IV SA/Po 670/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 04 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. R. i J. R. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi D. R. i J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] uchyliło w pkt. 1 w całości decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i w pkt. 2 orzekło o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (segment prawy) na żłobek (parter budynku w celach legalizacyjnych) na funkcję żłobka na działce o oznaczeniu geodezyjnym: dz. [...], ark. 10, obręb K., w [...] przy ul. [...]. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli D. R. i J. R., którzy w skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Skarżący nie zgadzają się z treścią decyzji Kolegium, a organ dokonując ustalenia warunków zabudowy całkowicie pominął obowiązek dokonania oceny, co do zapewnienia ochrony przed hałasem i drganiami. Podkreślono też, że w żaden sposób nie zbadano możliwości usytuowania na działce miejsc postojowych. W ocenie Skarżących w sprawie nie zostały spełnione warunki ustawowe i nie ma możliwości zapewnienia parkingu dla żłobka w obrębie działki objętej wnioskiem, a wnioskodawca nie przedstawił żadnej umowy, która wskazywałaby na możliwość korzystania w tym zakresie z innej nieruchomości. Skarżący podkreślili, że z okoliczności sprawy jasno wynika, że pozostawienie wykonalności aktu spowoduje trudne do odwrócenia skutki i naraża strony postępowania na zbędne koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm. – dalej ppsa) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny zasadności złożonego wniosku należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W okolicznościach niniejszej sprawy, Skarżący zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania upatrują przede wszystkim w wadliwości zaskarżonej decyzji wskazując, że "z okoliczności sprawy jasno wynika, że pozostawienie wykonalności aktu spowoduje trudne do odwrócenia skutki i naraża strony postępowania na zbędne koszty". W piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. Skarżący wskazali, że planowana inwestycja nie kontynuuje funkcji mieszkalnej-jednorodzinnej oraz nie kontynuuje cech zagospodarowania terenu. Podkreślono, ze nie jest prawdą aby w obrębie zabudowy znajdowały się lokale usługowe i parking. Zaakcentowano zastrzeżenia dotyczące odległości placu zabaw od okien zabudowy sąsiedniej. Te zawarte w złożonym wniosku oraz w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. (k.50 akt sądowych) argumenty należało ocenić w kontekście zaistnienia przesłanek, zawartych w art. 61 § 3 ppsa, z uwzględnieniem faktu, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do argumentacji wniosku należy zauważyć, że zgodność z prawem decyzji o warunkach zabudowy, będzie przedmiotem kontroli Sądu na etapie badania zasadności skargi, natomiast w chwili obecnej zaskarżona decyzja korzysta z domniemania legalności. Domniemanie legalności decyzji będzie istnieć do czasu ewentualnego wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Dlatego argumentacja wniosku dotycząca wadliwości zaskarżonej decyzji nie mogła odnieść zamierzonego skutku przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Drugim z fundamentalnych argumentów podniesionych przez Stronę Skarżącą na poparcie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uciążliwość inwestycji objętej decyzją ustalającą warunki zabudowy. W tym zakresie Skarżący wskazali na brak dokonania przez organ oceny, co do zapewnienia ochrony przed hałasem i drganiami. W tym jednak zakresie należy wskazać przede wszystkim, że Strona Skarżąca na poparcie swojego stanowiska nie przytoczyła żadnych konkretnych argumentów. Strona Skarżąca podniosła, że inwestycja (żłobek) wymaga spełnienia szczególnych wymagań normowych w zakresie wskaźnika izolacyjności i wskazała na uchybienia organu w zakresie oceny spełnienia tych wymogów. Przywołana przez Stronę Skarżącą argumentacja nie pozwala jednak uznać, aby ustalenie warunków zabudowy dla żłobka obarczone było ryzykiem wystąpienia przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny podniesionego zarzutu należało zauważyć, że sama Strona Skarżąca nie wskazuje na żadne konkretne okoliczności, które potwierdzałyby jej stanowisko, że – decyzja o warunkach zabudowy – wywoła określone w art. 61 § 3 ppsa skutki. Wprowadzona w przepisie art. 61 § 3 ppsa ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do - konkretnych - okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. II GZ 84/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że powołany art. 61 § 3 ppsa zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, lecz wystarczające jest uprawdopodobnienie, przy czym uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych ogólnych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (por. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 443/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Same tylko twierdzenia strony nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania aktu. Uprawdopodobnienie okoliczności mających uzasadniać wniosek o wstrzymanie wykonania jest zatem obowiązkiem strony, a uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. To w interesie strony leży zatem możliwie najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2014 r., sygn. akt I FSK 76/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że Sąd nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że we wniosku Strona Skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wyrządzenia – decyzją ustalającą warunki zabudowy - znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie można także zidentyfikować na podstawie materiału sprawy. Z opisanych wyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.