IV SA/Po 650/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 8 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ I. Kucznerowicz Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. R. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku skarżący podniósł, iż zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwołania skutków. Uzasadniając powyższe skarżący wyjaśnił, iż inwestor może wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na budowę w oparciu o wydane warunki, a po jego uzyskaniu, rozpocząć prace budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.) Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec powyższego nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest właśnie takim aktem. Decyzja ta z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decyzja taka ma charakter deklaratoryjny, stwierdzając jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z prawem, sama w sobie nie uprawnia jeszcze do rozpoczęcia robót budowlanych. Wskazać należy, iż inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z 15 października 2001 r. sygn. akt II SA/GD 2174/01, LEX nr 76097). W tych okolicznościach zawarty w skardze wniosek nie mógł zostać uwzględniony i na mocy art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w sentencji. /-/ I. Kucznerowicz j.a.