IV SA/Po 673/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie kwotę 374 (trzysta siedemdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] W. Państwowy Inspektor Sanitarny ( dalej jako "WPIS"), działając na podstawie działając na podstawie przepisów: art. 27 ust. 1 Ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej z dnia 14 marca 1985 r. (Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263 ze zm.), art. 28, art. 61 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 20013 poz. 267 ze zm. dalej jako "Kpa"), Rozporządzenia (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 i art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym, po rozpoznaniu zażalenia firmy S.Sp. z o.o. w W. utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś.(dalej jako "PPIS") z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż PPIS wydał w dniu [...]kwietnia 2015 r. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania z uwagi na fakt, że zawarte we wniosku okoliczności nie mogą stanowić postawy do wszczęcia postępowania administracyjnego. PPIS określił, iż kwestie dotyczące oznakowania środka jako produktu rolnictwa ekologicznego, w tym potencjalnego wprowadzenia w błąd w tym zakresie, są regulowane wyłącznie rozporządzeniem (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych. Ponadto okoliczności wskazane we wniosku były już przedmiotem zakończonego postępowania administracyjnego prowadzonego przez Inspekcję Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych jako że instytucja ta jest właściwym organem do spraw kontroli oznakowania produktów rolnictwa ekologicznego. Dalej organ wskazał, iż zażalenie na powyższe postanowienie wniosła firma S. Sp. z o. o. W W. wnosząc razem z zażaleniem o nakazanie PPIS wszczęcie postępowania wyjaśniającego oraz, po stwierdzeniu naruszenia przepisów prawa, wydanie decyzji zakazujących wprowadzania do obrotu oraz nakazania wycofania z obrotu produktów wskazanych w piśmie strony z dnia 4 marca 20015 r. W dalszej części uzasadnienia organ podniósł, iż zgodnie z art. 61 § 1 Kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie z art. 28 Kpa "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze wzglądu na swój interes prawny lub obowiązek". W orzecznictwie sądowo-administracyjnym panuje pogląd, iż jest to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego, określonym w szeregu ustaw szczególnych. O istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc wynikające z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, prawo skutecznego żądania czynności organu z zamiarem zaspokojenia konkretnej potrzeby albo zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Osoba ma interes faktyczny wtedy, gdy jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może oprzeć tego zainteresowania na przepisach prawa powszechnie obowiązującego mającego stanowić podstawę skierowanego żądania stosownych czynności organu administracji. Organ wyjaśnił, iż Spółka S., która żądała czynności organu ze względu na posiadanie interesu faktycznego, nie jest stroną postępowania administracyjnego. Dalej organ wskazał, iż postępowanie w sprawie przedmiotowych produktów toczyło się już przed organami Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych. Spółka S. w swoim wniosku z dnia z dnia [...] marca 2015r. przedstawiła argumentację dotyczącą użycia przez firmę [...] S. A. terminu "bio" w nazewnictwie produktów, co może sugerować klientom ekologiczne pochodzenie produktów. Natomiast terminy "bio" i "eko" zarezerwowane są jedynie dla produktów ekologicznych spełniających wymagania określone w Rozporządzeniu (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91. W związku z tym faktem postępowanie toczyło się przed organami Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych, organu władnego w zakresie przestrzegania rozporządzenia (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych. Z dokumentacji sprawy wynika, iż postępowanie to zostało zakończone decyzją ostateczną. Wobec tego, zgodnie z art. 156 Kpa zaistniałaby wada nieważności. Spółka S. wnioskowała w zażaleniu o wszczęcie postępowania administracyjnego na podstawie ogólnej regulacji prawno żywnościowej, zgodnie z którą informacje przekazywane przez producenta, to jest oznakowanie produktów, nie może wprowadzać konsumenta w błąd (art. 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności; art. 8 i 7 ust. 1 Rozporządzenia (WE) 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności). Organ zaznaczył, iż wszczęcie postępowania na podstawie przepisu ogólnego prowadziłoby do złamania zasady "lex specialis derogat legi generali", a wydanie decyzji na skutek podjętego postępowania prowadziłoby do jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt. 3. Kpa - prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie, która była już przedmiotem innego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną obarcza nowowszczęte postępowanie wadą nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto, zgodnie z informacjami otrzymanymi od W. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno -Spożywczych (pismo nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.) w dniu [...] marca 2015 r. wydano decyzję, na podstawie art. 25 ust. 1 pkt. 5 lit. b ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym, o wymierzeniu kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktów oznakowanych w sposób sugerujący ekologiczną metodę produkcji (dietetyczne środki spożywcze specjalnego przeznaczenia medycznego - [...]). Ponadto na uwagę zasługuje art. 25 ust. 4 ustawy o rolnictwie ekologicznym, mianowicie ,,(...) 4. Niezależnie od wymierzenia kary pieniężnej podmiot wprowadzający do obrotu: 1) środek, produkt lub substancją, o których mowa w ust. 1 pkt 3, lub produkt, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, jest obowiązany do: a) niezwłocznej zmiany oznakowania na oznakowanie, które nie wprowadza w błąd co do: - spełniania przez ten środek, pTodukt lub substancję wymagań określonych w przepisach rozporządzenia nr 834/2007 lub rozporządzenia nr 889/2008, w tym niezawierające określenia "ekologiczny" lub pochodnej tego określenia lub określenia "eko" lub "bio" lub - możliwości stosowania w rolnictwie ekologicznym tego środka, produktu lub substancji, lub b) niezwłocznego wycofania tego środka, produktu lub substancji z obrotu na własny koszt (..)". Skargę na powyższe postanowienie wniosła firma Sequoia Sp. z o.o. w Warszawie zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 61a w zw. z art. 156 § 1 Kpa poprzez błędne uznanie, że PWIS w P. nie może wszcząć postępowania administracyjnego z uwagi na sprawę, która była już przedmiotem innego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, podczas gdy wykonywane czynności przez PWIS w P. na gruncie ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225, ze zm.) nie pozostają w sprzeczności w zadaniami organów Państwowej Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, a zakres wykonywanych czynności przez organy jest różny i od siebie niezależny. Zakres przedmiotowy obu spraw w żaden sposób się nie pokrywa, nie można więc mówić o nieważności postępowania; b) art. 6 w zw. a art. 61a Kpa poprzez bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania wyjaśniającego w sytuacji, kiedy przepisy ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nakładają na organ obowiązek aktywnego działania w stosunku do zakwestionowanych produktów, gdyż ich oznakowanie wprowadza konsumenta w błąd. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. : a) art. 8 w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, które polegało na błędnym uznaniu przez WPIS w P., że oznakowanie produktów ekologicznych podlega jedynie pod reżim przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.Urz.UE L Nr 189, str. 1), a w związku z zakończonym postępowaniem wobec zaskarżonych produktów prowadzonym przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych organ nie może wszcząć postępowania, gdyż zachodziłaby przesłanka nieważności postępowania. Podczas, gdy w rzeczywistości PWIS w P. zobowiązany jest do egzekwowania wymogów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia niezależnie od działań podejmowanych przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych ; b) art. 17 ust. 2 w zw. z art. 8 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U.UE L Nr 31, str. 1) poprzez nieprawidłowe uznanie, że PWIS w P. nie jest właściwy do kontroli oznakowania Zakwestionowanych produktów w przypadku, kiedy produkty te podlegają reżimowi Rozporządzenia 834/2007. Niezależnie bowiem od typu użytego oznaczenia na zakwestionowanych produktach (w tym także oznaczenia "bio"), organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej obowiązane są do monitorowania żywności pod kontem spełniania wymogów prawa żywnościowego. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi strona wskazała m.in. że zarzuty organu dotyczące braku interesu prawnego skarżącej we wszczęciu postępowania administracyjnego są niezrozumiałe. Skarżąca podniosła, iż argumentacja PPiS jaką organ ten przyjął odmawiając wszczęcia postępowania dotyczyła kwestii przedmiotowej, a nie podmiotowej. Innymi słowy, PPIS w Ś.odmówił wszczęcia postępowania powołując się na powagę rzeczy osądzonej, a nie na brak posiadania przez skarżącą przymiotu strony postępowania administracyjnego. Z uwagi jednak na brak definicji legalnej interesu prawnego, wnioskowane postępowanie będzie "dotyczyło" interesu prawnego skarżącej, jeżeli w jego wyniku zostanie wydana decyzja, która co prawda będzie rozstrzygała o prawach i obowiązkach w sposób bezpośredni jednego podmiotu ([...]), aczkolwiek rozstrzygnięcie to wpłynie na prawa i obowiązki innego podmiotu (skarżącej). W skutek powiązania sytuacji prawnej przyszłego adresata decyzji - [...] z sytuacją prawną skarżącej postępowanie to będzie "dotyczyło" skarżącej, tj. będzie ona miała interes prawny we wszczęciu postępowania. Jest więc to prawo podmiotowe "refleksowe". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę wskazując dodatkowo, że przedmiotem decyzji organu I instancji nie była kwestia legitymacji skarżącej. Ponadto pełnomocnik wskazał, iż interes prawny wywodzi z kwestii powiązań jakie występują na rynku w związku z wprowadzeniem produktu na rynek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną podjętego w niniejszej sprawie postanowienia stanowił art. 61a § 1 Kpa, zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 - żądanie wszczęcia postępowania - zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W przepisie tym znajdują się dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania - jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, drugą - zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Ponieważ przyczyny te nie zostały w ustawie sprecyzowane, należałoby przez uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż zachodzą dwie przeszkody do wszczęcia postępowania. Po pierwsze podanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną, a po drugie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z powagi rzeczy osądzonej tzn. wniosek dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną tj. decyzją Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych. Zatem rozpoznając niniejszą sprawę należy rozstrzygnąć czy między obecnie rozpoznawanym wnioskiem, a poprzednio toczącym się przed Inspekcją Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych postępowaniem zachodzi tożsamość. O tożsamości można mówić wówczas, gdy dostrzegalna jest identyczność czterech elementów identyfikujących stosunek administracyjnoprawny: podmiotów, przedmiotu, determinanty faktycznej oraz determinanty prawnej. Zauważyć należy, że decyzja administracyjna, która stała się decyzją ostateczną, zgodnie z zasadą trwałości może być wzruszona tylko w nadzwyczajnym trybie kontroli, ponadto tworzy stan powagi rzeczy osądzonej. Sytuację taką należy rozumieć jako skuteczne, jednostronne, trwałe skonkretyzowanie stosunku administracyjnoprawnego między stroną postępowania a organem administracji publicznej, który dokonał takiej konkretyzacji. Od tej pory wzajemne relacje stron stosunku kształtuje decyzja administracyjna, usuwając w cień abstrakcyjną normę prawa administracyjnego materialnego, stanowiącą podstawę postępowania zwieńczonego wydaniem decyzji. Zasada res iudicata stanowi przeszkodę wobec ponownej konkretyzacji tego samego stosunku administracyjnoprawnego, a więc w oparciu o niezmieniony stan faktyczny i prawny sprawy, kształtowany przez przepisy prawa materialnego. W niniejszej sprawie wbrew stanowisku organu nie można mówić, iż mamy do czynienia z tożsamością postępowania. Po pierwsze wskazać należy, iż podstawę orzekania przez Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Poznaniu stanowił art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. z 2015 r., poz. 497). Zgodnie z tym przepisem osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która wprowadza do obrotu produkt: a) jako produkt rolnictwa ekologicznego, który nie spełnia wymagań określonych w przepisach rozporządzenia nr 834/2007 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie przepisów tego rozporządzenia lub b) który został oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia nr 834/2007 - podlega karze pieniężnej w wysokości do 200% korzyści majątkowej uzyskanej lub którą mógłby uzyskać za wprowadzone do obrotu produkty, nie niższej jednak niż 500 zł. Zatem na powyższej podstawie Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych mógł wymierzyć wyłącznie karę grzywny, co też uczynił decyzjami z dnia [...] stycznia 2014 r. i [...] marca 2015 r. Natomiast wnioskiem z dnia [...] marca 2015 r. strona wniosła na podstawie art. 8 stawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2015r., poz. 594 ze zm.) o wydanie decyzji zakazującej wprowadzenia do obrotu oraz nakazującej wycofanie z obrotu na terytorium RP produktów jak i nowych produktów jako niespełniających wymagań określonych dla tej kategorii produktów. Zgodnie z art. 8 właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, w drodze decyzji, zakazuje wprowadzania do obrotu lub nakazuje wycofanie z obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego albo suplementu diety, produktu, który nie spełnia wymagań określonych dla tych środków spożywczych w niniejszym dziale. Ponadto w tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. kontrolując decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych utrzymującą w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] stycznia 2014 r. wskazał, iż organ błędnie powołał się na art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy podstawą nałożonej kary pieniężnej był art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Popełnienie deliktu administracyjnego unormowanego w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym, wiąże się z naruszeniem przepisów rozporządzenie nr 834/2007, tj. zakazu stosowania terminów wprowadzających odbiorców w błąd co do ekologicznej metody produkcji produktów nimi oznaczonych. Słusznie zatem wskazał skarżący, że brak jest normatywnego związku między sankcją z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym, a zakazem wprowadzania konsumenta w błąd co do charakterystyki, działania lub właściwości środka spożywczego, unormowanego w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Z powyższego wynika, iż między wnioskiem skarżącego, a decyzjami Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych zachodziła tożsamość postępowania. Natomiast odrębna kwestią nie mająca wpływu na ocenę tożsamości spraw jest okoliczność, iż na mocy art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym niezależnie od wymierzenia kary pieniężnej podmiot wprowadzający do obrotu: 1) środek, produkt lub substancję, o których mowa w ust. 1 pkt 3, lub produkt, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, jest obowiązany do: a) niezwłocznej zmiany oznakowania na oznakowanie, które nie wprowadza w błąd co do: – spełniania przez ten środek, produkt lub substancję wymagań określonych w przepisach rozporządzenia nr 834/2007 lub rozporządzenia nr 889/2008, w tym niezawierające określenia "ekologiczny" lub pochodnej tego określenia lub określenia "eko" lub "bio" lub – możliwości stosowania w rolnictwie ekologicznym tego środka, produktu lub substancji, lub b) niezwłocznego wycofania tego środka, produktu lub substancji z obrotu na własny koszt. Zatem na mocy powyższego przepisu podmiot na którego nałożono grzywnę w związku z wprowadzeniem do obrotu produktu, który został oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia nr 834/2007 obowiązany jest z mocy prawa do wycofania tego produktu z obrotu, czego de facto domagał się wnioskodawca. Jednakże należy mieć na uwadze, iż w dniu orzekania przez organ I instancji o odmowie wszczęcia postępowania tj. 8 kwietnia 2015 r., decyzja W.Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] marca 2015 r. o wymierzeniu grzywny nie miała przymiotu ostateczności, a więc nie podlegała wykonaniu, a co za tym idzie podmiot wprowadzający produkty określone w decyzji z dnia [...] marca 2015 r. i jednocześnie wskazanych we wniosku o wszczęcie postępowania, nie był zobowiązany do wycofania ich z obrotu prawnego. Z pisma W. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] czerwca 2015 r. wynika, iż od decyzji z[...] marca 2015 r. strona wniosła odwołanie, które zostało przekazane do organu odwoławczego. Odnosząc się natomiast do kwestii braku po stronie wnioskodawcy przymiotu strony wskazać należy, iż stanowisko organu w tym zakresie jest przedwczesne, a ponadto w żadnym stopniu nie zostało uzasadnione. Organ po ogólnych wywodach na temat, kto może być stroną postępowania w lakoniczny sposób wskazał, iż strona żąda wszczęcia postępowania ze względu na swój interes faktyczny. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż istotnym składnikiem prawidłowo wydanego postanowienia jest jego uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Zgodnie z art. 124 § 2 Kpa uzasadnienie postanowienia składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji (art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 126 Kpa). Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 Kpa zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Innymi słowy, strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych rozstrzygnięć, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym (J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 19 czerwca 1997 r., V SA 1512/96, OSP 1998, z. 2, poz. 29). W niniejszej sprawie w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu organ odwoławczy powyższym wymogom nie sprostał. Ponadto należy mieć na uwadze, iż organ przed zakwestionowaniem interesu prawnego wnioskodawcy winien wezwać go do wykazania tego interesu, a nie przyjmować z góry, ze strona takowego interesu nie posiada. Organ powyższego nioe uczynił. Rozpoznając sprawę ponownie organ mając na uwadze stanowisko Sądu zawarte w niniejszym uzasadnieniu w pierwszej kolejności podejmie działania mające na celu szczegółowe, z uwzględnieniem wyjaśnień strony zawartych w skardze, wyjaśnienie czy wnioskodawca legitymuje się interesem prawnym. W zależności od poczynionych ustaleń organ podejmie działania aby wyjaśnić czy w sprawie istnieje przeszkoda do orzekania w sprawie, mając na uwadze stanowisko Sądu zawarte w niniejszym wyroku jak również okoliczność, iż art. 46 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, na który powołuje się strona we wniosku o wszczęcie postępowania, został uchylony z dniem 13 grudnia 2014 r. przez art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U.2014.1722). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa. Art. 152 Ppsa nie zastosowano z uwagi na charakter kontrolowanego postanowienia.