IV SA/Po 629/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. S. na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] w przedmiocie podtrzymania stanowiska w sprawie bonifikaty od opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego postanawia odrzucić skargę A. S. pismem z dnia 18 czerwca 2018r. złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Urzędu Miasta P., wskazując na art. 58 §1 k.p.a., 146§1 i 156 §2 k.p.a. złożyła "wniosek o wznowienie postępowania i uchylenie odmownej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Miasta P. z dnia [...] maja 2018r. odrzucającej wniosek oraz odwołanie w sprawie przyznania należnej 50% bonifikaty opłaty z tytułu użytkowania wieczystego udziału o powierzchni 59,25m2 w nieruchomości gruntowej [...]". W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dniu 22 maja 2018r. odebrała decyzję odmawiającą przyznania należnej rocznej 50% bonifikaty socjalnej od rocznej opłaty za użytkowanie wieczyste gruntu na podstawie art. 74 ustawy o gospodarce gruntami. Traktując powyższe pismo jako skargę na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] w przedmiocie podtrzymania stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018r. [...] w przedmiocie bonifikaty od opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. – dalej P.p.s.a.), sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a P.p.s.a.) oraz sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zaś kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 P.p.s.a. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach. Przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 P.p.s.a, można mówić wówczas, gdy akt lub czynność podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt lub czynność dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie NSA z 26 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3503/15). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że opłata za użytkowanie wieczyste gruntu, pomimo, że jej sposób aktualizacji został uregulowany przepisami ustawy dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 121 – dalej u.g.n.), ma charakter cywilnoprawny (por. wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 29 czerwca 1995 r., sygn. akt I ACr 154/95, opubl. OSA 1997/3/18). Znajduje to potwierdzenie w przesłanej przez skarżącą kopii wyroku Sądu Rejonowego P. – S. M. Wydział I Cywilny z dnia [...] maja 2018r. sygn. akt [...], w którym ustalono, że aktualizacja opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu związanej z własnością lokalu nr [...] położonego w P. na os. B. B. [...] stanowiącego udział [...] w nieruchomości o numerze KW [...] od dnia 1 stycznia 2015r. jest zasadna w wysokości [...] zł., przy zastosowaniu stawki 1%, przy czym za 2015r. opłata wynosi [...] zł., za 2016r. opłata wynosi [...] zł. a za 2017r. opłata wynosi [...] zł. Skoro zatem opłata z tytułu użytkowania wieczystego ma charakter cywilnoprawny, to sprawa dotycząca udzielenia bonifikaty od opłaty rocznej z tego tytułu, której materialnoprawną podstawą jest przepis art. 74 ust. 1 u.g.n. , nie traci charakteru sprawy cywilnej w znaczeniu materialnym. Zatem w sytuacji, kiedy właściwy organ odmówił udzielenia bonifikaty, osoba zainteresowana może wystąpić do sądu powszechnego. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że sprawie udzielenia bonifikaty, o której mowa w art. 74 ust. 1 u.g.n,. organ nie wydał decyzji, lecz pismem z dnia 15 kwietnia 2018r. poinformował, że podtrzymuje stanowisko wyrażone wcześniej w piśmie z dnia 5 kwietnia 2018r. w przedmiocie bonifikaty od opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. W tej sytuacji, Sąd uznając że przedmiotowa sprawa bonifikaty nie stanowi sprawy administracyjnej i nie jest rozstrzygana w formie decyzji administracyjnej, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.