IV SA/Po 616/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. P. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie P. P. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Skarżący złożył również wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 7 sierpnia 2018r. Sprzeciw od zarządzenia referendarza złożył P. P. wnosząc o zmianę rozstrzygnięcia bowiem narusza ono jego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 260 § 3 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw ten nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Zgodnie bowiem z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu, jak tego wymaga art. 252 § 2 p.p.s.a. W związku z tym prawidłowo przesłano skarżącemu w dniu 3 lipca 2018 r. wymagany formularz PPF, wzywając jednocześnie do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni. Wezwanie to – opatrzone właściwym rygorem: pozostawienia wniosku bez rozpoznania – zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 lipca 2018 r. Zatem zakreślony termin na wypełnienie i odesłanie formularza upływał z dniem 20 lipca 2018 r. Analiza akt sprawy pokazuje, że do dnia wydania zaskarżonego zarządzenia skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza PPF. W konsekwencji referendarz prawidłowo wydał zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Zauważyć również należy, że skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza PPF składając sprzeciw od zarządzenia referendarza. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.