IV SA/Po 696/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w P. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 2 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę w całości. Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również organ odwoławczy lub WWINB) postanowieniem z 2 sierpnia 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 123 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w P. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej również organ I instancji lub PINB) z 13 czerwca 2024 r. nr [...] znak: [...] wstrzymujące rozbudowę parkingu na działce nr [...] (arkusz 09, obręb P.) oraz informujące inwestora o możliwości złożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia w/w postanowienia, wniosku o legalizację przedmiotowej rozbudowy parkingu oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w związku z otrzymanym zgłoszeniem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej: PINB) w dniu 10 października 2023 r. przeprowadził czynności kontrolne w sprawie legalności rozbudowy parkingu na nieruchomości położonej w P. przy os. [...]. W ich wyniku ustalono, że na kontrolowanej nieruchomości przy budynku nr [...] od strony ul. [...] od połowy lipca do końca września 2023 r. prowadzony był remont nawierzchni parkingu i chodników wraz z odwodnieniem. Inwestorem była Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w P. os. [...]. Na działce [...], gdzie mieszkańcy ustawili samochody, wykonano ażurowe utwardzenie oraz wyremontowano drogę dojazdową do pawilonu i wyznaczono 8 miejsc postojowych. Zgodnie z oświadczeniem przedstawicieli Spółdzielni Mieszkaniowej, miejsca te zostały przeniesione z fragmentu działki, która została oddana miastu i na której wykonano teren biologicznie czynny. Ponadto wskazano, że nie dokonano zgłoszenia ww. robót budowlanych. Pismem z dnia 24 listopada 2023 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa przesłała do PINB stary plan zagospodarowania przestrzennego wokół budynku numer [...] i ww. parkingu, na którym to planie widnieje zaznaczona przestrzeń parkingowa, w obrysie której odbywał się remont. Następnie pismem z 18 kwietnia 2024 r. przekazano do organu powiatowego oryginalną mapę terenu wokół budynku numer [...] wraz z parkingiem. Jednocześnie wskazano, że na wskazanym terenie istniał parking z płyt betonowych, które zostały wymienione w trakcie pierwszego remontu w latach 90 ubiegłego wieku. Spółdzielnia Mieszkaniowa pismem z 24 kwietnia 2024 r. wskazała, iż wykonane prace nie wymagały pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia i nie powinny być przedmiotem postępowania administracyjnego. Ponadto wyjaśniono, że wykonane roboty były remontem placu postojowego i ciągu pieszego towarzyszącego istniejącej zabudowie oraz utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Jednocześnie wskazano, dołączając fotografie, że miejsca postojowe wyznaczane na ażurowym utwardzeniu powierzchni gruntu działki budowlanej zostały usunięte i obecnie funkcjonuje jako plac dostaw. W dniu 29 maja 2024 r. PINB przeprowadził niezapowiedziane czynności kontrolne parkingu przy ul. [...], w wyniku których ustalono, iż na rozbudowanej części parkingu wyłożonego ażurową kostką brukową widoczne są przebarwienia kostki po usuniętych białych liniach wyznaczający miejsca postojowe. Z ustaleń poczynionych przez PINB (notatka służbowa z 4 czerwca 2024 r.) wynika, że w archiwalnych aktach WUiA Urzędu Miasta P. brak jest decyzji na rozbudowę parkingu przy bloku nr [...] na os. [...] w P.. Ponadto brak zgłoszeń zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących rozbudowy parkingu poprzez wykonanie 8 miejsc postojowych. Wykonano także kopię decyzji pozwolenia na budowę z dnia 9 stycznia 1998 r. dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z mapą zasadniczą z dnia 13 stycznia 1997 r., na której widoczny jest parking, objęty niniejszym postępowaniem. Następnie PINB dołączył do akt zdjęcia lotnicze z lat 2016, 2018 i 2021 przedmiotowej nieruchomości (notatka służbowa z 10 czerwca 2024 r.). W dniu 13 czerwca 2024 r. PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie legalności rozbudowy parkingu zlokalizowanego na działce nr [...] (arkusz 09, obręb P.) a następnie, działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 3 i art. 48 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2024 r. poz. 725 - dalej p.b.), wydał postanowienie z 13 czerwca 2024 r. nr [...] znak: [...] Zażalenie na ww. postanowienie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa. Zażalenie zostało następnie uzupełnione pismem z 27 czerwca 2024 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu wskazanego na wstępie postanowienia wskazał, że zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 28 p.b.. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 p.b.., które wskazują jakich obiektów budowa nie wymaga pozwolenia na budowę oraz określa budowy i roboty budowlane, które można wykonywać po dokonaniu zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru ich wykonania, jeżeli organ ten nie wniósł w odpowiednim terminie sprzeciwu, jak również wskazuje obiekty, których budowa nie wymaga zarówno uzyskania pozwolenia na budowę, jak i dokonania zgłoszenia. W myśl art. 3 pkt 9 p.b. przez pojęcie "urządzenia budowlanego" należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z kolei zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 p.b. obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Jak wynika z ustaleń PINB dokonanych podczas czynności kontrolnych przed budynkiem wielorodzinnym przy os. [...] w P. pierwotnie zlokalizowany był parking zawierający 47 wyodrębnionych miejsc postojowych. Wynika to także z archiwalnej mapy zasadniczej pochodzącej z 13 października 1997 r., stanowiącej załącznik do decyzji pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na istniejącym budynku mieszkalnym Spółdzielnia Mieszkaniowa w P. osiedle [...] Między lipcem a wrześniem 2023 r. (co wynika z oświadczeń skarżącej, a także umowy na roboty budowlane nr [...] zawartej w dniu 7 marca 2023 r. oraz z ogólnodostępnych zdjęć na platformie GoogleEarth), na zlecenie Spółdzielni Mieszkaniowej przeprowadzono "remont" przedmiotowego placu postojowego, w wyniku którego został on utwardzony nową kostką brukową a także wykonano 8 dodatkowych miejsc postojowych, które również zostały utwardzone kostką brukową. Wszystkie miejsca postojowe zostały wyodrębnione białymi liniami. Skarżąca pismem z dnia 24 kwietnia 2024 r. wskazała, iż miejsca postojowe zostały usunięte (usunięto namalowane białe linie wyodrębniające miejsca postojowe) i obecnie utwardzenie funkcjonuje jako plac dostaw. Stanowisko to zostało również podtrzymane w treści zażalenia. Organ II instancji wskazał, że w myśl art. 29 ust. 4 pkt 4 p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzaniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Z kolei zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 7 p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia budowa stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, z wyjątkiem sytuowanych na obszarze [...]. Przepis art. 29 ust. 4 pkt 4 p.b. nie dotyczy robót, których skutkiem jest powstanie miejsc mających służyć do postoju pojazdów, gdyż takie roboty obejmuje inna regulacja tej ustawy tj. art. 29 ust. 2 pkt 7 p.b. Przepis ten obejmuje utwardzenie służące innym celom niż ruch i postój pojazdów. Dalej wyjaśniono, że ustawodawca nie wyjaśnia czym jest miejsce postojowe. Orzecznictwo wskazuje, że jest to takie miejsce, które umożliwia postój pojazdu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.). Niewątpliwie jest również, że miejsca postojowe mogą powstać w wyniku utwardzenia powierzchni gruntu. W ocenie WWINB argumentacja skarżącej podniesiona w treści zażalenia, zgodnie z którą usunięcie białych linii wydzielających miejsca postojowe, jak również oznakowanie go jako "plac dostaw", nie znajduje uzasadnienia, bowiem utwardzony plac nadal pozostaje placem postojowym, przewidzianym dla postoju samochodu z dostawami. Potwierdza to również wykonany w tym miejscu poziomy znak drogowy P-20, który zgodnie z § 90 ust. 4 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury Oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2310 ze zm.) oznacza stanowisko postojowe zastrzeżone dla określonego rodzaju pojazdów. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym za plac postojowy, a tym samym za urządzenie budowlane niebędące obiektem budowlanym (budowlą) ustawodawca uznaje teren utwardzony umożliwiający postój do 10 samochodów osobowych. Tym samym jeżeli w wyniku robót utwardzających teren powstaje plac umożliwiający postój więcej niż 10 samochodów osobowych, to nie jest to już wyłącznie urządzenie budowlane (plac postojowy), a obiekt budowlany, którego budowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (Wyrok NSA z 3.02.2009 r., II OSK 77/08; Wyrok NSA z 18.05.2023 r., II OSK 1716/20; Wyrok NSA z 14.12.2023 r., II OSK 865/21). Budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Zatem należy zgodzić się z organem powiatowym, iż przedmiotowy plac postojowy nie jest urządzeniem budowlanym, lecz obiektem budowlanym, na którego budowę było wymagane pozwolenie na budowę, a którego inwestor nie uzyskał. Należy dodać, że do placów postojowych, jako będących obiektami budowlanymi stosuje się art. 48 p.b.. Choć w przedmiotowym przypadku doszło do realizacji dodatkowych 8 miejsc postojowych do 47 już istniejących, to w ocenie WWINB, nie można przyjąć, że dla takiej inwestycji zastosowanie znalazłby art. 29 ust. 2 pkt 7 p.b.., bowiem takie stanowisko mogłoby prowadzić do próby ominięcia regulacji związanej z koniecznością uzyskania decyzji pozwolenia na budowę. Wybudowane dodatkowe miejsca, choć w ilości mniejszej niż 10, stanowią integralną część już istniejącego parkingu. W związku z powyższym WWINB uznał, że PINB prawidłowo zastosował wobec wykonanej rozbudowy obiektu budowlanego procedurę legalizacyjną przewidzianą w art. 48 p.b. W ocenie WWINB, PINB zasadnie nałożył obowiązek wstrzymania robót budowlanych, jednocześnie poinformował inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację, a także o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej. Końcowo WWINB, wskazując na treść art. 52 ust. 1 p.b., stwierdził, że inwestorem przedmiotowych robót budowlanych była Spółdzielnia Mieszkaniowa w P. z siedzibą w P., co wynika z umowy na roboty budowlane nr [...]. Co prawda, budowa przedmiotowego placu postojowego została już zakończona, jednakże w ocenie WWINB, adresat obowiązków wynikających z zaskarżonego postanowienia został prawidłowo wskazany, z uwagi na fakt, że Spółdzielnia Mieszkaniowa jest także współwłaścicielem nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowy plac postojowy. Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w P. kwestionując powyższe postanowienia organów I i II instancji wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o ich uchylenie i umorzenie postępowania. Skarżąca zarzuciła wadliwą interpretację robót budowlanych wykonanych na terenie działki budowlanej nr ewid. [...], zlokalizowanej na os. [...] w P., polegającą na remoncie istniejącego parkingu oraz dojazdu do pawilonu usługowego J. z placem postojowym pełniącym funkcję dostaw towarowych. Skarżąca podniosła, że powstałe w wyniku prac remontowych dodatkowe nowe miejsca postojowe w liczbie 8 sztuk zostały już usunięte w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez PINB dla Miasta P.. Mając powyższe na uwadze, skarżąca uważa, że nie doszło do nielegalnej rozbudowy istniejącego parkingu, a wykonane prace nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia i nie powinny być objęte postępowaniem administracyjnym przez nadzór budowlany. Skarżąca podniosła, że przedmiotowe utwardzenia nie stanowią budowli, zdefiniowanej w art. 3 pkt. 3 p.b., a są bezpośrednio związane z istniejącymi budynkami jako urządzenia im służebne czyli dojścia, miejsce dostaw towarów i przejazdy. Wyznaczenie 8 dodatkowych miejsc postojowych, na wyremontowanym placu dostaw oddzielonych od istniejącego parkingu stosownie oznaczonym pasem (białe przekreślenia) było błędem i zostało usunięte w sposób trwały i jednoznaczny. Dalej wyjaśniono, że dwukrotnie wymieniano kostkę betonową (po pierwszej wymianie PINB dokonał niezapowiedzianej kontroli uznając, że wymienione elementy nadaj sugerują wyznaczenie miejsc postojowych), aby usunąć wszelkie skojarzenia związane z wyznaczonymi wcześniej miejscami postojowymi. Obecnie plac manewrowy jest jednorodny optycznie, nie widać na nim żadnych wyznaczonych miejsc postojowych i żadne pojazdy na nim nie parkują. Tym samym nie można tego wyremontowanego utwardzenia traktować jako rozbudowę istniejącego parkingu jak w swym postanowieniu utrzymują WINB i PINB dla Miasta P.. Skarżąca zarzuciła, że organy I i II instancji także nie odniosły się do złożonego podczas postępowania wyjaśnienia, w którym zawarte było stanowisko spółdzielni w przedmiocie wykonanych robót budowlanych i likwidacji 8 miejsc postojowych, przez co naruszono art. 6, art. 7, art. 7 a § 1 i art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024r. poz. 935- dalej p.p.s.a.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przechodząc do oceny zasadności samej skargi, wskazać należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest ocena legalności postanowienia Inspektor Nadzoru Budowlanego z 2 sierpnia 2024 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z 13 czerwca 2024 r. nr [...] znak: [...] wstrzymującego rozbudowę parkingu na działce nr [...] (arkusz 09, obręb P.) oraz informującego skarżącą jako inwestora o możliwości złożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia w/w postanowienia, wniosku o legalizację przedmiotowej rozbudowy parkingu oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 48 ust. 1 p.b, zgodnie z którym, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę (pkt 1) albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (pkt 2). Stosownie do ust. 3, w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Jednocześnie przepis art. 48 ust. 5 ww. ustawy przewiduje, że postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy. Podstawę faktyczną wydanego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych stanowiły ustalenia dokonane w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej przez pracowników nadzoru budowlanego w dniu 10 października 2023 r., w trakcie której ustalono, że w sąsiedztwie budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] na os. [...] w P. (działka nr [...] i [...], arkusz 09, obręb P.) od połowy lipca do końca września 2023 r. prowadzony był remont nawierzchni parkingu i chodników wraz z odwodnieniem. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że na działce [...] w miejscu gdzie mieszkańcy ustawiali auta wykonano ażurowe utwardzenie oraz wyremontowano drogę dojazdową do pawilonu i wyznaczono 8 miejsc postojowych. Zgodnie z wyjaśnieniami uczestniczących w kontroli pracowników Skarżącej miejsca te zostały przeniesione z fragmentu działki, która została oddana Miastu i na której wykonano teren biologicznie czynny. W trakcie niezapowiedzianych czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 29 maja 2024 r. ustalono, iż na części terenu wyłożonego ażurową kostką brukową widoczne są przebarwienia kostki po usuniętych białych liniach wyznaczających miejsca postojowe. Z notatki służbowej z 4 czerwca 2024 r. wynika, że w archiwalnych aktach WUiA Urzędu Miasta P. brak jest decyzji na rozbudowę parkingu przy bloku na os. [...] nr [...] w P.. Ponadto brak zgłoszeń zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących rozbudowy parkingu poprzez wykonanie 8 miejsc postojowych. W aktach sprawy znajduje się kopia decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 9 stycznia 1998 r. nr [...] (k. 30-33 akt) dotycząca wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z mapą zasadniczą z dnia 13 stycznia 1997 r., na której widoczny jest parking na działce nr [...]. Powyższe dokumenty i znajdująca się aktach dokumentacja fotograficzna potwierdzają lokalizację parkingu w jego pierwotnym kształcie przewidującym 47 miejsc postojowych wydzielonych na działce nr [...]. Ze zgromadzonych dokumentów w tym zdjęć lotniczych wynika również, że na działce [...] znajduje się pawilon handlowy, do którego wzdłuż granicy działki [...] prowadzi droga dojazdowa. Ze znajdujących się aktach sprawy zdjęć lotniczych z lat 2016 r., 2018 r. i 2021 r. (k. 36 – 38 akt) nie wynika jednak, aby wzdłuż drogi dojazdowej do pawilonu handlowego znajdował się utwardzony teren wykorzystywany jako plac postojowy. Stan obecny potwierdzony zgromadzoną dokumentacją fotograficzną wskazuje zaś, że wzdłuż drogi dojazdowej znajduje się dodatkowy obszar wyłożony ażurową kostką brukową, na którym widoczne są przebarwienia kostki po usuniętych białych liniach wyznaczający dodatkowe 8 miejsc postojowych (wcześniej w trakcie kontroli z 10 października 2023 r. widoczne były linie rozgraniczające wyznaczone miejsca postojowe). Taki stan sprawy w ocenie Sądu jednoznacznie każe przyjąć, że doszło do rozbudowy, w warunkach samowoli budowlanej, legalnego obiektu budowlanego, parkingu. Wbrew zarzutom skargi zakres robót wymagał pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. Nie był to bowiem, jak wskazuje Spółdzielnia we wniesionej skardze, przypadek utwardzenia powierzchni gruntu. Pojęcie "utwardzenie gruntu" nie jest zdefiniowane w przepisach p.b. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 5 .p.b. - nie zawiera żadnych ograniczeń podmiotowych ani przedmiotowych. Z jego brzmienia nie wynika, na czym ma polegać utwardzenie powierzchni gruntu, czy też jakim celom może służyć wykonanie takich robót budowlanych i jakie może być przeznaczenie docelowe tak utwardzonej powierzchni. Wykonanie utwardzenia powierzchni gruntu działki budowlanej i przeznaczenie tak utwardzonego terenu może, zatem być różne, ale roboty budowlane wykonywane na podstawie analizowanego przepisu nie powinny doprowadzić do powstania obiektu budowlanego wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 1 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 462/08 - dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl dalej CBOSA). O tym, czy nie zostanie przekroczony zakres regulacji z art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. może też decydować sposób użytkowania i przeznaczenie terenu utwardzonego. Zasadnie wykazały to organy, że zamiarem skarżącej było wykonanie nowej części obiektu budowlanego o funkcji parkingu. Świadczy o tym ukształtowanie obiektu na spornej nieruchomości. Tworzy on bowiem jednolitą całość techniczno-użytkową z parkingiem położonym na działce nr [...]. Doszło bowiem do powstania wspólnego odwodnienia, jednolitej powierzchni z kostki oraz braku jakichkolwiek rozgraniczeń między obiema częściami. Sporny teren został w taki sposób wydzielony i połączony z istniejącym już parkingiem, że tworzy zorganizowaną całość, która umożliwia manewrowanie pojazdów osobowych i ich parkowanie. W taki też sposób jest wykorzystywany co potwierdzają zdjęcia znajdujące się w aktach sprawy. Rozbudowa istniejącego parkingu na 47 miejsc postojowych wymagała zatem uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowoadministracyjnym przywołanym w uzasadnieniu WWINB za plac postojowy, a tym samym za urządzenie budowlane niebędące obiektem budowlanym (budowlą) ustawodawca uznaje teren utwardzony umożliwiający postój do 10 samochodów osobowych. Tym samym jeżeli w wyniku robót utwardzających teren powstaje plac umożliwiający postój więcej niż 10 samochodów osobowych, to nie jest to już wyłącznie urządzenie budowlane (plac postojowy), a obiekt budowlany, którego budowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (Wyrok NSA z 3 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 77/08; Wyrok NSA z 18 maja 2023 r. sygn. akt II OSK 1716/20; Wyrok NSA z 14 grudnia 2023 r. sygn. akt II OSK 865/21 - CBOSA). W tym miejscu wskazać należy, że budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Przedmiotowy plac postojowy nie jest zatem urządzeniem budowlanym, lecz obiektem budowlanym, na którego rozbudowę było wymagane pozwolenie na budowę, a którego skarżąca nie uzyskała co nie jest kwestionowane. Zaznaczyć należy, iż okolicznością bez znaczenia jest usunięcie w trakcie prowadzonego postepowania linii rozgraniczających wyznaczone miejsca postojowe, czy symbolu koperty na terenie położonym wzdłuż drogi dojazdowej do pawilonu handlowego. Sąd podziela bowiem stanowisko orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którym w sytuacji, gdy na zrealizowanym placu postojowym nie wyodrębniono w sposób wyraźny dojazdów manewrowych i stanowisk postojowych zasadne jest uznanie całego placu postojowego za wydzielone miejsca parkingowe, albowiem inwestor dopuszcza postój pojazdów w każdym punkcie tego placu; czyli każdy punkt placu jest elementem miejsc parkingowych (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 10 listopada 2015 r. o sygn. akt II SA/Po 761/15, opubl. Legalis nr 1389371 ). Twierdzenia skarżącej o wykonaniu jedynie utwardzenia terenu działki nie mają zatem oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i pozostają z nim w sprzeczności. Nie znajdują one również potwierdzenia w treści definicji parkingu zawartej w § 3 pkt 25 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - przez pojęcie parkingu należy rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. Z tych względów nie stwierdzono naruszenia prawa materialnego, ani też uchybienia regułom procedury w stopniu skutkującym wznowieniem postępowania administracyjnego, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym zarzucanego w skardze naruszenia art. 6, art. 7, art. 7 a § 1 i art. 8 k.p.a. Materiał dowodowy, na którym oparły się organy nadzoru jest wiarygodny i w oparciu o uzyskane dokumenty można określić przybliżony czas wykonania robót budowlanych i ich zakres. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.