IV SA/Po 638/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agata Żebrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi W. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości Wójt Gminy [...] w dniu [...] marca 2019r. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 53 ust. 1-5, art. 54 i art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm. - dalej u.p.z.p.), wydał decyzję (znak [...]), w której ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii kablowej nn-0,4kV ze złączami i szafką kablową na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb [...]. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż wniosek nie zawierał braków formalnych, w toku postępowania uzyskano wymagane uzgodnienia, a decyzja wydana w sprawie nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że w sytuacji spełnienia przez inwestora wszelkich warunków wymaganych przepisami prawa, organ zobligowany był wydać decyzję pozytywną. Odwołanie od powyższej decyzji Wójta wniósł Pan W. U. w zakreślonym ustawowo terminie. Odwołujący wskazał, iż w sprawie nieprawidłowo wyznaczono obszar analizowany, decyzja wydana nie zawiera odpowiedniej mapy przez co organ naruszył art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W decyzji nie wskazano, iż większość nowoprojektowanej sieci będzie przebiegać przez działkę odwołującego o nr ewid. [...]. Nadto zarzucono nieprawidłowe uzasadnienie wydanej decyzji oraz niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i w ten sposób naruszenie art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie przez organ odwoławczy co do istoty sprawy poprzez odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] czerwca 2019r. po rozpatrzeniu sprawy i wniesionego odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium argumentowało, że przedmiotowa inwestycja w świetle art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ma charakter inwestycji celu publicznego. Wnioskowane przedsięwzięcie ma znaczenie lokalne i stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. budowy przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Dalej, zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 19a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 2a). Według ust. 4 cytowanego przepisu, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierzono uprawnionemu urbaniście. Organy przyjęły, że inwestycja polegającą na budowie sieci kablowej nn 0,4kV, ze złączami oraz szafką kablową nie wymaga przeprowadzenia postępowania mającego na celu wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Następnie, organ dokonał analizy w świetle art. 53 ust. 3 u.p.z.p. ustalono kto jest właścicielem terenu, na którym ma zostać zlokalizowana inwestycja oraz, że grunty orne oraz drogi wchodzą w skład nieruchomości objętej wnioskiem. Organy ustaliły jakie są zasady i warunki zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych i - co się z tym wiąże – uzyskały wymagane uzgodnienia. Podkreślono, że lokalizowana inwestycja nie zmienia przeznaczenia gruntów rolnych, przez które ma przebiegać. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiera także przewidziane w treści przepisu art. 54 u.p.z.p. wymagane prawem elementy i załączniki. Została wydana przez właściwy organ, po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym oraz przy prawidłowym zastosowaniu przepisów prawa materialnego. W świetle art. 56 u.p.z.p. skoro brak jest niezgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, organ pierwszej instancji ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, co zaakceptowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Organ odwoławczy następnie odniósł się do zarzutów odwołania i przeprowadził analizę, o której mowa w treści art. 52 ust. 3 u.p.z.p. Wskazał, że nie wyznaczył obszaru analizowanego zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (...) (Dz. U. 2003 nr 64, poz. 1588), który wyznacza się na potrzeby decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Kolegium mapa stanowiąca załącznik do decyzji odpowiada wymogom art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i sporządzona w skali 1:1000 a nadto zaznaczono na niej teren objęty wnioskiem. Zaznaczono przebieg inwestycji kolejno przez następujące działki, tj. działkę o nr ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] (dz. drogowa ul. [...]) [...] i [...] oraz zaznaczono granice tych działek. Nadto Kolegium podkreśliło, że brak przepisów, które wymagałyby zgody właściciela terenu na zrealizowanie inwestycji będącej inwestycją celu publicznego na obecnym etapie postępowania. W opinii skarżącego organ II instancji dokonał niewłaściwej oceny stanu faktycznego sprawy, a także oceny prawnej rozważanej sprawy, co doprowadziło w efekcie do wydania błędnej decyzji w całości. W szczególności organ II instancji powyższe twierdzenia zaprezentował bez dostatecznej analizy wszelkich aspektów budowy spornej linii kablowej nn 0,4 kV bowiem fakt, że linia ta nie jest napowietrzna nie przesądza o braku jej szkodliwego działania na środowisko czy też nie przesądza o bezkrytycznym uznaniu, że planowane przedsięwzięcie nie mieści się w zakresie § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2012 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisku. Każda ingerencja w środowisko wywołuje pewne skutki, które należy starannie rozważyć. Wskazane powyżej rozporządzenie jest pomocne, ale nie stanowi zamkniętego katalogu inwestycji, które mogą szkodliwie oddziaływać na środowisko. Skarżący podnosił także, że w jego ocenie organ II instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego w postaci art. 1 ust.2 pkt 7 w zw. z art. 50 ust. 1 i art. 52 ust. 1 i 3 u.p.z.p. ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie uwzględniają prawa własności skarżącego do nieruchomości położonej w [...] o numerze [...]. Wbrew twierdzeniom Kolegium planowana inwestycja niewątpliwie wpłynie na możliwość korzystania i użytkowania nieruchomości skarżącego na cele rolnicze, a ponadto istnieją inne możliwości przebiegu linii kablowej, które zapewnią możliwie najmniejszy konflikt między interesem społecznym a interesem jednostki. Skarżący w tym miejscu wskazywał, że decyzja Wójta Gminy [...] została wydana w związku z wydanymi warunkami przyłączenia do sieci elektroenergetycznej przez spółkę [...] Sp. z o.o. z dnia [...] października 2018 r., z których wynika, że warunki te dotyczą przyłączenia obiektu mieszkalnego jednorodzinnego posadowionego na nieruchomości stanowiącej własność Pana M. K. położonej w [...] przy ul. [...] na działce nr [...]. Do zasilenia tego obiektu na przedmiotowej nieruchomości nie jest tymczasem konieczne wybudowanie nowej linii kablowej nn 0,4 kV przebiegającej przez całą działkę skarżącego, lecz wystarczające jest połączenie w/w obiektu z siecią istniejącą od strony ulicy [...] (na ulicy [...] znajduje się już szafka kablowa umożliwiającą przyłączenie obiektu budowlanego zlokalizowanego na w/w działce). W ocenie skarżącego organ naruszył jednocześnie art. 53 ust. 3 u.p.z.p. poprzez dokonanie bardzo pobieżnej i nieprecyzyjnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Całkowicie pominięto okoliczności faktyczne dotyczące dotychczasowego zaopatrzenia przedmiotowego terenu w sieć energetyczną i w jaki sposób obecnie teren ma zapewnienie dostępu do energii elektrycznej. Brak jest również jakiejkolwiek informacji iż większość nowoprojektowanej sieci przebiegać będzie przez działkę nr [...], stanowiącą własność skarżącego. Analiza, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. obejmuje m.in. ustalenie aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Polega ona na stwierdzeniu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obiektywnym porządkiem prawnym. Skarżący wskazywał na konieczność dokonania analizy Poza tym obowiązek dokonania określonej analizy, która jest niezbędnym w sprawie elementem, skoro indywidualizuje sytuację prawną inwestora dając mu prawo do wykonania planowanej inwestycji w określonym miejscu. Organ nie przeanalizował jednak faktycznych warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Brak opisu zabudowy na nieruchomościach. Organ nie poczynił wyczerpujących ustaleń poprzestając na zgromadzeniu danych z ewidencji gruntów. Nie ma ustaleń co do faktycznego ich wykorzystania. Zdaniem skarżącego powyższe okoliczności potwierdzają stanowisko, że decyzja organu I instancji nie była poprzedzona wszechstronną analizą, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy i nie zawiera w swym uzasadnieniu wyników takiej analizy, o której mowa w powołanym przepisie, tym samym podjęta została z istotnym naruszeniem przytoczonych wyżej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mającym niewątpliwie wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nadto skarżący wskazał, że organy obu instancji w toku postępowania dopuściły się naruszeń prawa o charakterze formalnym, a w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. poprzez braki w uzasadnieniu faktycznym w postaci niedostateczne wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organom należy także zarzucić uchybienia w sferze postępowania dowodowego. W ocenie skarżącego naruszone został przede wszystkim przepisy art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ materiał dowodowy nie został zebrany w sposób wyczerpujący. Ustalenia organów ograniczyły się bowiem wyłącznie do określenia terenu objętego analizą i na tej podstawie wydania niewłaściwej decyzji. Nieprawidłowa była także analiza obszaru i niedostateczne wyjaśnienie przeznaczenia niektórych działek znajdujących się w obszarze analizowanym. Organy oparły w tym stanie rzeczy swoją ocenę wyłącznie na podstawie ustalonego obszaru objętego analizą, bez uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego, czym naruszyły art. 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 - dalej "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. W niniejszej sprawie kontroli poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2019r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie linii kablowej nn 0,4 kV ze złączami i szafką kablową na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb [...]. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji organu I i II instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji organu II instancji, dalej "u.p.z.p."). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 19a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 2170), wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 2a u.p.z.p.). W świetle zgromadzonych akt sprawy organy I i II instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy wystarczający do wydania zaskarżonych decyzji, który to stan faktyczny Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznaje za własny i czyni podstawą do dalszych rozważań. Słusznie wskazuje też Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego określa tylko rodzaj możliwej do zrealizowane na danym obszarze inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji (art. 54 u.p.z.p.). Tym samym tego rodzaju decyzja nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych i nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Dopuszczalne jest zatem wydanie dla danego terenu inwestycji wielu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla różnych inwestycji. Żaden przepis prawa nie nakazuje uwzględniania w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego innych decyzji w tym zakresie. Podkreślić należy, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mając na uwadze ład przestrzenny ustala się jedynie, czy inwestycja jest dopuszczalna na danym terenie. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie upoważnia jeszcze inwestora do realizacji inwestycji. Przed rozpoczęciem budowy musi on zgodnie z przepisami Prawa budowlanego uzyskać pozwolenie na budowę, w którym organ administracji architektoniczno–budowlanej ocenia, czy w świetle obowiązujących przepisów, w tym zwłaszcza przepisów techniczno – budowlanych, możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji – w tym także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Przy czym ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. II OSK 683/12). Organ wydający taką decyzję nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno–budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być zapewniona całościowo i przyjmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę. Trzeba mieć zatem na uwadze odmienność postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oraz konieczność rozgraniczenia kompetencji organów administracji publicznej. Zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jest różny w każdym z tych postępowań. Zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1212/11). W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie podniosło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja orzekająca o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przyznaje inwestorowi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności, zaś ochrona interesu osób trzecich realizowana jest na etapie decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor przed rozpoczęciem budowy musi uzyskać zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego pozwolenie na budowę. W tym postępowaniu organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej budowy, bada i ocenia czy w świetle przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów wykonawczych, w tym techniczno-budowlanych, możliwe jest udzielenia pozwolenia na budowę – także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich (podobnie : wyrok NSA z dnia 8.11.2012r., II OSK 1212/11, Lexis.pl Nr 5160739). Z treści art. 54 ust. 3 u.p.z.p. wynika, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego powinna określać wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na odpowiedniej mapie, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 52 u.p.z.p., który stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, organ nie może rozpatrywać sprawy z punktu widzenia interesu innych stron co do przebiegu inwestycji. Innymi słowy rzecz ujmując, stwierdzić trzeba, że organ rozpatrując sprawę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może podejmować rozstrzygnięcia wykraczającego poza granice wniosku, a więc nie może rozpatrywać innej trasy przebiegu inwestycji liniowej od tej jaką określił wnioskodawca. Z treści decyzji organów obu instancji w zestawieniu z zawartością akt administracyjnych przedstawionych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że wniosek inwestora odpowiadał wymogom określonym w art. 52 u.p.z.p., a zatem był dla organu wiążący. Organ administracyjny nie jest przy tym uprawniony do analizowania zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji i jej proponowanego przebiegu (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2013 r., II OSK 845/12). Z tych względów chybiony jest zarzut skarżącej dotyczący nierozpatrzenia innych możliwych wariantów przebiegu spornej linii kablowej. Tym bardziej, że skarżący nie przedstawił konkretnych okoliczności z których wynikałyby uzgodnienia z inwestorem co do innych możliwych wariantów przebiegu linii kablowej. Z akt sprawy nie wynika, by na etapie postępowania administracyjnego rozważany był inny przebieg trasy przedmiotowej linii poza tą wskazaną we wniosku inwestora. Niezasadny był także zarzut skargi braku oceny wykorzystania działek przez które przebiegać ma projektowana inwestycja. Braku analizy faktycznych warunków i zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Skarżący w istocie zarzuca brak przeprowadzenia analizy cech, funkcji i zagospodarowania terenu o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. na terenie analizowanym wytyczonym zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać skarżącemu jednak należy, że ocenę zagospodarowania nieruchomości w świetle powyższego rozporządzenia, jakiej domaga się skarżący, przeprowadza się na potrzeby wydania decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 61 i nast. u.p.z.p., a nie dla lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym podkreślić należy, że projektowana inwestycja polega na budowie linii kablowej i to niskiego napięcia 0,4 kV, zatem doziemnej kablowej linii elektroenergetycznej, która nie będzie pozbawiać nieruchomości, przez które będzie przebiegać możliwości dotychczasowego ich zagospodarowania, inaczej niż to ma miejsce w przypadku budowy napowietrznych linii energetycznych. Nadto z analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu, załączonej do decyzji I instancji, przeprowadzonej na potrzeby niniejszego postępowania wynika, że działki, przez które przebiegać będzie linia, w tym działka skarżącego, stanowią drogę gminną i grunty orne. Natomiast w obszarze analizowanym występuję grunty orne, sady, tereny mieszkaniowe oraz tereny komunikacji. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. definiuje pojęcie inwestycji celu publicznego. Mówi on, że ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018r., poz. 2204 ze zm., dalej "u.g.n."). W tym miejscu, Sąd podkreśla, że inwestycja polegająca na budowie kablowej linii elektroenergetycznej ma status inwestycji celu publicznego w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, gdyż jest przedsięwzięciem o znaczeniu lokalnym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości) oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. (por. wyroki: NSA z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 811/05; WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 1189/04 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl dalej jako CBOSA). W tym przepisie art. 6 pkt 2 u.g.n. ustawodawca wskazał, iż celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest także budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W ocenie Sądu niezasadny był zarzut nienależytego rozpatrzenia sprawy dotyczącej ustalenia, że projektowana inwestycja spełnia przesłanki inwestycji celu publicznego. Wprawdzie z załącznika mapowego wynika, że lokalizacja linii będzie służyła przyłączeniu do sieci konkretnych działek, o czym świadczą dołączone do wniosku warunki przyłączenia do sieci wskazanych w nich nieruchomości, to słusznie wskazuje Kolegium, że okoliczność ta nie odbiera projektowanej inwestycji celu publicznego. Budowa sieci elektroenergetycznej kablowej, której dotyczy przedmiotowa sprawa bez wątpienia może być zaliczona do inwestycji liniowych wymienionych w pkt 2 art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż przepisy tam zawarte nie ograniczają kręgu inwestorów, ani też rodzajów zamierzeń budowlanych, którym mają służyć urządzenia wymienione w tym przepisie. Określenie "inwestycji celu publicznego" zamieszczone w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., stanowi jedynie doprecyzowanie zasięgu działania inwestycji wymienionych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, które mogą być o znaczeniu lokalnym – gminnym bądź ponadlokalnym. Przepis art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami zalicza do celów publicznych wszystkie tam wymienione inwestycje, nie ograniczając ich zakresu pod względem przedmiotowym, czy też podmiotowym bądź innym. Poza tym doprowadzenie przedmiotowej linii kablowej elektroenergetycznej do konkretnych nieruchomości, jak wynika z akt sprawy, nie będzie służyło tylko tym obiektom ale będzie mogło w przyszłości być wykorzystane również do innych celów. Bowiem sieć elektroenergetyczna to zespół "naczyń połączonych" stanowiących pewien zwarty system, składający się z indywidualnych odbiorców energii elektrycznej, co jednak nie oznacza, że każdy z nich ma doprowadzoną z elektrowni indywidualnie energię, niezależnie od innych odbiorców. Powyższe uwarunkowania wskazują na oddziaływanie o znaczeniu lokalnym inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania (tak wyr. NSA z 04 sierpnia 2011r., sygn. akt II OSK 1133.11, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza powyższych zapisów wskazuje na prawidłowość zakwalifikowania przez organy obu instancji planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, dla której wymagane jest wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego na warunkach u.p.z.p. W ocenie Sądu nie może ulegać wątpliwości, że zamierzenie inwestora dotyczy infrastruktury elektroenergetycznej służącej zapewnieniu dostępu do energii elektrycznej. Przedmiotowa inwestycja dotyczy zatem zapewnienia realizacji celu o szczególnym znaczeniu dla społeczności lokalnej. Przechodząc do oceny wniosku i wydanych na jego podstawie decyzji pod względem wymogów określonych w przepisach należy wskazać, że zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać między innymi charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz określenie charakterystycznych parametrów technicznych oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Inwestor powinien przedstawić zatem m.in. takie dane techniczne, które pozwolą ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko i zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2016 r. poz. 71 – dalej rozporządzenie z 2010r. obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji) wynika, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne i o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV (§ 3 pkt 7). Tymczasem projektowana inwestycja dotyczy linii kablowej – doziemnej - a nie napowietrznej i to o niskim napięciu 0,4 kV, wobec powyższego nie można jej zaliczyć do przedsięwzięć nawet mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro ustawodawca ich nie wymienił w powyższym katalogu przedsięwzięć to brak zatem podstaw prawnych do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Dz.U. z 2018r., poz. 2081). Na wnioskodawcę nie można bowiem nałożyć obowiązków, które nie wynikają z przepisu prawa (art. 52 ust. 3 u.p.z.p.). Przechodząc do oceny wydanej w sprawie decyzji wskazać należy, że zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: (1) rodzaj inwestycji, (2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: (a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, (b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, (c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, (d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, (e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych (3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali z zastrzeżeniem art. 52 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego. Organ administracji przy jego wydawaniu bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Nie można zatem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek jednak dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Kontrola decyzji organu I instancji, która winna być sporządzona zgodnie z powyższymi wymogami wykazała, że w punkcie 1 decyzji organ określił warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (lit a), wymagania ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków (lit b), obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej (lit c) oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Załączona do decyzji analiza wskazuje, wbrew temu co podnosił skarżący, na przeprowadzoną przez organ ocenę warunków i zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy na potrzeby decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd nie dopatrzył się również podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oparta została na błędnych ustaleniach faktycznych co do okoliczności mających znaczenie prawne dla wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z akt administracyjnych nie wynika, aby jakiekolwiek uzgodnienie (czy to w formie postanowienia, czy przyjęte na zasadzie milczącej akceptacji organu uzgadniającego) zostało bezpodstawnie uwzględnione przez organ I instancji. W świetle art. 56 u.p.z.p. decyzja odmowna może zapaść wyłącznie wówczas, kiedy inwestycja naruszałaby przepisy odrębne, a wśród nich szczegółowe normy, zawarte w tej samej ustawie, a także wynikające z przepisów zawartych w innych aktach prawnych (powyższy pogląd prezentowany był m.in. w wyrokach NSA z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 220/09; z dnia 10 lutego 2010 r., II OSK 1737/08; z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 1862/08; CBOSA). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzi taki przypadek. Wskazać trzeba, że organy ustaliły wszystkie niezbędne do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dane, uczyniły to w sposób prawem przepisany i na tej podstawie wydały zgodne z prawem decyzje. Decyzja pierwszoinstancyjna zawiera wymagane załączniki (art. 54 pkt 3 u.p.z.p.). Linie rozgraniczające teren inwestycji zostały zaznaczone na prawidłowej mapie w skali 1:1000. Z akt sprawy wynika, że projekt decyzji został także przygotowany przez uprawnionego urbanistę (art. 50 ust. 4 u.p.z.p.). Nadto z akt sprawy wynika, że organy dokonały także wymaganych przepisem art. 53 ust. 1 u.p.z.p. obwieszczeń (karty akt adm. I i II inst.). Zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. organ uzyskał także wymagane uzgodnienia przed wydaniem decyzji, zwłaszcza ze Starostą [...], a pozostałe w trybie milczącego uzgodnienia projektowanej inwestycji. Sąd nie dopatrzył się również podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oparta została na błędnych ustaleniach faktycznych co do okoliczności mających znaczenie prawne dla wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Następnie dodać również trzeba, że lokalizowana inwestycja nie zmienia przeznaczenia gruntów rolnych, przez które ma przebiegać, co wskazano już w załączonej do decyzji I instancji analizy. Za niezasadne uznać należało nie tylko podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, ale również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z wymogami postępowania art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., a uzasadnienie wypełnia przesłanki art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić, jak Sąd orzekł w wyroku.