IV SA/Po 695/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. i M. małżonków S. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] maja [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], Wojewoda W., na skutek odwołania wniesionego przez Burmistrza Miasta P., uchylił decyzję Starosty P. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] – orzekającą o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę, przejętą na rzecz Gminy P., obejmującą działkę nr [...] o powierzchni [...] ha, obręb P. S., arkusz mapy [...], zapisaną w księdze wieczystej KW nr [...] – i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda W. wskazał m.in., że w sporządzonym na potrzeby rozpoznawanej sprawy operacie szacunkowym, określającym wartość rynkową prawa własności nieruchomości przejętej z mocy prawa pod budowę drogi gminnej, rzeczoznawca majątkowy, A. J., oparł sposób wyceny na przepisie § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109; dalej jako "rozporządzenie RM"). Do porównań rzeczoznawca przyjął transakcje z lat 2007-2009, przy czym dla określenia wartości zastosował podejście porównawcze, metodę porównywania parami. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowy operat jest dotknięty określonymi brakami, a organ I instancji opierając na nim swe rozstrzygnięcie naruszył zasady płynące z treści art. 7 i 77 ustawy z dnia 14czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), poprzez niedokładne zbadanie tego dowodu oraz odstąpienie od dostatecznego wyjaśnienia przyczyn pominięcia przez rzeczoznawcę transakcji wskazywanych przez stronę odwołującą się. Z decyzją Wojewody nie zgodzili się właściciele zajętej pod drogę nieruchomości, którzy w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skardze zażądali uchylenia decyzji organu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sądowi z urzędu znany jest fakt, że wnioskiem z dnia 18 stycznia 2010 r. Rzecznik Praw Obywatelskich (dalej; "RPO") zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie m.in. zgodności przepisu § 36 ust. 1 i 4 rozporządzenia RM z przepisami art. 21 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a także z art. 134 ust. 3 i 4, art. 152 ust. 3 w związku z art. 151 ust. 1 i art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej w skrócie "u.g.n."), a przez to z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Uzasadniając złożony wniosek RPO stanął na stanowisku, że przyjęta w § 36 ust. 1 i 4 rozporządzenia RM metoda określania wartości nieruchomości, stanowiąca jeden z elementów odszkodowania należnego właścicielom, nie może być oceniana jako mieszcząca się w granicach pojęcia "słusznego odszkodowania". W szczególności zaś przyjęcie za punkt odniesienia dla wyceny wartości nieruchomości cen transakcyjnych uzyskiwanych przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne, odbiega od przyjętego i korzystającego z domniemania konstytucyjności unormowania zawartego w art. 151 u.g.n. Sprawa została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą K 4/10. Wobec powyższego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zawiesił niniejsze postępowanie do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie K 4/10.