IV SA/Po 688/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi T.W. na uchwałę Rady Gminy T. P. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w S. działki nr [...],[...]i [...] oddala skargę T. W. w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2013 poz. 594 z późn. zm.) wniósł skargę na uchwałę nr [...] Rady Gminy T. P. z dnia [...] grudnia 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w S.działki nr [...],[...] i [...]. W uzasadnieniu obszernej skargi wskazał, że jest właścicielem działek o numerach [...], które nie są objęte ustaleniami planu. W przedmiotowej sprawie organy gminy naruszyły powszednie obowiązujące przepisy prawa, a to: - art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 poz. 647) dalej u.p.z.p. poprzez brak zamieszczenia ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego w prasie miejscowej, gdyż pismo "S. – C." nie wyczerpuje znamion prasy; - art. 18 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez brak zachowania wymogu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu na okres przynajmniej 21 dni i wadliwe obliczanie tegoż terminu poprzez wliczania do terminu również dni wolnych; - art. 18 ust. 2 pkt 2 i 18 ust. 2 pkt 4 lit. "e" u.p.z.p. poprzez brak zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzenia planu, a następnie brak uzgodnienia projektu planu z komendantem właściwego Oddziału Straży Granicznej; - art. 27 ust. 1 u.p.z.p. poprzez sporządzenie przez organ wykonawczy projektu planu dla mniejszego obszaru niż wyznaczony w uchwale intencyjnej; - art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. poprzez brak określenia dla terenu maksymalnego i minimalnego wskaźnika intensywności zabudowy; - art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p. poprzez brak określenia zasad podziału terenu na działki budowlanej; - art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez brak określenia linii rozgraniczających tereny przeznaczone do realizacji celów publicznych; - art. 10 u.p.z.p. w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez niemożność powiązania tekstu planu miejscowego z rysunkiem opracowania planistycznego; - art. 18 ust.2 pkt 5, 9 i 12 poprzez braki w procedurze planistycznej i nie zastosowanie się do wymienionych przepisów. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy T. P. wniosła o jej oddalenie podnosząc, że skarżący nie miał żadnych praw do nieruchomości objętych planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym zaskarżoną uchwałą na etapie jego opracowywania i uchwalenia, a także obecnie nie jest ich właścicielem. Nie wykazał jakiego interesu prawnego dotyczy skarżona uchwała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. 2013 poz. 594 z późn. zm.) dalej u.s.g. stanowi, że "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Kontrola skargi wniesionej na uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 us.g. polega w pierwszej kolejności na sprawdzeniu czy skarga wypełnia wymogi formalne takie jak: charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, uprzednie wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia, zachowanie terminu do wniesienia skargi. Po stwierdzeniu, że wymogi formalne zostały spełnione, sąd bada legitymację skarżącego do jej wniesienia i dopiero ustalenie, że ten warunek został spełniony, pozwala Sądowi przystąpić do merytorycznej oceny zasadności zarzutów skargi. Przedmiotem zaskarżenia w kontrolowanej sprawie jest uchwała Rady Gminy T. P. z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w S. dziaki nr [...],[...],[...]. Skarżona uchwała należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5 Ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) dalej P.p.s.a i zaskarżony akt podlega kontroli sądowej. Rozpoznawana skarga została wniesiona - po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa - w terminie bowiem Rada Gminy T. P. Uchwałą z [...]czerwca 2014 r. nr [...] odmówiła uchylenia między innymi zaskarżonej uchwały, uznając, że akt ten nie narusza interesu prawnego skarżącego. Legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, Nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, może więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (porównaj: wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). W wyroku tym sąd wskazał, również, iż na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie wynikłym z przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Podsumowując stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał naruszenia prawa mającego bezpośredni wpływ na jego własną indywidualną sytuację prawną, zarówno w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa jak i w skardze. Ogólnikowe stwierdzenie o naruszeniu jego interesu prawnego nie spełnia wymogu udowodnienia legitymacji do złożenia skargi. Podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Skarżący nie wskazał żadnej okoliczności natury prawnej dotyczącej wpływu zaskarżonej uchwały na regulowany przez obowiązujące prawo sposób zagospodarowania jego nieruchomości. Nie wskazał przepisu prawa, który miałby zostać naruszony7 zaskarżonym planem w zakresie zagospodarowania działek stanowiących jego własność, nie wskazał jaki przepis uchwały pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Brak zatem legitymacji do złożenia skargi powoduje, że skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Powyższe powoduje, że nie zachodzi potrzeba oceny zarzutów skargi wskazujących na naruszenie przepisów przez Radę Gminy Tarnowo Podgórne przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały.