IV SA/Po 63/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione p o s t a n a w i a odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało za nieuzasadnione zażalenie A. W. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w J. w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Postanowienie zostało opatrzone pouczeniem o prawie wniesienia "zażalenia" na postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, za pośrednictwem Kolegium. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. A. W. wniósł obszerną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wskazując, między innymi, datę i numer ww. postanowienia Kolegium. Nadto skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem terminu. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. sąd zwrócił się do skarżącego o wskazanie, czy pismo stanowi skargę na postanowienie SKO z dnia [...] listopada 2013 r. pod rygorem przyjęcia, że jest to skarga na wymienione postanowienie. Nadto przesłano skarżącemu druk formularza PPF. W odpowiedzi skarżący nadesłał obszerne wyjaśnienia, do których załączył wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrola pozostałych postanowień nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych. Zaskarżone postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., następuje bowiem w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli została ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Błędne pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nazwanej przy tym "zażaleniem", nie może skutkować ocenieniem tego postanowienia przez sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Na mocy art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd wydał niniejsze postanowienie na posiedzeniu niejawnym.