IV SA/Po 631/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosków A. W. – syndyka masy upadłości H. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma [...] H. W. [...] w upadłości likwidacyjnej – oraz H. W. i O. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonego obowiązku postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. W. – syndyk masy upadłości H. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma [...] H. W. [...] w upadłości likwidacyjnej – oraz H. W. i O. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2018 r., nr [...], w przedmiocie wykonania określonego obowiązku (przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń), składając jednocześnie wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu swego wniosku o wstrzymanie, syndyk A. W. wskazał, że wniosek ten jest uzasadniony z uwagi na wagę zarzutów co do prawidłowości rozstrzygnięcia. Ponadto syndyk wskazał, że wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi łączyłoby się z nieodwracalnymi skutkami, jak również niosłoby ze sobą duże nakłady finansowe. Z kolei H. W. i O. W., uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnieśli, że doprowadzenie do przymusowego wykonania decyzji w stosunku do O. W. z pominięciem drugiego współwłaściciela, w stosunku do którego nie wydano prawomocnej decyzji, związane byłoby z nieodwracalnymi szkodami w konstrukcji budynku oraz znacznymi stratami finansowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej w skrócie "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji przywołanej normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku istnienia przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie NSA z 07.04.2005 r. II OZ 201/05 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie NSA z 08.08.2008 r., II OSK 1041/08, CBOSA). Należy również zgodzić się z poglądem zaprezentowanym w doktrynie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 10 do art. 61), iż: "Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy." Nadto argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z tym w orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowano pewne wymogi, jakie powinien spełniać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przede wszystkim należy podkreślić, że wniosek winien zawierać (realne) uzasadnienie – jego brak uniemożliwia bowiem sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 14.11.2006 r., II FZ 585/06, CBOSA). Uzasadnienie takiego wniosku powinno być szczególnie wnikliwe, aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Wnioskodawca, powołując w uzasadnieniu określone fakty, powinien również uprawdopodobnić ich wystąpienie (por. postanowienie NSA z 08.11.2006 r., II FZ 666/06, CBOSA). Strona wnioskująca o udzielenie ochrony tymczasowej nie może przenosić na sąd ciężaru poszukiwania okoliczności wskazujących na zasadność złożonego wniosku. Dlatego nie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bądź jego uzasadnienie nienależyte, nie stanowi braku formalnego, którego uzupełnienia winien żądać sąd (por. postanowienie NSA z 15.03.2007 r., II OZ 189/07, CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Skarżący nie wykazali zaistnienia przesłanek warunkujących skuteczne domaganie się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, oprócz zawarcia w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz li tylko ogólnikowych sformułowań o spodziewanych znacznych stratach (nakładach) finansowych związanych z wykonaniem obowiązku, a także o spowodowaniu, bliżej nie określonych: "nieodwracalnych skutków" tudzież "nieodwracalnych szkód w konstrukcji budynku" (jakie, nie wiedzieć czemu, miałoby pociągnąć za sobą przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania), nie przytoczyli żadnych konkretnych argumentów ani dowodów na ich poparcie. Ponadto, w nawiązaniu do argumentacji syndyka, wskazać należy, iż zarzuty dotyczące wadliwości decyzji, same w sobie nie mogą przesądzać o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji określone zostały bowiem wyczerpująco w art. 61 p.p.s.a., w którym nie została wymieniona wadliwość zaskarżonego aktu. Argumentem przemawiającym za wstrzymaniem nie może być też potencjalna nielegalność zaskarżonej decyzji (na którą zdaje się zwracać uwagę syndyk, powołując się na "wagę czynionych zarzutów") - ocena tejże w ramach badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji byłaby bowiem przedwczesna (por. postanowienie NSA z 21.12.2006 r., I FZ 525/06, CBOSA). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż Skarżący nie wykazali, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.