IV SA/Po 682/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Izabela Bąk – Marciniak (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi B. P., P. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących B. P. i P. P. kwotę 100 złotych (sto) tytułem zwrotu kosztów sądowych Ostateczną decyzją z dnia 12 maja 1997r. nr [...] Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w K. przy ul.K. [...], oznaczonej jako działka nr [...]o pow. 0.2896 ha, stanowiącej własność P. i B. małż. P. w ½ części oraz J. i Z.małż. P. w ½ części, na działki nr [...],[...],[...]. Wnioskiem z dnia 24.01.2013r. skierowanym do Prezydenta Miasta K., B. i P. małż. P. domagali się na podstawie art.113 § 1 kpa sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w opisanej wyżej decyzji, polegającej na stwierdzeniu, że decyzja ta jest ostateczna już z dniem 13 maja 1997r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013r. nr [...] Prezydent Miasta K., na podstawie art.126, art.113 § 1 i § 3 kpa odmówił wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu podniósł, iż klauzula, że decyzja stałą się ostateczna z dniem 13.05.1997r. wynika z faktu, którym jest oświadczenie stron z tego dnia o treści : "niniejszym oświadczamy, że nie wnosimy zastrzeżeń do decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 12 maja 1997r." Żądanie sprostowania decyzji bez wykazania błędu lub omyłki, a przy tym wbrew ustalonym faktom, nie może być uwzględnione. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli B. i P.P. domagając się jego uchylenia i podnosząc, iż organ wadliwie zastosował przepisy kpa. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji i odmówiło sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. W uzasadnieniu organ wskazał, iż umieszczenie na decyzji klauzuli stwierdzającej, iż decyzja stała się ostateczna z dniem 13 maja 1997r. nie ma charakteru oczywistej omyłki, której sprostowania można dokonać poprzez jej usunięcie z decyzji. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Organ też wskazał, iż rozpoznanie wniosku o sprostowanie zakończyć się może bądź postanowieniem prostującym omyłkę, bądź postanowieniem o odmowie jej sprostowania. W związku z tym organ I instancji niezasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli B. i P. P. domagając się uchylenia postanowień organów obu instancji, zarzucili naruszenie art.77 § 1, 80, 81 w zw. z art.113 § 1 kpa. Skarżący podnieśli, iż organ II instancji nie wyjaśnił dlaczego stwierdzenie ostateczności decyzji już z datą 13 maja 2013r. nie nosi znamion oczywistej omyłki w rozumieniu art.113 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art.113 § 1 kpa organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu administracji publicznej, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów, czy nawet daty. Natomiast inne oczywiste omyłki, to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Istotną cechą błędu lub innej omyłki jest jego oczywistość. Oczywistość ta powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku. Oczywistość tę można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (tak wyrok NSA z dnia 4 maja 1988r. III SA 1466/87, OSP 1990/11/398). Rozpoznanie zaś wniosku o sprostowanie decyzji zakończyć się może bądź postanowieniem prostującym oczywistą omyłkę pisarską, bądź też postanowieniem o odmowie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. W ocenie Sądu organ I instancji niezasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania, co zostało zweryfikowane przez organ II instancji poprzez uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta K. Jednakże w ocenie Sądu oczywistym jest, że decyzja z dnia 12 maja 1997r. nie mogła stać się ostateczna dnia następnego czyli 13 maja 1997r., i w tym zakresie organ winien był sprostować omyłkę pisarską (rachunkową). Nie zmienia to jednak faktu, iż jak twierdzą organy "strony złożyły oświadczenie, iż nie wnoszą zastrzeżeń do decyzji...", jednakże okoliczność ta nie ma znaczenia w przedmiocie rozpoznania wniosku o sprostowanie decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i art.135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.