IV SA/Po 678/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.Z. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy p o s t a n a w i a 1. odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi 2. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 200 zł. Postanowieniem z dnia [...] września [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odrzucił skargę A. Z. na decyzję wymienioną w rubrum postanowienia. Uzasadniając Sąd wskazał, że powodem odrzucenia skargi jest nieuiszczenie wpisu od skargi przez skarżącą. Zarządzenie przewodniczącego wydziału IV Sądu, wzywające do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł, opatrzone stosownym pouczeniem, zostało doręczone skarżącej w formie podwójnego awiza. Pismo zostało złożone w placówce pocztowej dnia 12 sierpnia 2010 r., awizowane powtórnie dnia 20 sierpnia 2010 r. i - w związku z niepodjęciem pisma w terminie - zwrócone na adres Sądu (k. 49). Ostatnim dniem do uiszczenia wpisu był dzień 02 września 2010 r., jednak wpis nie został uiszczony. Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi został doręczony na adres skarżącej dnia 10 września 2010 r. a odbiór korespondencji pokwitował mąż skarżącej (k. 70, 70v). Dnia 13 września 2010 r. w siedzibie Sądu został złożony wniosek A.Z. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżąca napisała, że dnia 10 sierpnia 2010 r. rozpoczęła swój trzytygodniowy urlop wypoczynkowy, a dnia 12 sierpnia 2010 r. wyjechała wraz z córką poza granicę kraju. W domu pozostał mąż, którego skarżąca nie upoważniła do odbioru swojej korespondencji. Skarżąca zaznaczyła, że ani przed wyjazdem ani w trakcie wyjazdu nie miała żadnej informacji na temat przesyłki. W ocenie Skarżącej sprawa w której została wniesiona skarga ma istotne znaczenie dla społeczności lokalnej. Do wniosku skarżąca załączyła między innymi kserokopię potwierdzenia rezerwacji na podróż lotniczą skarżącej i córki, kserokopię faktury za bilety lotnicze, kserokopię rezerwacji pokoju hotelowego. Dnia 16 września 2010 r. skarżąca uzupełniła swój wniosek składając w siedzibie Sądu dowód wpłaty na konto Sądu wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Zgodnie z przepisem art. 86 §1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do jej dokonania. Zgodnie z art. 87 §1 P.p.s.a. wniosek taki wraz ze stosownym pismem należy wnieść w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Kryterium "uprawdopodobnienia braku winy", polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności, przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie można wskazać następujące przykłady okoliczności faktycznych, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu: obalenie domniemania doręczenia adresatowi pisma, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, nieprawidłowe doręczenie pisma sądowego. W ocenie Sądu, okoliczności wskazywane przez Skarżącą nie pozwalają uznać, że strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Skarżąca uzasadniając swój wniosek wskazuje, że czasowo przebywała za granicą. Należy jednak zauważyć, że strona składająca skargę, właściwie pouczona o trybie i formie zaskarżenia aktu administracyjnego do Sądu, winna spodziewać się odpowiedzi od tego adresata niezależnie od tego, czy stronie znane są reguły procesowe i ich wymogi formalne. Zestawienie daty wniesienia skargi (06 lipca 2010 r.) z datą zakupu biletów na wyjazd (16 lipca 2010 r. - k. 83) wskazuje, że strona planowała wyjazd już po uruchomieniu kontroli sądowoadministracyjnej. W związku z tym dla rozpoznania przedmiotowego wniosku nie może mieć znaczenia to, że zgodnie z twierdzeniami Skarżącej, nie wiedziała ona skierowanej do niej korespondencji Sądu. Skoro Skarżąca w planowany sposób jedynie czasowo opuściła miejsce zamieszkania, które pozostaje niezmienione, jej staraniom należy pozostawić dbałość o uniknięcie negatywnych skutków tej nieobecności. Staranność ta nie ma charakteru rygorystycznego, gdyż wystarczające jest choćby powiadomienie o fakcie wyjazdu, wskazanie adresu dla doręczeń lub prośba o niewysyłanie korespondencji we wskazanym okresie. W przedmiotowej sprawie skarżąca takiej dbałości nie wykazała, w związku z tym za bezzasadne należy uznać przerzucanie odpowiedzialności za działania Skarżącej na Sąd. Mając na uwadze, że przy doręczeniu wezwania Sądu o wpis zaistniała tzw. fikcja doręczenia, tylko ubocznie należy zauważyć, że nie może mieć znaczenia dla Sądu, wskazywany we wniosku brak udzielenia upoważnienia dla pozostającego w miejscu zamieszkania dorosłego domownika (męża) do odbioru korespondencji na czas nieobecności skarżącej. Poza tym ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia Sądu z dnia 07 września 2010 r., którym Sąd odrzucił skargę wynika, że to mąż skarżącej odebrał korespondencję (k. 70). W ocenie Sądu, w kontekście wskazanych przez skarżącą okoliczności stwierdzić należy, że przesłanka przywrócenia terminu do wniesienia wpisu od skargi, w postaci braku winy, nie została spełniona. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 86 §1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.