IV SA/Po 639/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Stowarzyszenia "[...]" w [...] od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 20 grudnia 2016 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...] " w [...] na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie Zaskarżonym zarządzeniem z 20 grudnia 2016 r. – wydanym na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 oraz art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") – starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek Stowarzyszenia [...] o przyznanie prawa pomocy z dnia 10 listopada 2016 r. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że Stowarzyszenie [...] (dalej też jako: "Stowarzyszenie" lub "Wnioskodawca") wraz ze skargą na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, złożyło wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, który został rozstrzygnięty negatywnie prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego WSA w Poznaniu z 13 września 2016 r. Po uiszczeniu wymaganego wpisu sądowego w kwocie [...]zł Stowarzyszenie, pismem z 10 listopada 2016 r., złożyło wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Ponieważ wniosek ten został złożony z uchybieniem art. 252 § 2 p.p.s.a. – który stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – pismem z 15 listopada 2016 r. przesłano Wnioskodawcy urzędowy formularz i pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wezwano do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni. Opisane zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania stanowiło konsekwencję braku odpowiedzi Wnioskodawcy na powyższe wezwanie. W sprzeciwie wniesionym od tego zarządzenia pismem z 18 stycznia 2017 r. Stowarzyszenie zawnioskowało o uchylenie zaskarżonego "postanowienia" w całości, sprostowanie i uzupełnienie części orzekającej oraz ustanowienie pełnomocnika prawnego z urzędu. W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżone "postanowienie" nie odpowiada prawu w szczególności z tego względu, że zawiera w części orzekające błąd formalno-prawny polegający na braku określenia, iż "postępowanie w sprawie dotyczy postępowania Starosty [...] w sprawie decyzji nr [...] z dnia 08.04.16 r. zezwalającej na budowę turbin wiatrowych na terenie Gminy D., utrzymanej w mocy przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzją z dnia [...].07.16 r." Ponadto zarzucono, że WSA w Poznaniu przesłał nieprawidłowy urzędowy formularz do wypełnienia i Stowarzyszenie nie może ponosić konsekwencji tegoż uchybienia. Do sprzeciwu załączono wypełniony formularz PPPr z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika prawnego z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 260 § 3 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego w niniejszej sprawie przez Stowarzyszenie 18 stycznia 2017 r., Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż – wbrew podniesionym w nim zarzutom – zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wniosek Stowarzyszenia z 10 listopada 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie został złożony na urzędowym formularzu (k. 45 akt sądowych), jak tego wymaga art. 252 § 2 p.p.s.a. W związku z tym prawidłowo przesłano Wnioskodawcy przy piśmie z 15 listopada 2016 r. wymagany formularz PPPr, wzywając jednocześnie do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni (k. 47 akt sądowych). Wezwanie to – opatrzone właściwym rygorem: pozostawienia wniosku bez rozpoznania – zostało doręczone przedstawicielowi Stowarzyszenia w dniu 30 listopada 2016 r. (k. 48 akt sądowych). A zatem zakreślony termin na wypełnienie i odesłanie formularza upływał z dniem 07 grudnia 2016 r. Analiza akt sprawy pokazuje, że do dnia wydania zaskarżonego zarządzenia Stowarzyszenie nie odpowiedziało na ww. wezwanie i nie nadesłało wypełnionego formularza PPPr. Formularz ten został nadesłany dopiero wraz z rozpoznawanym tu sprzeciwem od ww. zarządzenia. Czynność ta – jako spóźniona – pozostaje jednak bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego zarządzenia. Również bez wpływu na tę ocenę pozostaje podniesiona w sprzeciwie okoliczność "braku określenia, że postępowanie w sprawie dotyczy postępowania Starosty [...] w sprawie decyzji nr [...] z dnia 08.04.16 r. zezwalającej na budowę turbin wiatrowych na terenie Gminy D., utrzymanej w mocy przez Wojewodę decyzją z dnia 11.07.16 r." Przedmiotem skargi wniesionej w tej sprawie – o sygn. akt IV SA/Po [...] – jest bowiem postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. I takie określenie zaskarżonego aktu znalazło się w rubrum kwestionowanego zarządzenia z dnia 20 grudnia 2016 r. Żądanie przez Stowarzyszenie jeszcze bardziej szczegółowego jego określenia – w szczególności poprzez wskazanie, sprostowania jakiego aktu owo postanowienie dotyczy, albo z jaką decyzją jest rzeczowo powiązane – jest w świetle obowiązujących przepisów i utrwalonej praktyki sądowej całkowicie bezpodstawne, i jako takie nie zasługuje na uwzględnienie. Za nieuzasadniony należało także uznać zarzut, jakoby Wnioskodawcy przesłano nieprawidłowy urzędowy formularz. Analiza utrwalonej w aktach sprawy korespondencji ze Stowarzyszeniem pokazuje jednoznacznie, że wysłano doń prawidłowy formularz PPPr. Pośrednio potwierdza to także fakt, że taki właśnie formularz został dołączony przez Stowarzyszenie do sprzeciwu. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie Sąd informuje, że orzeczone – utrzymanym tu w mocy zarządzeniem – pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania nie odnosi się do wniosku załączonego przez Stowarzyszenie do sprzeciwu. Ten wniosek, złożony na urzędowym formularzu PPPr, zostanie rozpatrzony odrębnie, we właściwym trybie.