dowody w postaci: - uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] października 2007 r. o przeprowadzeniu konsultacji z mieszkańcami Gminy [...] w sprawie projektów statutów Sołectw oraz określenia zasad i trybu korzystania ze świetlic wiejskich; - zarządzenia nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami Gminy [...]; - uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie podania do wiadomości publicznej wyników konsultacji dotyczących projektów statutów Sołectw oraz zakresu ich wykorzystania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga w części zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z [...] czerwca 2020 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). Ponadto skarżący i organ wyrazili zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym (k. 36 i k. 50 akt sąd.). W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej uchwały, na podstawie kryterium jej zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd badał, czy zasadne okazały się zarzuty Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] wobec podjętej przez Radę Miasta uchwały z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w sprawie nadania Statutu Sołectwa [...]. Z wniosków i zarzutów skargi oraz jej uzasadnienia wynika, że przedmiotem zaskarżenia została objęta tylko część uchwały, tj.: § 8 pkt 1, § 16 oraz § 26 pkt 1 i 2 statutu. W konsekwencji w takim wyłącznie zakresie uchwała została poddana kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Prokurator nie jest ograniczony żadnym terminem przy wnoszeniu skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Do grupy takich aktów należy natomiast zaskarżona w rozpoznawanej sprawie uchwała. Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowił art. 35 u.s.g. Zgodnie z ustępem 1 tego przepisu organizację i zakres działania jednostki pomocniczej określa rada gminy odrębnym statutem, po przeprowadzeniu konsultacji z mieszkańcami. W świetle natomiast ustępu 3 statut jednostki pomocniczej określa w szczególności: 1) nazwę i obszar jednostki pomocniczej; 2) zasady i tryb wyborów organów jednostki pomocniczej; 3) organizację i zadania organów jednostki pomocniczej; 4) zakres zadań przekazywanych jednostce przez gminę oraz sposób ich realizacji; 5) zakres i formy kontroli oraz nadzoru organów gminy nad działalnością organów jednostki pomocniczej. Z kolei stosownie do art. 36 ust. 1 u.s.g., organem uchwałodawczym w sołectwie jest zebranie wiejskie, a wykonawczym - sołtys. Działalność sołtysa wspomaga rada sołecka. Stosownie do ust. 2 powołanej jednostki redakcyjnej, prawo wybierania sołtysa i członków rady sołeckiej przysługuje osobom fizycznym mającym status stałego mieszkańca sołectwa i uprawnionym do głosowania. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, za zasadny należy uznać zarzut dotyczący niezgodności z prawem § 8 pkt 1 statutu. Zaznaczenia wymaga, że skarżący powiązał zarzut niezgodności z prawem § 8 pkt 1 z § 26 pkt 1 i 2 statutu. W myśl pierwszego z tych przepisów, do wyłącznej kompetencji Zebrania Wiejskiego należy wybór Sołtysa i Rady Soleckiej oraz ich odwołanie. Natomiast § 26 pkt 1 statutu stanowi, że Sołtys i członkowie Rady Sołeckiej są bezpośrednio odpowiedzialni przed Zebraniem Wiejskim i mogą być przez zebranie odwołani przed upływem kadencji, jeśli nie wykonują swoich obowiązków, naruszają postanowienia statutu i uchwał Zebrania Wiejskiego lub dopuścili się czynu dyskwalifikującego ich w opinii środowiska. Z kolei zgodnie z pkt 2 § 26 statutu, odwołanie z zajmowanych funkcji winno być podjęte po wysłuchaniu zainteresowanych, w głosowaniu tajnym. W kontekście powyższego zarzutu, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zebranie wiejskie w statucie może występować w różnej roli: po pierwsze, jako organ uchwałodawczy (art. 35 ust. 3 pkt 3 u.s.g.), po drugie, jako ogół mieszkańców uprawnionych do głosowania, przy wyborze organów jednostki pomocniczej (art. 36 ust. 2 u.s.g.). W związku z tym trzeba odróżnić - w kontekście tej drugiej roli - zapisy statutów, które wskazują, że jakieś rozstrzygnięcie ma miejsce: "na zebraniu wiejskim", czy "podczas zebrania wiejskiego" (por. wyroki WSA w Olsztynie z: 14 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 1429/16 i sygn. akt II SA/Ol 1446/16 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli z określonych - poddanych kontroli sądu - zapisów statutu wynika, że to nie zebranie wiejskie w znaczeniu organu sołectwa dokonuje wyboru sołtysa i członków rady sołeckiej, ale obecni na takim zebraniu uprawnieni do głosowania obywatele Polsce, którzy najpóźniej w dniu wyborów kończą 18 lat i stale mieszkają na obszarze sołectwa, to pozostaje to w zgodzie z art. 36 ust. 2 u.s.g. Zebranie wiejskie stanowi wówczas jedynie okazję, miejsce i czas pozwalający na przeprowadzenie wyborów, a nie organ, któremu nadaje się kompetencje do wyboru sołtysa, czy rady sołeckiej (por. wyroki WSA w Kielcach z: 26 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 1104/19, 20 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 1102/19, 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 1128/19). W ocenie Sądu, w zaskarżonych przepisach, tj. § 8 i § 26 statutu, Zebranie Wiejskie należy odczytać, jako organ uchwałodawczy. O rozumieniu treści § 8 statutu jednoznacznie przesądza usytuowanie tego przepisu w Rozdziale II statutu zatytułowanym "Organizacja i zakres działania", w którym zostały precyzyjnie określone zadania i kompetencje realizowane przez organy sołectwa – Zebranie Wiejskie i Sołtysa. Jednocześnie należy zaznaczyć, że skoro w § 8 pkt 1 statutu lokalny prawodawca zapisał, że do wyłącznej kompetencji Zebrania Wiejskiego należy wybór Sołtysa i Rady Sołeckiej oraz ich odwołanie, a w § 26 statutu określił sytuacje kiedy Sołtys i Rada Sołecka mogą być odwołani przez Zebranie, to – zdaniem Sądu – nie ulega wątpliwości, że także w tym ostatnim przepisie Zebranie Wiejskie należy rozumieć jako organ uchwałodawczy sołectwa. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w judykaturze wyrażany jest pogląd, zgodnie z którym w u.s.g. brak jest przepisu, z którego wynikałyby uprawnienia zebrania wiejskiego - jako organu uchwałodawczego - do dokonania wyboru sołtysa, czy rady sołeckiej. Natomiast przyznanie zebraniu wiejskiemu charakteru elekcyjnego pozostaje w sprzeczności z art. 36 ust. 1 u.s.g., w którym ustawodawca nadał mu wyłącznie uprawnienia uchwałodawcze. Gdyby ustawodawca chciał, aby wyboru sołtysa i członków rady sołeckiej dokonywał organ uchwałodawczy (zebranie wiejskie), to stosowny zapis znalazłby się w art. 36 ust. 2 u.s.g,, poszerzając uprawnienia tego organu o kompetencje elekcyjne (por. wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim z: 12 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 33/20, 29 października 2019 r., sygn. akt II SA/Go 466/19, wyroki WSA w Kielcach z: 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 122/20, 26 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 1104/19, 5 grudnia 2019 r., sygn. akt 11 SA/Ke 652/19, wyrok WSA w Opolu z 15 września 2009 r., sygn. akt II SA/Op 225/09). W związku z powyższym Sąd stwierdza, że § 8 pkt 1 statutu w zakresie dotyczącym kompetencji Zebrania Wiejskiego do wyboru Sołtysa i Rady Sołeckiej jest niezgodny z art. 36 ust. 1 i 2 u.s.g. Sąd nie podziela natomiast zarzutu niezgodności z prawem § 8 pkt 1 statutu w zakresie dotyczącym kompetencji Zebrania Wiejskiego do odwołania Sołtysa i Rady Sołeckiej, albowiem przyznanie przez Radę Miasta Zebraniu Wiejskiemu tej kompetencji nie narusza art. 36 ust. 1 i 2 u.s.g. Odnośnie tego zarzutu Sąd wskazuje, że przepis art. 36 ust. 2 u.s.g. nie reguluje trybu odwoływania sołtysa i rady sołeckiej. Z kolei z przepisu art. 35 ust. 1 u.s.g. wynika, że tworzenie jednostek pomocniczych gminy oraz regulacja zadań organów i trybów wyboru osób pełniących określone funkcje w organach tych jednostek stanowi zakres regulacji wewnętrznego ustroju gminy. Jak się podkreśla w judykaturze rada gminy decydując się na utworzenie jednostki pomocniczej korzysta ze znacznego zakresu samodzielności przy regulacji statutu takiej jednostki. Ograniczona jest jedynie wyraźną treścią przepisów ustawowych oraz koniecznością uwzględnienia zasady, że jednostka pomocnicza nie jest jednostką samorządu terytorialnego. Samodzielność samorządu terytorialnego jest, w odróżnieniu od administracji rządowej, jedną z rudymentarnych zasad kreujących taki samorząd. Jednym z zakresów owej samodzielności jest także samodzielność w określaniu ustroju danej jednostki samorządu, a w przypadku gmin dodatkowo także ustroju jednostki pomocniczej. Można wręcz twierdzić, że w zakresie wykonywania zadania polegającego na określeniu ustroju wewnętrznego gminy, organy gminy (a w szczególności organ stanowiący gminy) korzysta z władztwa i ma prawo do przyjmowania takiej regulacji, która nie jest sprzeczna z przepisami ustaw. Wniosek ten wynika z art. 169 ust. 4 Konstytucji RP, zgodnie z którym ustrój wewnętrzny jednostek samorządu terytorialnego określają, w granicach ustaw, ich organy stanowiące, a podstawową ustawą regulującą ustrój samorządu jest ustawa o samorządzie gminnym. Stosownie zaś z art. 3 ust. 1 u.s.g. o ustroju gminy stanowi jej statut, a z art. 35 ust. 1 u.s.g. wynika, ze organizację i zadania jednostki pomocniczej (czyli w istocie jej ustrój) określa statut takiej jednostki (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1528/17). Wychodząc z powyższych założeń należy zatem stwierdzić, że przepisy regulujące zadania organów jednostki pomocniczej pozostawione zostały w znacznej mierze samodzielności organów stanowiących gmin, które same decydują, jakie zadania wykonują te organy i w jakim trybie następuje wybór organów oraz ich odwołanie. Jeżeli są jakieś w tym zakresie ograniczenia, to muszą one wynikać z przepisów rangi ustawowej. Podsumowując, skoro żadne przepisy rangi ustawowej nie regulują zasad i trybu odwołania sołtysa i rady soleckiej, to nie stanowi naruszenia prawa treść § 8 pkt 1 oraz § 26 pkt 1 i 2 statutu sołectwa [...], zgodnie z którymi odwołanie sołtysa i członków Rady Sołeckiej stanowi wyłączną kompetencję Zebrania Wiejskiego. Zdaniem Sądu, Rada Miasta miała kompetencję do określenia w jakim trybie i formie może nastąpić odwołanie sołtysa i członków Rady Sołeckiej. Tym samym za chybione należy uznać zarzuty niezgodności z prawem § 8 pkt 1 statutu w zakresie dotyczącym kompetencji Zebrania Wiejskiego do odwołania Sołtysa i Rady Sołeckiej oraz § 26 pkt 1 i 2 statutu. Jednocześnie jednak należy zaznaczyć, że Rada Miasta wadliwie uregulowała w § 26 pkt 2 zaskarżonej uchwały możliwości odwołania Sołtysa i członków Rady Sołeckiej w trybie tajnym. W tym kontekście należy zaakcentować, że zasada jawności stanowi jeden z elementów gwarancji demokratycznego państwa prawnego. Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Uszczegółowienie powyższej zasady stanowią przepisy u.s.g. I tak, w myśl art. 11b ust. 1 u.s.g. działalność organów gminy jest jawna. Ograniczenia jawności mogą wynikać wyłącznie z ustaw. Jawność działania organów gminy obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy (art. 11b ust. 2 u.s.g.). Stosownie natomiast do treści art. 14 u.s.g. uchwały zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu jawnym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wprowadzenie zasady nakazującej podejmowanie uchwał przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego w głosowaniu jawnym, wiąże się przede wszystkim z realizacją konstytucyjnej zasady - prawa obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Odstępstwa od zasady podejmowania uchwał w głosowaniu jawnym mogą nastąpić tylko na mocy ustawy. Jako przykład wskazać należy art. 19 ust. 1 i 4 u.s.g., w którym jako wyjątek od zasady jawnego głosowania, ustawodawca przyzwolił na wybór oraz odwołanie przewodniczącego i wiceprzewodniczących rady gminy w głosowaniu tajnym. W odniesieniu do sołectwa taki wyjątek od zasady jawności został wprowadzony w art. 36 ust. 2 u.s.g., który stanowi, iż sołtys oraz członkowie rady sołeckiej wybierani są w głosowaniu tajnym, bezpośrednim, spośród nieograniczonej liczby kandydatów, przez stałych mieszkańców sołectwa uprawnionych do głosowania. Statuty jednostek samorządu terytorialnego nie mogą zatem naruszać przepisów ustawy, a jedynie w ich granicach określać szczegółowo organizację i tryb pracy organów. Stąd, w ocenie Sądu, nie można w drodze norm statutowych rozszerzać kręgu spraw poddanych procedurze tajnego głosowania, bowiem uprawnienie w tym zakresie przysługuje jedynie ustawodawcy (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 11 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1416/15, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Go 232/16). Tym samym należy stwierdzić nieważność § 26 pkt 2 statutu w zakresie możliwości przeprowadzenia głosowania nad odwołaniem Sołtysa i członków Rady Sołeckiej w trybie tajnym. W ocenie Sądu, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut niezgodności z prawem § 16 statutu. Zgodnie z tym przepisem, prawo do udziału w Zebraniu Wiejskim oraz prawo do podejmowania uchwał mają wszyscy stali mieszkańcy Sołectwa posiadający czynne prawo wyborcze do Rady Miasta. Odnośnie tego zarzutu Sąd w pełni podziela argumentację zawartą w wyroku NSA z 11 grudnia 2013 r., o sygn. akt II OSK 2456/13 i przyjmuje ją jako własną. W tym kontekście należy przede wszystkim podkreślić, że nie wszyscy mieszkańcy sołectwa mają zdolność do podejmowania uchwał objętych zakresem zadań sołectwa, a ustalenie kręgu osób uprawnionych do głosowania na zebraniu wiejskim powinno być dokonane przez odniesienie do przepisów ustawowych regulujących podejmowanie rozstrzygnięć w gminnej wspólnocie samorządowej, w szczególności art. 11 ust. 1 u.s.g. stanowiącego, że mieszkańcy gminy podejmują rozstrzygnięcia w głosowaniu powszechnym (poprzez wybory i referendum) lub za pośrednictwem organów gminy. Rozważając legalność przedmiotowego rozwiązania wprowadzonego do statutu sołectwa trzeba mieć na uwadze to, że zebranie wiejskie w sołectwie jest formą demokracji bezpośredniej, co determinuje konieczność uwzględnienia całokształtu unormowań ustawowych i konstytucyjnych dotyczących ustroju gminy oraz jednostek pomocniczych, a zwłaszcza zasad udziału mieszkańców wspólnoty samorządowej w sprawowaniu władzy. Zauważenia wymaga, że zebranie wiejskie podejmuje uchwały zasadniczo w tych sprawach, które zostały przekazane do zakresu działania sołectwa przez radę gminy. Gdyby zatem do utworzenia sołectwa nie doszło, to określone zadania pozostałyby w kompetencji rady gminy. Okoliczność ta dodatkowo dowodzi, że w obu sytuacjach czynny udział w kierowaniu sprawami wspólnoty powinien mieć ten sam krąg osób uprawnionych, z tym, że na szczeblu gminy udział ich będzie się odbywał poprzez uczestnictwo w wyborach do organów stanowiących gminy bądź poprzez głosowanie w referendum, natomiast w ramach sołectwa będzie to głosowanie na zebraniu wiejskim. Nie ma powodów, aby różnicować uprawnienia mieszkańców gminy w zależności od tego, czy w gminie są, czy też nie są utworzone sołectwa. Wszyscy mieszkańcy gminy powinni mieć stworzone na równych zasadach możliwości uczestnictwa w podejmowaniu rozstrzygnięć w sprawach publicznych. Skoro ustawodawca nie określił wprost, że w głosowaniu na zebraniu wiejskim biorą udział wszyscy mieszkańcy sołectwa, to oznacza, że pozostawił w tym zakresie radzie gminy swobodę, aczkolwiek ograniczoną całokształtem unormowań prawnych obowiązujących w sferze sprawowania władzy publicznej przez członków wspólnoty samorządowej. Nie ma zatem racji skarżący, że sprzeczne z prawem było wprowadzenie do statutu Sołectwa regulacji, zgodnie z którą uprawnionymi do udziału w Zebraniu Wiejskim rozumianym jako organ tego Sołectwa, a tym samym uprawnionymi do głosowania w czasie takiego Zebrania Wiejskiego, są tylko ci członkowie Sołectwa, którzy posiadają czynne prawo wyborcze do Rady Miasta. Błędne bowiem jest wnioskowanie, że zawarcie w art. 36 ust. 2 u.s.g. określonych zasad wyborczych dotyczących organu wykonawczego (tj. Sołtysa i Rady Soleckiej), wykluczało zastosowanie tego samego rozwiązania w odniesieniu do organu uchwałodawczego, jakim jest Zebranie Wiejskie. Ponadto istotny jest też aspekt, że przyjęta treść statutu rozwiązuje problem identyfikacji osób uprawnionych do głosowania na Zebraniu Wiejskim i ustalenia składu zebrania, co ma kluczowe znaczenie dla oceny ważności podejmowanych przez Zebranie Wiejskie uchwał. Zebranie Wiejskie należy również rozumieć jako spotkanie mieszkańców Sołectwa, w czasie którego obraduje i podejmuje rozstrzygnięcia organ tego Sołectwa zwany Zebraniem Wiejskim. W ocenie Sądu, możliwości i zasady uczestnictwa mieszkańców Sołectwa w takim spotkaniu zaskarżony przepis statutu, ani też inne przepisy tego statutu nie regulują w sposób sprzeczny z obowiązującym prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie: § 8 pkt 1 w części, w jakiej wskazuje, że do wyłącznej kompetencji Zebrania Wiejskiego należy wybór Sołtysa i Rady Sołeckiej oraz § 26 pkt 2 w zakresie słów "w głosowaniu tajnym". W pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.