IV SA/Po 66/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta L. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Wojewoda (zwany dalej również jako "Wojewoda") na podstawie art. 134 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 zwanej dalej jako "k.p.a.") stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Prezydenta [...] (zwanego dalej również jako "Skarżący") od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości położonej w L. w rejonie ulicy [...]. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że decyzją z [...] lipca 2015 r., nr [...] Starosta [...] orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości położonych w L., przy ul. [...], oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z arkusza [...]. Ponadto orzekł o zwrocie nieruchomości położonych w L., przy ul. [...], oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z arkusza [...]. Powyższa decyzja została doręczona Prezydentowi [...] [...] lipca 2015 r., który wniósł od niej odwołanie. Z pieczęci wpływu znajdującej się na odwołaniu wynika, że zostało ono złożone [...] sierpnia 2015 r., podczas gdy termin na wniesienie odwołania upłynął [...] sierpnia 2015 r. W ocenie Wojewody Skarżący uchybił zatem terminowi do wniesienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Prezydent [...] zarzucił postanowieniu Wojewody naruszenie: - art. 58 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż nie została spełniona przesłanka braku winy w uchybieniu terminu, podczas gdy w niniejszej sprawie zaszły szczególne okoliczności uzasadniające brak winy Skarżącego; - art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym ustalenia, że Skarżący nie uprawdopodobnił w sposób dostateczny brak winy w uchybieniu terminu. - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w szczególności polegających na pominięciu twierdzeń Skarżącego w zakresie wypracowanej pomiędzy stronami praktyki doręczania korespondencji, co wysoce usprawiedliwia przekonanie działania Skarżącego i uzasadnia uznanie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu Skarżący wyjaśnił, że data na wniesienie odwołania została ustalona na dzień [...] sierpnia 2015 r., albowiem data potwierdzenia otrzymania decyzji Starosty [...] to [...] lipca 2015 r. Rozbieżność w dacie otrzymania decyzji przez Urząd Miasta oraz Starostwo Powiatowe wynika z faktu, iż decyzja Starosty [...] została wysłana do kancelarii ogólnej Urzędu Miasta, a następnie przekazana do Wydziału Gospodarki Nieruchomościami, który jest odpowiedzialny za gospodarowanie nieruchomościami Miasta L. oraz Skarbu Państwa. Kancelaria ogólna znajduje się w budynku głównym Urzędu Miasta , pod innym adresem, niż merytoryczny wydział. W związku z powyższym poczta wychodząca i przychodząca jest zanoszona i odpowiednio odbierana raz dziennie ze względu na odległość. W urzędzie, w przypadku wpływu pisma do kancelarii ogólnej na dokumencie zostaje przystawiona pieczęć wpływu. Brak takiej pieczęci na piśmie otrzymanym przez Wydział Gospodarki Nieruchomościami spowodował, iż za datę wpływu decyzji przyjęto datę wpływu do wydziału, tj. [...] lipca 2015 r. Jednocześnie brak było załączonych do pisma innych dowodów w postaci np. koperty, która mogłaby uprawdopodobnić otrzymanie decyzji w dacie wskazanej przez Starostę. Skarżący wyjaśnił również, że między wydziałami zajmującym się gospodarowaniem nieruchomościami Starostwa Powiatowego w L., a Wydziałem Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta wykształcił się zwyczaj, iż pisma i akty administracyjne wydawane w toku niniejszego postępowania były dostarczane bezpośrednio z pominięciem kancelarii ogólnej. Wobec powyższego, przy braku pieczęci kancelarii ogólnej, Skarżący nie mógł w sposób obiektywny stwierdzić, czy decyzja została doręczona w sposób inny niż dotychczas przyjęty. Trudno tym samym dopatrywać się winy Skarżącego w sytuacji, gdy wszelka korespondencja pomiędzy Starostą [...] w zakresie spraw dot. gospodarowania nieruchomościami miasta, w tym w niniejszym postępowaniu administracyjnym odbywała się bezpośrednio pomiędzy merytorycznymi wydziałami. Ta szczególna okoliczność, w sytuacji braku dowodu doręczenia decyzji w inny sposób aniżeli zwyczajowo przyjęty, wpłynęła na brak świadomości Skarżącego, co do możliwości uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W ocenie Skarżącego Starosta błędnie w piśmie przekazującym odwołanie wskazał art. 58 § 2 zarzucając Skarżącemu, iż zwracając się z wnioskiem o przywrócenie terminu z dnia [...] sierpnia 2015 r. nie przedłożył odwołania w przewidzianym terminie. Informację o uchybieniu terminu Skarżący powziął bowiem w momencie otrzymania pisma Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., które zostało nadane przez operatora pocztowego w dniu [...] sierpnia 2015 r. W ocenie Skarżącego uchybienie terminu nastąpiło bez winy Skarżącego, albowiem pozostawał on w przekonaniu, że zostało ono złożone w przewidzianym terminie, tj. uznając dzień 6 sierpnia za właściwy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718), zwanej dalej jako p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Niniejsza sprawa była rozpoznawana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie Wojewody z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Prezydenta [...] od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr GN. [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości położonej w L. w rejonie ulicy [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z dyspozycji cytowanego przepisu wynika, że wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu i jest on zobligowany do jego wydania w przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ, do którego wpływa odwołanie, jest zobowiązany w pierwszej kolejności zbadać jego dopuszczalność oraz stwierdzić, czy nie nastąpiło uchybienie terminu do złożenia środka zaskarżenia. W sytuacji, gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. Z określającego termin do wniesienia odwołania od decyzji art. 129 § 2 k.p.a. wynika, że odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się za pośrednictwem tego organu do organu II instancji w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji organu I instancji. Upływ terminu do wniesienia odwołania uzasadnia ubieganie się przez stronę o przywrócenie terminu do złożenia środka odwoławczego. W ocenie Sądu z akt sprawy wynika jednoznacznie, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr GN. [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości położonej w L. w rejonie ulicy [...] została doręczona Skarżącemu w dniu [...] lipca 2015 r., co potwierdza pieczęć oraz podpis pracownika Urzędu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji. Skarżący argumentował, że kancelaria ogólna Urzędu Miasta do której wpłynęła decyzja znajduje się pod innym adresem niż wydział który zajmował się sprawą, a na decyzji, która wpłynęła do Skarżącej jako datę wpływu oznaczono dzień [...] lipca 2015 r. Argumentacja ta jednak nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody. Termin do wniesienia odwołania biegnie od daty doręczenia aktu niezależnie od dalszego obiegu korespondencji między wydziałami danej jednostki organizacyjnej. W gesti tej jednostki leży takie zorganizowanie pracy administracyjno-biurowej, ażeby nie miała ona wątpliwości kiedy pismo zostało rzeczywiście odebrane. W konsekwencji Wojewoda prawidłowo przyjął, że ostatnim dniem do wniesienia odwołania był dzień [...] sierpnia 2015 r. Tymczasem odwołanie od decyzji Starosty zostało złożone przez Skarżącą w dniu [...] sierpnia 2015 r. a więc z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Powyższe obligowało Wojewodę do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jako niezasadne Sąd ocenił zarzuty podniesione w skardze. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że Wojewoda w niniejszej sprawie nie naruszył art. 58 § 1 k.p.a., bowiem nie tylko nie stosował tego przepisu, ale i nie było zobowiązany do jego zastosowania. Wydając postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy nie bada przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Z tych samych powodów jako niezasadne Sąd ocenił również zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.