IV SA/Po 697/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 07 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. W. i B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 6 kwietnia 2022 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących M. W. i B. W. solidarnie kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia 18 sierpnia 2020 roku ([...]) Prezydent Miasta P., po rozpatrzeniu wniosku Państwa M. W. i B. W. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "rozbudowie istniejącej wilii miejskiej" przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...] obręb G., położonej w P. przy al W. . Po rozpatrzeniu odwołania inwestorów Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 września 2020 roku (Nr [...]) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia 8 sierpnia 2020 roku ([...]). Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyli Państwo M. W. i B. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 228/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że sporne w sprawie jest to, w jaki sposób należało ustalić front działki oraz jaka jest jego szerokość. Zdaniem organu I instancji skarżąca podała, że działka inwestycyjna jest usytuowana u zbiegu Al. [...] i ul. [...]. Organ wskazał wprost, że we frontowej części, od strony Al. [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalno-usługowy, zatem sam wskazał, że front działki jest od Al. [...]. Dalej organ wskazał, że inwestor planuje rozbudowę budynku od strony ul. [...] o dodatkowe 92,58 m˛ do łącznej powierzchni zabudowy [...] m˛. We wniosku inwestorzy rzeczywiście wskazali, że dojazd do planowanej inwestycji - dostęp do drogi publicznej (istniejący/projektowany) bezpośredni z ulicy [...] - [...] wjazd; z Al. [...] – [...] wjazdy – istniejące. Nadto wskazali także, że istniejący na terenie inwestycyjnym garaż przeznaczony jest do rozbiórki. Sąd doszedł do przekonania, że dla działki nr [...] nieprawidłowo organy przyjęły front działki od strony ul. [...], gdyż tak ustalony front działki nie wpisuje się w istniejący ład przestrzenny działek od Al. [...] i narusza uprawnienia inwestora w kontekście sformułowanego przez niego wniosku w niniejszej sprawie, mianowicie działka z istniejącym budynkiem ma już zapewniony dostęp do drogi publicznej i główny wjazd, i wejście od strony Al. [...], tak jak działki sąsiednie, czego organy nie kwestionowały. Dalej Sąd rozpoznający sprawę stanął na stanowisku, że organy administracji winny ustalić obszar analizowany na podstawie § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, co nie mogło prowadzić do "dopasowywania" terenu analizowanego do potrzeb parametrów planowanej inwestycji. Niedopuszczalne jest bowiem poszukiwanie takiego obszaru analizowanego, który "wpasuje się" w parametry projektowanej inwestycji zgodnie z wolą inwestora, to planowana inwestycja winna swoimi cechami, parametrami i gabarytami odpowiadać cechom, parametrom i gabarytom zabudowy już istniejącej, co ma służyć zapewnieniu ładu przestrzennego i harmonii urbanistycznej. W okolicznościach sprawy nie budziło wątpliwości Sądu, że spełniony został warunek kontynuacji funkcji, który należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić, przy czym przez kontynuację funkcji rozumie się także uzupełnienie funkcji dotychczasowej . W związku z powyższym Sąd wskazał, że kontrolowane decyzje wydane zostały z istotnym naruszeniem art. 61 ust. 1 u.p.z.p., § 3 ust. 2 rozporządzenia, a także z istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji. Ponownie organy prawidłowo wytyczą obszar analizowany i ponownie ustalą cechy, parametry i gabaryty nowej zabudowy. Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr [...] Prezydent Miasta P. ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "rozbudowie istniejącej wilii miejskiej" przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...] obręb G., położonej w P. przy al. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ opisał stan faktyczny i prawny, i wskazał, że w jego ocenie nie znaleziono przesłanek dla zastosowania odstępstwa od § 5 ust.1 i szczególnego potraktowania inwestycji. Zaznaczył, że wyznaczenie parametrów nowej zabudowy wynika z konkretnego stanu faktycznego zagospodarowania terenu, który po dokonaniu analizy urbanistycznej, staje się podstawą do oceny tzw. dobrego sąsiedztwa. Dlatego oceniając zagospodarowanie terenu, a w szczególności zabudowę w zespole mieszkaniowym jedno - i wielorodzinnym niskim w rejonie al. [...], nie znaleziono uzasadnienia dla zastosowania § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia. Projektowana rozbudowa budynku narusza ład przestrzenny i stanowi element niedopasowany do zrealizowanego układu urbanistycznego zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W sytuacji przewagi w bezpośrednim sąsiedztwie uporządkowanej zabudowy o zbliżonych gabarytach, zdaniem rozstrzygającego takie cechy zagospodarowania terenu należy utrzymać i preferować. Zatem brak zmian wartości wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w obrębie posesji, przy jednoczesnym nie uwzględnieniu formy zabudowy oraz jej gabarytów, należy uznać za ewidentne odstępstwo skutkujące niedopasowaniem inwestycji do najbliższego otoczenia. Zamierzenie nie kontynuuje więc cech zagospodarowania sąsiednich nieruchomości i narusza uporządkowane relacje przestrzenne, jakie winny być zachowane pomiędzy zabudową istniejącą, a projektowaną. Analiza wniosku oraz uwarunkowań urbanistycznych całego terenu, wykazała brak uzasadnienia dla specjalnego potraktowania inwestycji i dopuszczania jej na wyjątkowych zasadach. Zamierzenie nie spełnia łącznie wszystkich wymogów art.61 ust.1 pkt 1 oraz wymagań ładu przestrzennego, o którym mowa w art.1 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dlatego należało odmówić ustalenia warunków zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. W. i B. W. domagając się uchylenia powyższej decyzji i ustalenia warunków zabudowy oraz przeprowadzenie przez organ odwoławczy dowodu z analizy urbanistycznej. W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art.61 ust. 5a u.p.z.p. w zw. z § 9 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. skutkiem czego analiza jest niepełna i nie może stanowić podstawy do jakichkolwiek ustaleń; zarzut naruszenia § 5 ust.1 rozporządzenia poprzez zawężenie analizy do budynków posadowionych przy al. [...] i [...]; zarzut naruszenia art.6 k.p.a. w zw. z § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez zastosowanie wskaźnika odnoszącego się do części obszaru analizowanego oraz art. 52 ust. 1 i 2 lit. b w zw. z art.64 ust. 1 ww ustawy poprzez podjęcie czynności nakłaniających wnioskodawców do zmiany wniosku w sytuacji, gdy organ jest związany jego treścią. Decyzją z dnia 30 maja 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ m.in. wskazał, że w obszarze analizowanym brak terenu o planowanym przez Skarżących sposobie zagospodarowania działki nr [...] obręb G., budynkiem mieszkalno – usługowym o powierzchni zabudowy wynoszącej [...] m2. Planowana zabudowa musi nawiązywać do budowy "zastanej" w obszarze analizowanym. Przy czym naruszenie ładu przestrzennego może mieć miejsce nie tylko poprzez przekroczenie średnich wartości obszaru analizowanego, ale również poprzez zlokalizowanie zabudowy nie występującej w tym obszarze, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Planowany sposób zagospodarowania działki nr [...] nie będzie zatem stanowił kontynuacji cech zagospodarowania obszaru analizowanego. Dalej organ wskazał, że jest związany wnioskiem inwestora w zakresie przedmiotu inwestycji i traci bowiem możliwość ustalenia warunków zabudowy w sytuacji ustalenia, że wyniki przeprowadzonej analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób istotny odbiegają od parametrów określonych we wniosku. Skargę na powyższą decyzję wnieśli M. W. i B. W. reprezentowani przez pełnomocnika i domagali się uchylenia decyzji organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie : - art.61 ust.1 pkt 3 u.p.z.p. przez jego zastosowanie co wynikało z naruszenia art.79a § 1 k.p.a. poprzez brak wezwania wnioskodawców do przedstawienia opinii gestora sieci wodociągowo – kanalizacyjnej, sieci energetycznej, sieci gazowej, w sytuacji kiedy z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż warunki od gestorów sieci zostały wydane; - art.61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że powierzchnia zabudowy sama w sobie jest parametrem, który decyduje o możliwości prowadzenia zabudowy na działce wnioskodawców, przyjęciu że na działce wnioskodawców wykluczona jest rozbudowa istniejącego budynku o powierzchni [...] m2; - art.80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak wypowiedzenia się co do treści analizy urbanistycznej w zakresie odnoszącym się do zachowania przez planowaną inwestycję parametrów budynku składających się na jego gabaryty podczas, że mimo zwiększenia powierzchni zabudowy zachowany ostał charakter dotychczasowej zabudowy i tym samym zachowany został zastany ład architektoniczno – urbanistyczny; - naruszenie art.153 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd. Zgodnie zaś z treścią przepisu art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 228/21 uchylającym decyzje organów obu instancji WSA wskazał, że sporne w sprawie było to, w jaki sposób należało ustalić front działki oraz jaka jest jego szerokość. Projektowana zabudowa nie wychodzi poza obrys elewacji frontowej istniejącego budynku. W ocenie Sądu elewacja od strony ul. [...] ma znaczenie jeżeli chodzi o wyznaczenie linii zabudowy, natomiast nie może być uwzględniana dla określenia frontu działki i szerokości elewacji frontowej, bo ta znajduje się do strony Al. [...]. Przy czym położenie elewacji od strony ul. [...] także nie ulega zmianie, rozbudowa umiejscowiona będzie na przedłużeniu elewacji istniejącego budynku mieszkalno-usługowego. Nie ulega zmianie linia zabudowy od strony ul. [...]. Front działki o nr ewid.[...] istnieje, zatem od strony drogi publicznej Al. [...]. Wobec tego część działki od strony Al. [...] wyznacza front działki, zatem ta szerokość frontu działki decyduje o odległości w jakiej należy wyznaczyć teren analizowany zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia (3x szerokość frontu działki od Al. [...] nie mniej niż 50 m). Od tej strony określa się także szerokość elewacji frontowej dla nowej zabudowy, znajdującej się od frontu działki w powyższym rozumieniu. I ta (szerokość elewacji frontowej projektowanej zabudowy) jak słusznie wskazują skarżący nie ulega zmianie, gdyż z wniosku i załączonego projektu zagospodarowania działki wynika, że rozbudowa odbywać się będzie w głąb działki, a szerokość elewacji frontowej nie ulega zmianie. Projektowana zabudowa nie wychodzi poza obrys elewacji frontowej istniejącego budynku. Sąd rozpoznający sprawę w poprzednim składzie doszedł do przekonania, że dla działki nr [...] nieprawidłowo organy przyjęły front działki od strony ul. [...], gdyż tak ustalony front działki nie wpisuje się w istniejący ład przestrzenny działek od Al. [...] i narusza uprawnienia inwestora w kontekście sformułowanego przez niego wniosku w niniejszej sprawie, mianowicie działka z istniejącym budynkiem ma już zapewniony dostęp do drogi publicznej i główny wjazd i wejście od strony Al. [...], tak jak działki sąsiednie, czego organy nie kwestionowały. Nadto, Sąd wskazał w tym zakresie, że wnioskodawcy wskazali kategorycznie, z której strony (od Al. [...]) odbywać ma się obsługa komunikacyjna działki o nr ewid.[...], co nie jest sprzeczne z istniejącym stanem zagospodarowania działki i dotychczasowym umiejscowieniem głównego wejścia i wjazdu na działkę. Okoliczność, że działka korzysta także z dodatkowego jedynie wjazdu od strony ul. [...] nie czyni tej części działki frontową, gdyż to nie od ul. [...] odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę o jakim mowa w § 2 pkt 5 rozporządzenia określającego także w jaki sposób wyznaczyć należy obszar analizowany zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Błędne uznanie, że front działki inwestycyjnej znajduje się od strony ul. [...], skutkowało dalszymi błędnymi konsekwencjami w postaci przyjęcia szerokości tej części działki do wyznaczenia terenu analizowanego i szerokości elewacji frontowej projektowanej zabudowy na 24,6 m, co doprowadziło organy do błędnego wniosku, że projektowana inwestycja nie spełnia parametru szerokości elewacji frontowej budynku w odniesieniu do tego parametru ustalonego na terenie analizowanym (§ 6 ust. 1 i 2 rozporządzenie). Z treści tego przepisu wynika, że szerokość elewacji frontowej znajduje się od strony frontu działki, a tą w niniejszej sprawie jest część działki od Al. [...]. Sąd rozpoznający sprawę w poprzednim składzie wskazał też, że niewłaściwe jest stwierdzenie organu, który odnosi się do sąsiednich budynków mieszkalnych znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie, ingerujący mocno w strefę ogrodu i rekreacji (strona 7 decyzji organu I inst.). Z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz rozporządzenia wynika, że dla określenia parametrów i cech nowej zabudowy uwzględnić należy te parametry i cechy znajdujące się w całym terenie analizowanym, a nie tylko w “najbliższym sąsiedztwie". Takie stwierdzenie organu godzi w istotę ustalenia obszaru analizowanego i wynikającej z tego analizy parametrów i cech we wszystkich zabudowach działek znajdujących się na terenie analizowanym, a nie tylko parametrów i cech zabudowy na działkach w najbliższym sąsiedztwie działki inwestycyjnej. WSA wskazał nadto, że w okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, że spełniony został warunek kontynuacji funkcji, który należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić, przy czym przez kontynuację funkcji rozumie się także uzupełnienie funkcji dotychczasowej (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2008 r., II OSK 1104/07, wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., II OSK 1909/08, wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., II OSK 1909/08, publ. CBOSA). Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając sprawę stwierdziło wbrew wyrokowi WSA, że planowany sposób zagospodarowania działki nr [...] nie będzie zatem stanowił kontynuacji cech zagospodarowania obszaru analizowanego. O dopuszczalności lokalizacji na danym terenie budynku mieszkalnego nie może bowiem przesądzać sama tylko okoliczność, że w obszarze analizowanym funkcjonują już obiekty pełniące taką samą funkcję lub posiadające pojedyncze parametry zbliżone do wnioskowanych. Przy ocenie dopuszczalności realizacji nowej inwestycji należy uwzględnić bowiem całokształt czynników kształtujących projektowaną zabudowę w nawiązaniu do zagospodarowania istniejącego w terenie analizowanym. SKO ograniczyło się do stwierdzenia, iż w obszarze analizowanym brak budynku o powierzchni zabudowy wynoszącej [...], co rzekomo nie będzie stanowiło kontynuacji funkcji cech zagospodarowania działki nr [...]. Z takim poglądem, który nie ma żadnego związku z treścią art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "rozporządzenie") nie można się zgodzić. Treść § 5 ust. 1 rozporządzenia jednoznacznie wskazuje, że: "wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego". Wskazany przepis nakazuje organowi ustalić średni wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki i następnie odnieść tę wielkość do ustalenia czy planowana nowa inwestycja zachowuje ten parametr. W niniejszej sprawie stosunek powierzchni planowanej zabudowy do powierzchni działki wynosi 24,60% i jest praktycznie identyczny ze średnim wskaźnikiem zabudowy dla obszaru analizowanego, który wynosi 26,90%. Różnica wynosi 2,3% i nie może być ona traktowana jako odstępstwo średniego wskaźnika w rozumieniu § 5 ust. 2 rozporządzenia, lecz tylko i wyłącznie jako jego zachowanie. Oczywiste przecież jest że § 5 ust. 1 rozporządzenia nie może być interpretowany jako planowanie tylko i wyłącznie inwestycji idealnie zachowującej średnik wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki. W konsekwencji wskaźnik planowanej inwestycji jest zgodny ze średnim wskaźnikiem zabudowy ustalonym przez organ I instancji i brak podstaw, aby planowana inwestycja traktowana była jako odpowiadająca innemu wskaźnikowi wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu w rozumieniu § 5 ust. 2 rozporządzenia, co jest błędem SKO. Błędem organu I i II instancji jest też traktowanie planowanej powierzchni zabudowy wynoszącej [...]m˛ jako wskaźnika w rozumieniu § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, podczas gdy żaden z podanych przepisów nie posługuje się wskaźnikiem samej tylko powierzchni zabudowy lecz odwołuje się do stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni działki/terenu co jest zupełnie innym parametrem pominiętym w zaskarżonych decyzjach. Organ II instancji ograniczył się tylko do prostej czynności jaką było wskazanie, że skoro żaden budynek w obszarze analizowanym nie ma [...]m2 powierzchni zabudowy to automatycznie należy odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Takie działanie nie ma uzasadnienia w treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i § 5 ust. 1 rozporządzenia. Zdaniem organu nie został również spełniony warunek art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Znajdująca się w aktach sprawy opina gestora sieci energetycznej z dnia 23 grudnia 2019 roku ([...]) była ważna przez okres 12 miesięcy licząc od daty jej wystawienia. Pismem z dnia 29 listopada 2021 roku (nr akt sprawy [...]) organ I instancji wezwał Skarżących do przedłożenia aktualnej opinii gestora sieci energetycznej co do możliwości obsługi planowanej inwestycji w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną. Opinia taka nie została do dnia wydania niniejszej decyzji przez Skarżących przedłożona, choć strona wniosła o przedłużenie terminu jej okazania do dnia 31 grudnia 2021 roku. Spełnienie warunku art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wymaga uwzględnienia wyrażonego w orzecznictwie poglądu, że nadbudowa, rozbudowa budynku czy przebudowa budynku (zmiana sposobu użytkowania) może spowodować zwiększenie zapotrzebowania na wodę i energię elektryczną. Organ II instancji błędnie nie wezwał Inwestorów o aktualne uzgodnienia ew. opinii ww. gestorów sieci wodociągowo - kanalizacyjnej i gazowej. W ocenie organu odwoławczego wezwanie Inwestorów na etapie postępowania odwoławczego o dostarczenie aktualnych opinii ww. gestorów sieci wodociągowo - kanalizacyjnej i gazowej nie miałoby wpływu na wyniki dokonanego rozstrzygnięcia, albowiem Skarżący - mimo uprzedniego wezwania - nie przedłożyli opinii gestora sieci energetycznej, zatem w sprawie nie ziścił się warunek art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Jednak skarżący do skargi dołączyli dokumenty z których wynika wprost, że planowana inwestycja ma zapewnioną dostępność w zakresie: dostaw wody i odbioru ścieków, dostaw gazu, dostaw energii elektrycznej. Organy mimo wytycznych Sądu i wbrew art. 153 p.p.s.a. nie zastosowały się do nich i ponownie odmówiły ustalenia warunków zabudowy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lic. a i c w zw. z art.135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji o uchyleniu decyzji organów obu instancji. O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie 2 na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., a na zasądzone koszty złożyły się: kwota wpisu sądowego w wysokości 500 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku.