IV SA/Po 685/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 685/17 w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2017r. Nr [...] i [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić zażalenie. A. W. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017r. Nr [...] i [...] w przedmiocie zasiłku celowego wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 5 września 2017r. starszy referendarz sądowy Damian Mataczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu utrzymał w mocy, zaskarżone w drodze sprzeciwu, postanowienie referendarza sądowego z dnia 05 października 2017 r. Na powyższe postanowienie Sądu skarżący wniósł – pismem z dnia [...] listopada 2017 r. – zażalenie, wskazując, że się z nim nie zgadza, a Sąd został wprowadzony w błąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369, zwanej dalej – Ppsa) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, szczegółowo wymienione w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zaś chodzi o kwestię prawa pomocy, to w myśl art. 258 § 1 i § 4 Ppsa czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje, co do zasady, referendarz sądowy, zaś środkiem odwoławczym przysługującym od jego postanowień i zarządzeń jest sprzeciw (art. 259 Ppsa). Sprzeciw ten rozpoznaje sąd, który zgodnie z art. 260 § 1 Ppsa, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi art. 260 § 2 Ppsa w sprawach tych wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skoro - zgodnie z powyższymi regulacjami - sąd, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez niego na podstawie art. 260 Ppsa postanowienie jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Nie budzi przy tym wątpliwości, że prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcia nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. W niniejszej sprawie postanowienie tut. Sądu z dnia [...] października 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia [...] września 2017 r., jest prawomocne i skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia od niego zażalenia. Zgodnie z art. 197 § 2 Ppsa do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. W myśl zaś art. 178 Ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze więc to, że wniesione w niniejszej sprawie przez skarżącego zażalenie jest niedopuszczalne, gdyż taki środek odwoławczy nie przysługuje od prawomocnych postanowień, działając na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.