IV SA/Po 652/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Monika Świerczka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi J. P. na uchwałę Rady Gminy Dopiewo z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr XXVIII/368/21 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie geodezyjnym Dąbrowa, Zakrzewo i Dąbrówka, w rejonie ulicy Poprzecznej, Granicznej, Wiejskiej i Leśnej, gmina Dopiewo – etap I oddala skargę w całości J. P. reprezentowana przez pełnomocnika złożyła skargę na uchwałę Rady Gminy Dopiewo z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie geodezyjnym Dąbrowa, Zakrzewo i Dąbrówka, w rejonie ulicy Poprzecznej, Granicznej, Wiejskiej i Leśnej, gmina Dopiewo - etap l. Zaskarżonej uchwale zarzuciła nieważność w części z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności: 1. przepisu art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obejmującej nieruchomości położone w Dąbrowie przy ul. Leśnej - działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z przeznaczeniem oznaczonym w uchwale symbolem 7MN, ustalającym m.in. następujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu : a) rodzaj zabudowy – mieszkaniowa jednorodzinna wolno stojąca, b) na jednej działce możliwość lokalizacji wyłącznie jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego oraz maksymalnie dwóch budynków garażowych lub gospodarczych lub gospodarczo-garażowych, c) maksymalna powierzchnia zabudowy – 25% powierzchni działki, d) minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynnego – 45% powierzchni działki, e) wysokość budynków mieszkalnych – do 2 kondygnacji naziemnych; od 5,0 m do 9,0 m, - w sytuacji, gdy w odniesieniu do ww. nieruchomości została wydana ostateczna decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - o odmiennych od powyższych parametrach i wskaźnikach zabudowy oraz zagospodarowania terenu; 2. przepisów art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obejmującej nieruchomości położone w Dąbrowie przy ul. Leśnej - działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] niezgodnego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Dopiewo, uchwalonego uchwałą Nr XVI/226/16 Rady Gminy Dopiewo z dnia 29 Sutego 2016 r., w którym wedle załącznika nr 2A do studium - Kierunki, jednym z rodzajów przeznaczenia terenu dopuszczonym w obrębie terenów oznaczonych symbolem M1 jest zabudowa wielorodzinna: budynki o trzech i więcej mieszkaniach, według następujących parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu : a) maksymalna powierzchnia zabudowy – 40% powierzchni działki, b) minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynnego – 35% powierzchni działki, c) gabaryty zabudowy – maksymalnie 3 kondygnacje naziemne. W tak zakreślonych granicach zaskarżenia skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej nieruchomości położonych w D. przy ul. [...] – działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu skargi w trybie art.106 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca uargumentowała podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje : Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1598 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie natomiast do art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Jednocześnie w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Gminy Dopiewo z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr XXVIIl/368/21 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie geodezyjnym Dąbrowa, Zakrzewo i Dąbrówka, w rejonie ulicy Poprzecznej, Granicznej, Wiejskiej i Leśnej, gmina Dopiewo - etap l – przy czym skarżąca zakwestionowała tę uchwałę w części obejmującej nieruchomości położone w D. przy ul. [...] - działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z przeznaczeniem oznaczonym w uchwale symbolem 7MN, ustalającym m.in. następujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu : a) rodzaj zabudowy – mieszkaniowa jednorodzinna wolno stojąca, b) na jednej działce możliwość lokalizacji wyłącznie jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego oraz maksymalnie dwóch budynków garażowych lub gospodarczych lub gospodarczo-garażowych, c) maksymalna powierzchnia zabudowy – 25% powierzchni działki, d) minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynnego – 45% powierzchni działki, e) wysokość budynków mieszkalnych – do 2 kondygnacji naziemnych; od 5,0 m do 9,0 m, - w sytuacji, gdy w odniesieniu do ww. nieruchomości została wydana ostateczna decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - o odmiennych od powyższych parametrach i wskaźnikach zabudowy oraz zagospodarowania terenu oraz w części obejmującej nieruchomości położone w D. przy ul. [...] - działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] niezgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Dopiewo, uchwalonego uchwałą Nr XVI/226/16 Rady Gminy Dopiewo z dnia 29 Sutego 2016 r., w którym wedle załącznika nr 2A do studium - Kierunki, jednym z rodzajów przeznaczenia terenu dopuszczonym w obrębie terenów oznaczonych symbolem M1 jest zabudowa wielorodzinna: budynki o trzech i więcej mieszkaniach, według następujących parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu : a) maksymalna powierzchnia zabudowy – 40% powierzchni działki, b) minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynnego – 35% powierzchni działki, c) gabaryty zabudowy – maksymalnie 3 kondygnacje naziemne. Podstawą prawną do wniesienia przedmiotowej skargi na ww. uchwałę stanowiącą akt prawa miejscowego jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1372 – dalej jako: u.s.g.). Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że z dniem 1 czerwca 2017 r. na podstawie art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 – dalej jako: ustawa nowelizująca), ustawodawca dokonał zmiany brzmienia przywołanego powyżej przepisu, znosząc tym samym obowiązek uprzedniego bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Niemniej jednak zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą oraz przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy nowelizującej). Oznacza to zatem, że w przypadku uchwał podjętych przed dniem 1 czerwca 2017 r. zastosowanie znajdują przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast do uchwał podjętych po tej dacie, jak zaskarżona należy stosować nowe regulacje prawne. Wobec powyższego stwierdzić należy, że jeżeli zaskarżona uchwała Rady Gminy Dopiewo Nr XXVIIl/368/21 została podjęta w dniu 26 kwietnia 2021 r., to w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne, tj. zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej. Mając na uwadze powyższe, nie budziło wątpliwości Sądu, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego bezsprzecznie podlegającym kognicji Sądu. W sprawie został dochowany wymóg naruszenia przez skarżony plan interesu prawnego skarżącej, ale to naruszenie interesu prawnego skarżącej jest zgodne z prawem i mieści się w jego ramach. Skarżąca jest właścicielem nieruchomości znajdujących się na terenie, który zaskarżoną uchwałą został objęty (działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Mając na uwadze znajdującą zastosowanie w sprawie treść art. 101 u.s.g.- trzeba zauważyć, że ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. W art. 91 ust. 4 wskazana ustawa stanowi, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Nie wylicza rodzaju wad uchwał, które należą do istotnego naruszenia prawa. W art. 91 ust. 5 wskazuje jednak, że należy odpowiednio stosować przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że "istotne naruszenie prawa", powodujące nieważność uchwały organu gminy, czy też rozstrzygnięcia nadzorczego nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 18.09.1990 r., sygn. SA/Wr 849/90, OSNA 1990 r. Nr 4, poz. 2 wyrok NSA z dnia 26.03.1991 r., sygn. SA/Wr 81/91, Wspólnota 1991/26/14, wyrok NSA z dnia 16.11.2000 r. sygn. II SA/Wr 157/99, nie publ.). Pogląd ten Sąd w niniejszym składzie podziela, uwzględniając jednak, że w oparciu o konstrukcję wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych można wskazać rodzaje naruszeń przepisów prawa, które trzeba zaliczyć do istotnych naruszeń prawa skutkujących nieważnością uchwały organu gminy, czy rozstrzygnięcia nadzorczego. Do nich należy zaliczyć: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów, podstawy prawnej ich podejmowania, przepisów prawa ustrojowego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania tych aktów. Odwołać się tu należy do stanowiska prezentowanego przez Barbarę Adamiak w artykule "Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach z zakresu samorządu terytorialnego" (publ. w Samorządzie Terytorialnym 1997/4/23). Podobne stanowisko zajmuje Z. Kmieciak w publikacji "Ustawowe założenia systemu nadzoru nad działalnością komunalną", zamieszczonej w Samorządzie Terytorialnym 1994/6/13, wyrażając pogląd, że "orzeczenie o nieważności uchwały (organu gminy) zapada w razie ustalenia, że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną, polegającą na tego rodzaju sprzeczności uchwały z prawem, która jest "czymś więcej" niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa. W treści art. 28 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, (Dz.U.2021.922 t.j., dalej u.p.z.p.), w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia kontrolowanej uchwały zostało odpowiednio doprecyzowane kryterium legalności miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którym: istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części (.....)" Skarga okazała się być niezasadna w świetle przedstawionych powyżej kryteriów sądowej kontroli aktów prawa miejscowego i jako taka podległa oddaleniu. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. : Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (ust.2 art.6 u.p.z.p.). Zatem sama wynikająca stąd istota norm planu miejscowego polega na tym, że dotyczy interesów prawnych właścicieli nieruchomości objętych postanowieniami planu. Zupełnie innym zagadnieniem jest to, czy dopuszczona prawem ingerencja w prawo własności mieści się w ramach prawa. Argumentacja skargi i skarżącej opiera się na tezie, że zaskarżona uchwała narusza przepis art.65 ust.2 u.p.z.p. W myśl przywołanego przepisu organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli : inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji(art.65 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.). Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Uchwalenie planu miejscowego nie może być przyczyną stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (art.65 ust.2 ustawy). Należy zatem wskazać, że uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę powoduje, że może on realizować inwestycję, nawet jeżeli jest ona sprzeczna z nowo uchwalonym planem. Z treści art. 65 u.p.z.p. nie można wywieść zakazu uchwalania planu miejscowego, którego postanowienia są sprzeczne z treścią ostatecznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, natomiast interes prawny inwestora jest w takiej sytuacji chroniony przez treść art. 65 ust. 2 u.p.z.p., wyłączający stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w sprawie warunków zabudowy, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Skoro zatem w odniesieniu do nieruchomości objętych planem skarżąca dysponuje wydaną ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, to uchwalony w dniu 26 kwietnia 2021 r. plan miejscowy nie ma wpływu na tą decyzję i inwestor ma prawo zagospodarować swoje nieruchomości zgodnie z wydaną decyzją. Wszystkie plany inwestycyjne wynikające z ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę mogą być po wejściu w życie planu miejscowego, w świetle obowiązujących przepisów bez przeszkód zrealizowane - po myśli art. 65 ust. 1 i 2 ustawy u.p.z.p. Rozwiązanie ustawowe z art.65 ust.2 u.p.z.p. zapewnia należytą równowagę pomiędzy koniecznością niedopuszczenia do powstawania zabudowy niezgodnej z obowiązującym planem miejscowym oraz koniecznością ochrony praw nabytych obywateli. Kryterium przesądzającym o tym, który z dwóch wymienionych względów uzyska pierwszeństwo jest stopień zaawansowania procedur administracyjnych związanych z realizacją inwestycji. Uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę powoduje, że może on realizować inwestycję, nawet jeżeli jest ona sprzeczna z nowo uchwalonym planem. Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. tj. zarzut, że ustalenia planu są niezgodne z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego gminy Dopiewo. Zgodnie z przywoływanym art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Skarżąca stwierdziła, że ustalone w Planie tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie spełniają zgodności z dokumentem Studium, ponieważ zgodnie z załącznikiem nr 2A do studium - Kierunki, jednym z rodzajów przeznaczenia terenu dopuszczonym w obrębie terenów oznaczonych symbolem M1 jest zabudowa wielorodzinna. Jak wynika z akt sprawy teren objęty opracowaniem Planu, przeznaczony jest jako tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej (o minimalnej powierzchni działki [...] m˛). Zgodnie ze Studium, na terenach zabudowy mieszkaniowo-usługowej M1 dopuszczono lokalizację terenów o różnym rodzaju zabudowy, w tym między innymi zabudowy wielorodzinnej. Jednakże, ustalenia Studium stanowią pewien katalog możliwości wprowadzenia funkcji przeznaczenia terenu, który w zależności od warunków miejscowych wprowadza się w ustaleniach planu. W przedmiotowej sprawie, organ na etapie opracowania planu miejscowego uznał, że właściwym ze względu na sąsiedztwo przedmiotowego terenu będzie wprowadzenie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co jest zgodne z ustaleniami Studium. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się stabilny pogląd, że studium jest aktem elastycznym, który winien stwarzać nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania miejscowego, pozwalać na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. Studium jest bowiem aktem kierunkowym, wskazującym jedynie kierunki zagospodarowania przestrzennego o dużym stopniu ogólności. Zgodność planu ze studium nie oznacza bezrefleksyjnego powielania postanowień studium w projekcie planu, gdyż studium wiąże organ planistyczny co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i właśnie w tym kontekście postanowienia planu muszą być zgodne z założeniami studium. "Nienaruszanie" ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przez ustalenia planu miejscowego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. Wniosek skarżącej o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez Sąd nie mógł zostać on uwzględniony, albowiem należy wskazać, że podstawą orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny jest materiał dowodowy i faktyczny zgromadzony w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Wojewódzki sąd administracyjny przeprowadza postępowanie dowodowe wyjątkowo. Dowód uzupełniający może zostać przeprowadzony jedynie, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności (taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca) i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Istotne wątpliwości, które uzasadniają przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu dotyczą wątpliwości co do zgodności zaskarżonego aktu z prawem a nie wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych. Celem postępowania dowodowego przeprowadzanego przez sąd administracyjny nie może być dążenie do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (zadanie organu administracji publicznej), a kontrola działalności administracji publicznej – ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Możliwość przeprowadzenia przed sądem administracyjnym dowodu uzupełniającego z dokumentu, o czym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a. obejmuje jedynie taki dokument, który nie został przedstawiony w postępowaniu przed organem administracji publicznej i nie został oceniony. Art. 106 § 3 p.p.s.a. nie stanowi narzędzia polemiki skarżącego z ustaleniami faktycznymi organu. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności zarzutów skargi, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.) i zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 sierpnia 2021 r. niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.